Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2022

ΤΕΤΑΡΤΗ, ΚΥΡΙΑΚΉ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΓΡΑΜΜΑ...

 Κάθε που βλέπω ταχυδρόμο θυμάμαι την πρώτη μου εμπειρία με αλληλογραφία και γράμματα. Ήμουν παιδί, μαθητής στη δευτέρα δημοτικού κι εκείνα τα χρόνια οι μαθητές, ακόμη και αυτοί που μόλις είχαν μάθει να συλλαβίζουν τις λέξεις, θεωρούνταν εγγράμματοι. Επέστρεφα από το σχολείο με την τσάντα στο χέρι κι έκανα βόλτες στα σοκάκια όταν είδα μια πόρτα ν ανοίγει δίπλα μου και μια γριούλα με μαύρο μαντίλι να προβαίνει.

-Ε,δασκαλάκι...

Εμένα φώναζε, δασκαλάκια λέγανε τότε τα μικρά μαθητούδια.

Πλησίασα. Η γριούλα με κάλεσε κοντά της.

-Κατέχεις γράμματα;

-Και τα εικοσιτέσσερα.

-Να μου διαβάσεις αυτό;

Στο χέρι της κρατούσε ένα φάκελο με πολλά χρωματιστά γραμματόσημα.

Μου το έδωσε. Ήταν κακογραμμένο, με δυσκολία μπορούσα ν αναγνωρίσω τις λέξεις. Τα γράμματα που ήξερα μέχρι τότε ήταν αλλιώτικα. Στρογγυλά, όμορφα, το ένα δίπλα στο άλλο, όχι κολλημένα. Έτσι μας τα μάθαινε η κυρία Λιλίκα, η δασκάλα της Πρώτης.

Δεν θυμάμαι να βρέθηκα ποτέ, στα παιδικά μου χρόνια τουλάχιστον, σε τόσο δύσκολη θέση. Ντρεπόμουν να της πω ότι δυσκολευόμουν. Ακόμη θυμάμαι τον ιδρώτα να τρέχει στο μέτωπό μου και τα χείλη μου να ψελλίζουν τις λέξεις που είχα καταφέρει να συλλαβίσω.

<Υγιαί-νο-μεν. Το αυτό ε-πιθυ-μούμε και δι'υμάς>

Όταν ανασήκωσα το βλέμμα μου είδα δυο βουρκωμένα μάτια να με κοιτάζουν και δυο χείλη που τρέμανε.

-Δηλαδή, πες μου, είναι καλά;

-Ναι είναι καλά.

Δεν ξέρω πόση ώρα χρειάστηκα μέχρι να φτάσω στο τέλος παραλείποντας τις κακοτοπιές των δύσκολων και δυσανάγνωστων λέξεων. Το διάβασα δυο και τρεις φορές μεγαλόφωνα κι έφυγα με χίλιες ευχές, άλλα τόσα ευχαριστώ και τσέπες γεμάτες καρύδια. Η αγγράμματη γριούλα περίμενε νέα από τον γιό της και κάθε πρωί καρτερούσε τον ταχυδρόμο καθισμένη στο πεζούλι της Αγίας Κυριακής. Με βροχή και με  ήλιο εκεί, δίπλα στην πόρτα της εκκλησίας, μαζί με κάμποσες άλλες γυναίκες της ηλικίας της. Μα εκείνο το πρωινό ο ταχυδρόμος είχε αργήσει. Κάποια άλλη γριούλα, αναλφάβητη και αυτή, είχε παραλάβει το γράμμα.

Κάθε που βλέπω επιστολές παλιές και γραμματόσημα, θυμάμαι τον παλιό ταχυδρόμο. Και μαζί με τον δικό μας, όλους τους ταχυδρόμους της παλιάς εποχής, εκείνους είχε τύχει να γνωρίσω, μα και όσους ήξερα από τις αφηγήσεις των άλλων.

Οι πιο παλιοί αφηγούνται τις ιστορίες ενός προπολεμικού ταχυδρόμου που ερχόταν πάντα καβάλα σε μια κόκκινη φοράδα και μόλις πρόβαινε στο αντικρινό διάσελο είχε την συνήθεια να παίζει την καραμούζα. Την άκουγαν οι χωρικοί, παρατούσαν τις δουλειές τους και συνάζονταν στη πλατεία. Εκεί τον περίμεναν. Ανέβαινε ο ταχυδρόμος στο πεζούλι μπροστά στην εκκλησία, έβαζε την μεγάλη δερμάτινη τσάντα σε μια καρέκλα και άρχιζε η ιεροτελεστία της διανομής. Ήταν η εποχή των ατελείωτων πολέμων, Βαλκανικοί, Πρώτος Παγκόσμιος , Μικρασιατική Εκστρατεία-δεν υπήρχε φαμίλια χωρίς ένα ή περισσότερα παιδιά της στα μέτωπα. Ήταν όμως και η εποχή των μακρινών ταξιδιών και των μεταναστεύσεων, άλλος στις Ηνωμένες Πολιτείες, άλλος στην Αργεντινή, ακόμη και στην Βραζιλία είχαν καταφύγει μερικοί τολμηροί Κρητικοί.

Πριν αρχίσει να ξεδιαλέγει επιστολές ο ταχυδρόμος έπαιζε πάλι την καραμούζα-κάποιοι τη λέγανε και μούζικα-μην τυχόν και δεν την είχε κάποιος ακούσει. Κύκλωναν οι χωρικοί την καρέκλα κι ο ιερουργός-ταχυδρόμος διάβαζε μεγαλόφωνα τα ονόματα όσων είχανε γράμματα. Μα δεν τα εκφωνούσε μονάχα, συνήθως τα συνόδευε και με σχόλια. "Μπάρμπα Νικολάκη, παραγεμισμένος είναι ο φάκελος. Σάικα παράδες θα σου πέμπει ο γιός σου. "Θεία Καλλιόπη, ψυχανεμίζομαι πως σου πέμπουν καλά μαντάτα"

Όταν τελείωνε η διανομή, άραζε στον καφενέ, κατέβαζε  δυο ρακές κερασμένες από τους παραλήπτες, καβάλαγε πάλι το άλογο και κινούσε για τα διπλανά χωριά. Την ίδια ώρα οι γριές κατέφευγαν στους γραμματιζούμενους,  αφού ελάχιστες ήταν αυτές που γνώριζαν ανάγνωση και γραφή. Άλλες στον παπά, άλλες στον δάσκαλο, άλλες σε κάποιον μαθητή που θα τύχαινε στην στράτα του.

Το ίδιο σκηνικό συνεχίστηκε και στα μεταγενέστερα χρόνια, μα τώρα τα πράγματα είχαν αλλάξει. Ο καινούργιος ταχυδρόμος ο κυρ Γιώργης, ερχόταν μέχρι τις αρχές του '70 με μοτοσακό, αλλά οι συνάξεις και οι ιεροτελεστίες αποτελούσαν πια παρελθόν. Εκείνος άφηνε τα γράμματα στα καφενεία και μόνο κάποιες ανυπόμονες γριούλες  τον περίμεναν στο έμπα του χωριού, ή καθησμένες στο πεζούλι της εκκλησίας. Ετσι έκανε και η γριούλα της δικής μου μικρής ιστορίας, μια καλοσυνάτη μορφή που δεν θα την ξεχάσω ποτέ, γιατί από τότε με καλούσε συχνά και της διάβαζα γράμματα. Είχε γιό στην πρωτεύουσα και κόρη κάπου πιο μακριά. Δεν ήταν πολλά τα γράμματα που της είχα διαβάσει και καμάρωνα κάθε φορά που την άκουγα να λέει πως τα κατάφερνα καλά στην ανάγνωση. Δεν ξέρω αν ήταν αλήθεια γιατί συνέχιζα να μην καταλαβαίνω τις κακογραμμένες λέξεις και τις συμπλήρωνα με άλλες, αυτές που νόμιζα ότι ταιριάζανε. Αυτό φαίνεται πως ήταν το λάθος μου, γιατί το μαρτύρησα κάποτε στην παρέα και τότε τα πειραχτήρια άρχισαν να μου βάζουν ιδέες. "Να της πεις...ότι θέλει ο γιός της να την παντρέψει-χήρα δεν είναι;"

Πες ο ένας πες ο άλλος το αποφάσισα-ε δεν ήθελα και πολύ πειραχτήρι καλό ήταν και η αφεντιά μου. Αμαρτία ξεμολοημένη, το επιχείρησα. "Καιρός είναι μάνα να παντρέψουμε" είπα. Από την αγωνία μου είχα ξεχάσει το "σε" πριν από το ρήμα. Έβαλα τα γέλια, μα όταν είδα το αυστηρό βλέμμα της μετάνιωσα "όι, όι, δεν λέει να παντρέψομε άλλο θέλει να πει" Έτσι γλυτώσαμε και οι δυο. Εγώ από την ντροπή κι εκείνη από...την παντρειά.

...Και τώρα που κοιτάζω την φωτογραφία μιας γριούλας σε κάποιο έρημο χωριό της κεντρικής Κρήτης συλλογούμαι πόσο σπουδαία ήταν η προσφορά των παλιών ταχυδρόμων. Πόσες χαρές μα και πόσες πίκρες μετέφεραν, πόσα μιλιούνια βήματα έκαναν, πόσα συναισθήματα μοιράστηκαν με γνωστούς και αγνώστους. Δεν ξέρω αν η γριούλα της φωτογραφίας ήξερε να διαβάζει και να γράφει. Δεν άντεξε όμως και μόλις πήρε το γράμμα της από τον ταχυδρόμο του χωριού, κάθισε στο πρώτο πεζούλι που βρήκε με την λαχτάρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της.

Και θυμάμαι  εκείνον το απίθανο Ηπειρώτη ποιητή, τον Γιώργο Κοτζιούλα, που ζωγράφισε με την γραφίδα του την αγωνία της μάνας. Αποχαιρετούσε τον δωδεκάχρονο γιο της, τον Κολιό, που έπαιρνε τον δρόμο της ξενιτιάς.

Καρδιά πονετική, τον ξέβγαλε με κλάμα, < Τετράδη  Κυριακή, θα καρτερώ για γράμμα>

...Και θυμάμαι τους ποιητές. Την αξέχαστη μεγάλη κυρία των γραμμάτων την Κική Δημουλά.

Ο ταχυδρόμος

σέρνοντας στα βήματα του την ελπίδα μου, μου έφερε και σήμερα ένα φάκελο με την σιωπή σου.

Το όνομά μου γραμμένο απ έξω  με λήθη.

Η διεύθυνσή μου ένας ανύπαρκτος  δρόμος.

Όμως ο ταχυδρόμος  τον βρήκε αποσυρμένο στην μορφή μου, κοιτώντας τα παράθυρα που έσκυβαν μαζί μου, διαβάζοντας τα χέρια μου που έπλαθαν  κι όλας  μια απάντηση.

Θα τον ανοίξω  με την καρτερία μου και θα ξεσηκώσω με την μελαγχολία μου τ άγραφά μου.

Θυμάμαι και τον ηλιοπότη Ελύτη.

Ταχυδρόμε ανάθεμά σε

μόνο εμένα δεν θυμάσαι

πιάνει ο κόσμος περιστέρια

κι εγώ μένω μ' άδεια χέρια.

Ισως  να' ναι  και σταλμένο

σ άνθρωπο του φεγγαριού

ή και παραπεταμένο,

σε  μιαν άκρη τ' ουρανού.

Γράμμα τέτοιο δεν λαβαίνεις

άδικα μην περιμένεις

δεν σου το 'χουνε   γραμμένο 

κι αν σου το ' χουν  πάει αλλού.

Άλλος μένει εκεί που μένεις 

και το δίνουν αυτουνού.

Πολύτιμα όσα κράτησε η μνήμη, πολύτιμες εικόνες που σημάδεψαν την καθημερινότητα των ανθρώπων. Το βλέπουμε σήμερα σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών, τώρα που τα γράμματα έγιναν άυλα και οι ταχυδρόμοι ονομάστηκαν...κούριερ!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΕΊΕΣ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΝΙΚΟΣ ΨΙΛΑΚΗΣ.


Για μια φορά ακόμα ανέτρεξα στο περιώνυμο περιοδικό του Σούπερ Μάρκετ κ. Χαλκιαδάκη

και ελπίζω να μην σας κούρασε το μεγάλο του κείμενο, αλλά ήταν τόσο ενδιαφέρον το θέμα του που θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

Να είστε όλοι καλά, και να μην αφήσετε κανένα να σας πάρει το δικαίωμα στην ελπίδα και στο χαμόγελο...

Καλή εβδομάδα!!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!








23 σχόλια:

  1. Αχ γλυκιά μου Ρουλα... Πόδι ομορφη η ιστορία σου... Όπως όλες όσες μας μολογάς... Θυμάμαι και γω την αλληλογραφία που κάναμε κάποτε μέσω περιοδικών... Ερχόταν κάθε μέρα δεκάδες γράμματα και τι χαρά ειχαααα.. Θυμάμαι και την συλλογή από κολλες αλληλογραφίας!!! Πρόσφατα ψάχνωντας άρωμα να αγοράσω για τα κορίτσια μου δώρο Χριστουγέννων... Βρήκα ένα που κατευθείαν με ταξίδεψε στο χρόνο θυμάμαι και τους αρωματικούς στυλους... Αχ τι όμορφα όλα!!! 😍

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα τι όμορφες εποχές ήταν Σοφακι μου; μπορεί να ήταν δύσκολες οι επικοινωνίες μεταξύ των ανθρώπων ήταν όμως γεμάτες
      αγνά και αληθινά συναισθήματα...
      Όταν το διάβασα στο περιοδικό αυτό που βγαίνει τρεις φορές τον χρόνο, με συγκίνησε πολύ και με γύρισε πολλά χρόνια πίσω... είναι και ο τρόπος που είναι γραμμένο το κείμενο αυτό!
      Χαίρομαι Σοφάκι μου που σου άρεσε να περνάτε όμορφα με τα κορίτσια σου την αγάπη μου φιλιααα 😍

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο, απλά υπέροχο!
    Ένα ακόμα ευχαριστώ σε σένα Ρούλα μου που αναδημοσίευσες το εξαιρετικό και τόσο συγκινητικό κείμενο που βρίσκεται σ΄ένα περιοδικό του σούπερ μαρκετ! Είμαι σίγουρη πως σε αυτό το σούπερ μάρκετ πνέει ένας "άλλος" αέρας!
    Μου λείπουν τα γράμματα, μου λείπει η ποιότητα επικοινωνίας που είχα την τύχη να γνωρίσω!
    ΑΦιλάκια γλυκά και πάντα καρδιάς! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια τώρα φιλενάδα αυτό το περιοδικό μοιράζεται δωρεάν κάθε εποχή του χρόνου με πάρα πολύ ωραία θέματα που αφορούν την παράδοση και τα έθιμα της Κρήτης, έχω και εγώ μάθει πάρα πολλά...
      Ασε δε τις καταπληκτικές φωτογραφίες που βάζει..,
      Ο δημοσιογράφος κ Νίκος Ψιλάκης συνεργάτης του περιοδικού, τα κείμενα και οι φωτογραφίες του αφήνουν πάντα μια αίσθηση απλότητας και ομορφιάς!!
      Χάρηκα που σου άρεσε Στεφανία μου την αγάπη μου πάντα 🧡 φιλιαααα!!😍

      Διαγραφή
  3. Τι κείμενο!!! Πόση συγκίνηση, τρυφεράδα και νοσταλγία κρύβονται μέσα του! Μια αλλοτινή εποχή με άλλους κώδικες επικοινωνίας, με αγνούς ανθρώπους και με περίσσεια αγάπη. Ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας μεταφέρεις αυτό το πολύτιμο λαογραφικό υλικό, που, όλως περιέργως, εμπεριέχεται σ' ένα φυλλάδιο εμπορικής επιχείρησης. Αυτός ο Χαλκιαδάκης είναι καταπληκτικός πάντως!
    Καλή εβδομάδα Ρούλα μου αγαπημένη ♥ = ΣΛ 😘

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα είδες Κανελλακι μου κείμενο; πως να μην πλημμυρίσει η ψυχή σου όμορφα και τρυφερά συναισθήματα! ήταν αρκετά μεγάλο και φοβήθηκα μην σας κουράσει, αλλά όσο το διάβαζα τόσο πιο πολύ ήθελα να σας δείξω, έτσι για να νιώσουμε την ανθρώπινη επαφή των καιρό εκείνο που έχει φύγει ανεπιστρεπτί...
      Αυτό το περιοδικό είναι πραγματικά θησαυρός για ότι αφορά την παράδοση εδώ Κανελλάκι μου αγαπώ σε❤ φιλί 😘ΣΛ.

      Διαγραφή
  4. Ρούλα μου καλησπέρα σου και καλή σου βδομάδα. Ανέτρεξες στην εποχή της αλληλογραφίας. Την εποχή του χαρτιού και της γραφίδας. Ένας άλλος τρόπος επικοινωνίας για τους ανθρώπους. Διαφορετικός, λογοτεχνικός.
    Σε ευχαριστούμε για έναν τέτοιο κόπο που άξιζε πραγματικά για να μας θυμίσει πράγματα και καταστάσεις στο πέρασμά μας.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το όμορφο αυτό κείμενο μου θύμισε εποχές παλιές που για να στείλουμε ένα γράμμα ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία.
      Διαβαζοντας το αυτό μου θύμισε την μυρωδιά του χαρτιού και της μελάνης μεχρι που βγήκαν οι στηλοί μπίκ.
      Είμαστε η γενιά που έχει ζήσει από τις πιο απλές αλλά και τις πιο σπουδαίες και καταπληκτικές για το μυαλό μας τεχνολογίες!
      Μου έφερε αναμνήσεις το κείμενο για αυτό το μοιράστηκα μαζί σας !!
      Και εγώ σε ευχαριστώ που περνας και τα λέμε να είσαι καλά καλο βράδυ. 🌙

      Διαγραφή
  5. Τι καλά που μας μεταφέρεις αριστουργήαμτα...Ωραίο κείμενο μου θύμισε τα γράμματα που αλληλογραφούσαμε κάποτε στα εφηβικά μου χρόνια. Τι ωραία που ήταν! Μ'αρέσει καλύτερα η αλληλογραφία. Πιο ποιοτική.
    Να σαι καλά Ρουλίτσα
    Σ'ευχαριστούμε πολύ γι αυτήν την ανάρτηση
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αννιώ μου με το που διάβασα το κείμενο, μου έφερε και μένα τόσες αναμνήσεις που συγκινήθηκα πολύ μου θύμισε αλληλογραφίες που ανταλλάζαμε με την εξαδέλφη μου από την Θεσσαλονίκη ακόμα κρατάω γράμματα της που έχουν κιτρινίσει αλλά για μένα όμως είναι θησαυρός αναμνήσεων.
      Σκέφτηκα ότι ήταν κάτι όμορφο να το μοιραστώ μαζί σας και χαίρομαι που το έκανα γιατί βλέπω πως ολες εχουμε και κάποια τέτοια ανάμνηση Αννιώ μου... την αγάπη μου❤ φιλιαααα!! 😍

      Διαγραφή
  6. Ρουλακι μου τι ωραιο κειμενο.Και καθολου δεν μας κουρασες.Οσοι απο εμας ειχαμε αλληλογραφια ειτε με φιλη ειτε με το αγορι μας με ποση ανυπομονησια και λαχταρα περναμε στα χερια μας εκεινο το γραμμα.Αλλοι καιροι.Τωρα εχουμε τα μηνυματα.Αλλα δενψεχει την γλυκα του γραμματος.Να εισαι καλα Ρουλακι μου και πολλα φιλακια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι φιλενάδα και εμένα μου άρεσε αφού μου θύμισε γράμματα που ανταλλάζαμε με τον Γιώργο, και με τι λαχτάρα τα περίμενα... και μετά που ήρθα στην Κρήτη με την εξαδέλφη μου από την Θεσσαλονίκη να μαθαίνω νέα της πατρίδας...
      Όντως το βαΪπερ δεν μυρίζει χαρτί Λίτσα μου καμία μυρωδιά...όμως οι εποχές αλλάζουν και η τεχνολόγία μπορεί να κάνει την ζωή μας πιο εύκολη είναι αλήθεια, Λίτσα μου απλά βρίσκεται ένα πολύ όμορφο κείμενο στο δρόμο σου και σε πάει στις αναμνήσεις σου.!!
      Να είσαι καλά και εσύ φιλενάδα την αγάπη μου❤ πάντα καλό σου ξημερωμα φιλιααα!!😍

      Διαγραφή
  7. Πόσο με συγκίνησε η ανάρτηση σου γιατί απλά...η ζωή μου σήμερα άρχισε με ένα γράμμα! Μία αλληλογραφία για να μη ξεχάσω τα γαλλικά μου εγώ..μία εκείνος για να θυμηθεί τα ελληνικά, ενέμιση χρόνος γράμματα, ένα γράμμα με πρόταση γάμου, ένα με τι..Ναι..ένα γράμμα πάντα και ένας ταχυδρόμος αγαπημένος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωωωωω πως έγινε αυτό φιλενάδα; τι γράμμα ήταν αυτό; ελπίζω να ξεκίνησε όμορφα με το γράμμα η μέρα σου .
      Και εμείς με τον δικό μου, με ένα γράμμα ξεκίνησε η γνωριμία μας και μια φωτογραφία...δεν ξεχνιούνται αυτά ε;
      όμορφα και ρομαντικά χρόνια να περιμένουμε τον ταχυδρόμο και να ανοίγουμε με αγωνία το γράμμα να διαβάσουμε τα ερωτικά λόγια κοκκινίζοντας, λες και με έβλεπε εκείνος που τα έγραφε...αχ αναμνήσεις! την αγάπη ❤μου παντα φιλιααα 😍

      Διαγραφή
  8. Αχ Ρούλα μου τι υπέροχο κείμενο. Λατρεύω την γραφή του Ψιλάκη. Ο ταχυδρόμος, κάτω απ’ τις πιο δύσκολες συνθήκες, ήταν η μόνη επικοινωνία με τα αγαπημένα πρόσωπα. Τη μάνα, τη γυναίκα, το γιό που όλη τους η ζωή ήταν μια αναμονή, μια προσδοκία να είναι καλά. Τι αγωνία μέχρι να ανοίξεις το γράμμα. Κι ο ταχυδρόμος πάντα γλυκομίλητος να χαίρεται ή να λυπάται για τα μαντάτα. Αλλιώτικα τα χρόνια εκείνα.
    Σ' ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας.
    Καλό ξημέρωμα και καλή εβδομάδα!
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο κ Ψιλάκης ήταν για χρόνια ο καλύτερος εκφωνητής στο ράδιο Κρήτη Αννίκα μου έχει μια θαυμάσια δημοσιογραφική καριέρα και συνεργάζεται χρόνια με το περιοδικό του σούπερ μάρκετ του κ. Χαλκιαδάκη.
      Το κείμενο που διάβασα με έκανε να θυμηθώ τα δικά μου μπορεί όχι τόσο παλιά αλλά τότε που περιμένοντας την αλληλογραφία με αγαπημένα πρόσωπα ήταν από τα σπουδαιότερα πράγματα που μας έφερνε ο ταχυδρόμος.
      Ήταν χαρά μου να το κάνω φίλη μου αφού με την αναγνωσή του μου έφερε στην επιφάνεια ένα σωρό συναισθήματα!!
      Καλά να είσαι Αννικα μου να περνάς όμορφα την αγάπη μου ❤ πάντα φιλιααα 😍

      Διαγραφή
  9. Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση και εξαιρετικό κείμενο !!!!
    Τι ωραία χρόνια ήταν αυτά..... ο ταχυδρόμος ήταν σημαντικό πρόσωπο και τον περιμέναμε πώς και πώς αφού αλληλογραφούσαμε πολύ συχνά. Από τότε έχω γραμματόσημα και συνεχίζω να μαζεύω.
    Να ξέρεις ότι δεν μας κουράζεις, αντιθέτως οι διηγήσεις σου είναι πάντα απόλαυση !!!!
    Σε φιλώ !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βλέπω Ράνια μου με χαρά πως σου άρεσε το θέμα το ίδιο και μένα όταν το διάβασα και γι αυτό θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας, γιατί και μένα μου θύμισε την δική μου αλληλογραφία με τον Γιώργο μου, που ήταν η αιτία και γνωριστήκαμε.
      Αγαπημένες εποχές καμια φορά βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα άρθρα και είναι λίγο μεγάλα, αλλά χαίρομαι που δεν σας κουράζω, εδώ είναι ένας χώρος για να περνάμε καλά Ράνια μου...να περνάς όμορφα την αγάπη μου❤ παντα φιλιάαα!!😍

      Διαγραφή
  10. Θυμάμαι και εγώ, μικρό παιδάκι ήμουν, στο χωριό της μαμάς μου κάπου στην ορεινή Ηλεία, να σφυρίζει ο ταχυδρόμος με την καραμούζα και να τρέχουν οι χωρικοί στην πλατεία να τον ανταμώσουν. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε.
    Να είσαι καλά Ρούλα μου που μου το θύμησες.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι Ελένη μου που όλες μας λίγο πολύ έχουμε αναμνήσεις ( ΠΡΙΝ ΒΆΙΠΕΡ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΆΤΩΝ) από αλληλογραφίες και ταχυδρόμους...
      Ειναι αλήθεια ότι σήμερα είναι πολύ πιο εύκολα να επικοινωνήσει κανείς χωρίς να χάνει χρόνο αλλά άλλη ουσία ειχε το το γράμμα...ομως οι εποχές αλλάζουν και εμείς προσαρμοζόμαστε στην σημερινή πραγματικότητα...
      Να περνάς όμορφα Ελενη μου την αγάπη μου❤ φιλιάαα!! 😍

      Διαγραφή
  11. Σμαραγδένια μου! Πάντα με κάνεις να δακρύζω, πότε με την τρυφερότητά σου, πότε με το χιούμορ σου! Στέλνω αγκαλιές και φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αλεξάνδρα μου νομίζω ότι λίγο τα παραλές με κάνεις και κοκκινίζω, όμως χαίρομαι που νιώθεις έτσι, εξάλλου το συναίσθημα είναι αυτό που κυριαρχεί στην ζωή μας,
    Ανταποδίνω αγκαλιές🤗 και φιλιά να περνάς όμορφα 😍

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αυτής ο ταχυδρόμος ήταν κομμάτι της ζωής όσων είχαν ξενιτεμένους.
    Τί καλά που έκανες και μοιράστηκες μαζί μας αυτή την ιστορία!
    Να τους πέμψεις τα χαιρετίσματα μας του κυρίου Ψιλάκη και του κυρίου Χαλκιαδάκη.
    Εγώ θυμάμαι την μαμά μιυ να περιμένει γράμματα από τον αδερφό μου κι εγώ αργότερα από τον αγαπημένο μου φαντάρο.
    Αλληαξια έχουν τα γράμματα.
    Κανένα μειλ δεν μπορεί να αντικαταστήσει το γράμμα που το έπιασαν χέρια αγαπημένα.
    Σας φιλώ όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή