Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2023

25 ΜΑΊΟΥ 1924..."ΜΠΟΥΚΕΤΟ"

Αθηναϊκά διηγήματα.


Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΣ.

Ανανίας Ξυλάρμενος. Φοιτητής της Θεολογίας. Ευαίσθητος, ρομαντικός, μύωψ, ολίγον ανόητος και πολύ ερωτευμένος. Προπαντός ερωτευμένος.

Είχε τελευταίως ένα ρομαντικότατον έρωτα. Την ωραίαν του την αντίκρυζε τακτικά μέσα από το παράθυρό της, όταν περνούσε από το στενό συνοικιακό δρόμο.

Πάντα ωραία, πάντα γοητευτική, ένα όνειρο εμμορφιάς, ένα όνειρο κάλλους...

Ξανθή σαν άγγελος ουρανοκατέβατος, με γλυκά γαλανά μάτια, με χείλη κοράλλινα, με φρύδια μαύρα σαν του κοράκου!

Την έβλεπε και αισθανόταν τα γόνατά του να λυγίζουν...Η καρδιά του χτυπούσε γοργά σαν να ήθελε να σπάσει.

Η κόρη ήταν πάντα σκεφτική, πάντα ακίνητη, συλλογισμένη...

Αυτό έκανε τον νέο να την συμπαθεί περισσότερο. Να την συμπαθεί; Δεν την συμπαθούσε μόνο, την αγαπούσε και την αγαπούσε τρελά...

Ένα μόνο δεν μπορούσε να εξηγήσει, γιατί έμενε διαρκώς η πανέμορφη νέα μέσα από το τζάμι, με την λεπτή αραχνούφαντη κουρτίνα...

Ποτέ δεν την είχε δει να προβάλει έξω, ποτέ δεν άκουσε να μιλεί. Φανταζότανε όμως την φωνή της κρυστάλλινη,, αργυρόηχη, όμοια με κελάδισμα αϊδονιού.

Ο έρωτάς του τον έκανε να περνά δύο και τρείς φορές την μέρα εμπρός από το σπίτι της.

Άλλωστε η νέα ούτε γύριζε να τον κοιτάξει. Είχε το πρόσωπό της το θείο, γυρισμένο αλλού και εφαίνετο βυθισμένη σ ονειροπολήσεις. Άλλες φορές, το πρόσωπό της ήταν γυρισμένο στο δρόμο, τα μάτια της έπεφταν επάνω του, μα κανένα γνέψιμο, το παραμικρό χαμόγελο...Γιατί; γιατί... Δεν εννοούσε πως την αγαπά; Ήθελε περισσότερες ενδείξεις του φλογερού έρωτός του;

Ίσως να ήταν έτσι...και ένα δειλινό, καθώς τον κοίταζε με τα ολογάλανα ακίνητα  μάτια της, έβαλε περνώντας το χέρι του στην καρδιά του και έγραψε με τρόπο:-Πονώ!...

Η νέα ούτε του απάντησε κάν...

Αυτό πήγε να τον κάνει τρελλό. Ο έρωτας τον είχε κυριεύσει. Και το επόμενο απόγευμα περνώντας κάτω από το παράθυρό της, της πέταξε ένα τριαντάφυλλο που κρατούσε στα χέρια.

Το τριαντάφυλλο χτύπησε στο τζάμι και έπεσε πάλι κάτω στον δρόμο.

Η νέα έμεινε ατάραχη.

Ο νέος έγινε έξω φρενών. Θα της γράψω επιστολή σκέφτηκε. Και πραγματικά, της έγραψε μια επιστολή, γεμάτη αίσθημα, γεμάτη πάθος και ένα μεσημέρι που το τζάμι ήταν μισάνοιχτο σχεδόν, της την έριξε μέσα στο δωμάτιο και προχώρησε ταραγμένος.

Ααα τώρα ήταν πια βέβαιος πως θα την συγκλόνιζε, πως θα την συγκινούσε, πως θα την εξανάγκαζε να του απαντήσει αφεύκτως.

Μα απατήθηκε. Αι ημέρες περνούσαν και η νέα τηρούσε πάντα την ίδια στάσι. Ψυχρή, ακίνητη, ρεμβώδης, αμίλητη...Γιατί; Γιατί;

Ο νέος πήρε πειά την τελευταία του  απόφασι.

Έβρεχε  από το πρωί και μοι δρόμοι ήταν έρημοι. Απεφάσισε να της μιλήση. Να κάμη κάτι πειό τολμηρό χάριν του έρωτός του. Να ανέβη, στο παράθυρό της, πατώντας στις κιγκλίδες του παραθύρου του υπογείου.

Η τύχη τον ευνόησε. Καθώς περνούσε την αντίκρυσε πάντα μελαγχολική και αμίλητη.

Στάθηκε στη μέση του δρόμου και της φώναξε σιγανά:

-Δεν θα με λυπηθήτε;

Η νέα δεν εσάλευσε. Τσιμουδιά!

-Δεσποινίς, της ξανάπε είσθε τόσο σκληρή;

Καμμία απάντησις.

-Σας αγαπώ, ναι σας αγαπώ σαν τρελλός!

Σιωπή...

Ο νέος παρεφέρθη.  Προχώρησε στον τοίχο, ανέβηκε σταίς κιγκλίδες του παραθύρου του υπογείου, ανέτεινε το σώμα του και γατζώθηκε  με τα χέρια του στην κορνίζα του παραθύρου της. Μια προσπάθεια ακόμη και νάτος εμπρός της κρεμασμένος στο κενό.

Την αντικρύζει, την κυττά, φρυάττει, τα μάτια του γουρλώνουν, αφήνει μια κραυγή φρίκης και πέφτει  στο πεζοδρόμιο φαρδύς πλατύς!

Ο άγγελός του ήταν ψεύτικος. Μια κούκλα ήταν, από αυτές των βιτρίνων!! 

                Ο κ. ΑΝΑΠΟΔΟΣ. 

Όπως καταλάβατε  φίλοι μου, η σημερινή μου ανάρτηση ήταν από το συλλογικό περιοδικό "ΜΠΟΥΚΕΤΟ"

Το διήγημα ήταν αυτούσιο στην γραμματική του 1924!

Ετσι για λίγο χαμόγελο...😊

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα ξαναπούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια ήρεμη εβδομάδα, όσο μας το επιτρέπουν οι καταστάσεις.

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 





 

 

 

13 σχόλια:

  1. Το πολύτιμο περιοδικό, έδωσε Ρούλα μου και πάλι μια υπέροχη ιστορία, σ' ευχαριστούμε για τη δημοσίευση και για το χαμόγελο που μου άφησε!
    Να είσαι πάντα καλά και να έχεις παρόμοιες εμπνεύσεις!
    ΑΦιλάκια φωτεινά, χαρούμενα και χαμογελαστά! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έστω και για λίγο Στεφανία μου, να ξεχάσουμε με όλα όσα τραγικά συμβαίνουν στο κόσμο αν και είναι πολύ δύσκολο, αλλά ψάχνοντας σε αυτό το περιοδικό είδα το συγκεκριμένο κείμενο και σκέφτηκα να το βάλω.
      Ηζωή συνεχίζει να έχει την καθημερινότητα της με ότι και να συμβαίνει ανά τον κόσμο.
      Ζητάμε μια αχτίδα χαμόγελου στα απλά και στα συνηθισμένα...
      Να είσαι καλά φίλη μου να κάνεις ότι αγαπάς φιλια καληνύχτας! 🌙😘🧡

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Είναι η στιγμή που μας χρειάζεται ένα χαμόγελο Ράνια μου και ψάχνοντας με θα μπορούσαμε να χαμογελάσουμε , Ξεφυλίζοντας τις σελίδες του συγκεκριμένου περιοδικού, αυτό το εύπεπτο παλιού καιρού διήγημα!!
      Χαίρομαι που κατάφερα να σε σε κάνω να χαμογελάσεις φίλη μου, αν και εσύ έχεις άπειρες αιτίες για αθώα
      και τα πιο όμορφα του κόσμου χαμόγελα!! 😉😊
      Να είστε όλοι καλά μικροί μεγάλοι...την αγάπη μου φιλιαααα! 🧡🤗

      Διαγραφή
  3. Ένα πλατύ χαμόγελο όχι μόνο γι αυτό το υπέροχο που διάβασα, αλλά και γιατί μου θύμησες παλιές καλές εποχές Ρούλα μου! Τότε που κοριτσάκι εγώ γυρόφερνα στα καταστήματα της πόλης και η κα Κατερίνα (γιαγιά τότε 60χρονη και βάλε) δεν έμπαινε να ψωνίσει αν πρώτα δεν καλημέριζε όλες τις κούκλες τις βιτρίνας. Ααχ τι χρόνια όμορφα!
    Να είσαι καλά βρε Ρούλα μου!
    Καλημέρα και Καλή εβδομάδα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτές οι εποχές Αννίκα μου ήταν προπολεμικές 😊 εεε δεν είμαστε τόσο παλιές, αλλά την γραμματική αυτήν την πρόλαβα και εγώ στο σχολείο στο δημοτικό λέμε και μέχρι εκεί πολύ ήταν τον καιρό εκείνον.
      Τουλάχιστον διαβάζοντας για εκείνες τις εποχές χαμογελάμε φίλη μου με αυτό ήθελα να ξεκινήσουμε την εβδομάδα μας.
      Να είσαι και εσύ καλά Αννίκα μου και να περνάς ακόμα καλύτερα με ότι κάνεις. την αγάπη μου φιλιάααα!🧡🤗

      Διαγραφή
  4. Αν υποψιαστώ ότι ο ερωτοχτυπημένος ήταν ο κατσικοπόδαρος, γκαντεμόσαυρος, τραγιΚούλης, που αγάπησε μια κούκλα.. γιατί μόνο αυτός χαιρετάει τις κούκλες τής βιτρίνας, αρά γιατί να μην τις ερωτευτεί κιόλας;;; 🤪😁😛😂 Κατά τα άλλα, απορώ πού πήγες και το ξετρύπωσες το διήγημα αυτό, έναν αιώνα πίσω! 😊 Καλησπερούδια Σμαράγδι μου! 🍂🎁🧡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 🤣🤣🤣 μα τι πας και σκέφτεσαι Πετρόνι μου, λες να ζούσε από τότε; οϊμέ... αλλά από την άλλη να το σκεφτώ μωρέ λες; όλα να τα περιμένει κανείς!
      Και αυτός που το έγραψε είδες τι ψευδώνυμο έβαλε; Ο κ. ΑΝΑΠΟΔΟΣ. !! καθόλου τυχαίο!
      Το συγκεκριμένο συλλεκτικό περιοδικό, είναι δώρο του 35χρονου εγγονού μου και με έχει πάει όντως έναν αιώνα πίσω...χα..χα.. μαθουσάλας και εγώ κοντεύω...😉
      Καλά να περνάς Πετρίνα μου με ότι κάνεις την αγάπη μου φιλιαααα! 🧡🤗



      Διαγραφή
  5. Για γέλια και για κλάματα το διήγημα που ξετρύπωσες απ' το "Μπουκέτο". Ομολογώ πως ξαφνιάστηκα με τον πανέξυπνο αλλά και τραγικό επίλογο. Νοσταλγία για το ύφος και τη γλώσσα μιας άλλης εποχής.
    Μια χαμογελαστή καλησπέρα Ρουλάκι μου ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικός θησαυρός είναι αυτό το συλλεκτικό περιοδικό Κανελλάκι μου. Μας δείχνει πως έγραφαν τότε πριν έναν αιώνα εκείνοι που είχαν αυτό το χάρισμα...Διαβάζοντας το ανακαλύπτω πως έχει μέσα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για εκείνη την εποχή!
      Την γλώσσα αυτή, εγώ την πρόλαβα στο δημοτικό, για τόσο μαθουσάλα λέμε...
      Το διήγημα αυτό, σκέφτηκα πως θα σας έβαζε ένα χαμόγελο στα χείλη, μετά από το πάθημα του νεαρού ερωτευμένου νέου.
      Κανελλάκι μου σε ευχαριστώ πολύ που πέρασες καλή δύναμη σου εύχομαι μαζί με την αγάπη μου Σ.Λ ❤

      Διαγραφή
  6. Παρά τον τραγικό επίλογο, με χαμόγελο φεύγω, όπως πάντα άλλωστε από τον διαδικτυακό σου χώρο Σμαραγδένια μου!
    Ιστορία και γλώσσα μιας άλλης εποχής και αναρωτιέμαι πώς θα νιώθουν στο μέλλον, όσοι διαβάζουν ιστορίες της εποχής μας χαχα
    Σε φιλώ γλυκά.
    Καλό Σαββατόβραδο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς Μαρινάκι μου προσπαθώ να κάνω και χαίρομαι όταν τα καταφέρνω μικρή μου...
      Δεν είναι πάντα εφικτό να το καταφέρω, αλλά το προσπαθώ όμως.
      πράγματι μιας άλλης εποχής γλώσσα που όμως η γενιά δική μας ήταν αυτή που την μάθαινε...😊
      Οι εποχές αλλάζουν ,αυτά τα συλλογικά περιοδικά είναι σαν αρχεία των καιρών εκείνων. και όπως λες ετούτη η εποχή θα είναι στο μέλλον παρελθόν ...
      Να είσαι καλά μικρή μου με ότι κάνεις καλή εβδομάδα να έχεις φιλιααα! 🤗😘

      Διαγραφή
  7. Πω πω!!! Θυμήθηκα ξανά το θησαυρό που σου έφερε το αγόρι σου, μπράβο Ρουλίτσα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή