Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΟΥ..!!!

Ελάτε να παραμυθιαστούμε, να περάσουμε όμορφα.. να χαμογελάσουμε..σαν να είμαστε παιδιά..!!
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΤΑΣ..!!

Το σπίτι με την κόκκινη κεραμιδένια στέγη ξεχώριζε σαν στολίδι  ανάμεσα στα άλλα πιο ψηλά σπίτια, με την όμορφη γεμάτη λουλούδια αυλή του.
Όταν ερχόταν η Άνοιξη το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να αγγίξει  με τ ακροδάχτυλα της την κερασιά που βρισκόταν στην αυλή του.
Και εκείνη να πλημμυρίζει τα κλαδιά της με τα πιο όμορφα ροζ  λουλούδια της.
Ήταν το ωραιότερο σπίτι στην περιοχή εκείνη και το μοναδικό που είχε
σοφίτα κάτω από τα κόκκινα κεραμίδια του. 

Αυτή η σοφίτα όμως, ήταν για την Αλεξάνδρα ένα απαγορευμένο μέρος.
Η μητέρα της πάντα της έλεγε να μην ανεβαίνει εκεί επάνω, γιατί μπορεί να χτυπήσει στα σκοτεινά και εκτός αυτό υπήρχαν πράγματα παλιά που δεν την ενδιέφεραν.
Ελα όμως που η  Αλεξάνδρα ήταν πολύ περίεργη όπως άλλωστε και τα περισσότερα παιδιά του κόσμου και η κλειστή πόρτα της την τραβούσε σαν μαγνήτης.
ΟΙ ερωτήσεις η μια μετά την άλλη έτρεχαν στο μυαλό της.
Γιατί η πόρτα της σοφίτας ήταν πάντα κλειστή;
Γιατί η μητέρα της δεν την άφηνε να ανέβει;
Μήπως είχε κανένα κρυμμένο  θησαυρό; υποσχέθηκε στον εαυτό της πως κάποια μέρα θα ανακάλυπτε το μυστικό της σοφίτας.!!
Και η μέρα αυτή δεν άργησε να έρθει ...η μέρα που θα έμενε αξέχαστη στην Αλεξάνδρα.
Ήταν τότε  που όλοι έλειπαν από το σπίτι και δεν άφησε  την ευκαιρία να πάει χαμένη.
Χωρίς να χάσει καθόλου καιρό ανέβηκε τα σκαλιά που οδηγούσαν στην σοφίτα. 
Με την καρδιά της να χτυπά δυνατά, έσπρωξε την πόρτα που άνοιξε τρίζοντας παραπονεμένα.
Για μια στιγμή δίστασε. Έκανε  να γυρίσει πίσω .Η περιέργεια της όμως
ήταν τόση, που την έσπρωξε στο εσωτερικό της . Το μισοσκόταδο την αγκάλιασε ολόκληρη. Στην αρχή φοβήθηκε. Μόλις όμως τα μάτια της συνήθισαν το σκοτάδι, άρχισαν να κοιτάζουν τριγύρω... ίσως κάπου εδώ να κρύβεται ο θησαυρός  συλογίστηκε.!!
Άρχισε να ψάχνει μέσα στα σκονισμένα πράγματα. Την προσοχή της τράβηξε μια ξύλινη παλιά  κασέλα, που βρισκόταν σε μια γωνιά.
Πλησίασε και άρχισε να την περιεργάζεται προσεχτικά..!!
Ήταν μαυρισμένη και σκονισμένη από την πολυκαιρία και τα σκαλιστά  στριφογυριστά της  στολίδια, δύσκολα ξεχώριζαν στο μισοσκόταδο.
Ένα παχύ στρώμα σκόνης είχε καθίσει για τα καλά επάνω της  και την σκέπαζε σαν πέπλο.
Άπλωσε το χέρι της και τίναξε την σκόνη που σηκώθηκε σαν σύννεφο.
Ήταν σίγουρη τώρα, ότι εκεί μέσα κρυβόταν κάποιος θησαυρός.
Ίσως να έβρισκε  μαργαριτάρια φερμένα από εξωτικά νησιά. Διαμάντια και ρουμπίνια, κοσμήματα στολισμένα  με πολύτιμες πέτρες . Χρυσές λίρες που είχαν κρύψει εκεί οι πειρατές....!!!
Σήκωσε το καπάκι αργά περιμένοντας να αντικρίσει όλα αυτά που πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό της.
Αυτό που έβλεπε δεν το πίστευε..!!
Η ξύλινη κασέλα, ήταν γεμάτη  με παλιά ρούχα τακτοποιημένα όμορφα στην σειρά.

Έκατσε στο πάτωμα απογοητευμένη. Ώστε αυτός ήταν ο θησαυρός που νόμιζε ότι θα έβρισκε; τι κρίμα μουρμούρισε κι έκανε να ξανακλείσει την παλιά κασέλα. Το ξανασκέφτηκε  όμως .Αν κάτω από τα παλιά ρούχα βρισκόταν αυτό που γύρευε; Αλήθεια τι έψαχνε να βρει ούτε και εκείνη ήξερε τώρα .
Άρχισε να ανασκαλεύει τα ρούχα, να τα βγάζει και να τα ακουμπά στο πάτωμα.
Όλα ήταν φορεμένα με ξεθωριασμένα χρώματα .. εκεί ήταν το πρώτο πλεχτό ζακετάκι της, εκεί και το ροζ φορεματάκι της με τον μεγάλο λευκό φιόγκο, που το πέρασμα του χρόνου είχε αφήσει την χλομάδα του φεγγαριού.
Όλα τα αγαπημένα της παλιά ήταν εκεί φυλαγμένα με προσοχή. 
Θα είχε αδειάσει σχεδόν την κασέλα, όταν τα δάχτυλα της  άγγιξαν ένα ύφασμα αλλιώτικο απ τα άλλα.
Το τράβηξε έξω και το ξεδίπλωσε. Ένα μεταξένιο κεντίδι  άπλωσε στα πόδια της Αλεξάνδρας, όλου του κόσμου τα πλουμιστά λουλούδια.. μαγικά πουλιά..χρυσοκέντητους  στραυραετούς και ξωτικά.
Γαλάζιες θάλασσες και καράβια ταξιδιάρικα.. ήλιους.. φεγγάρια κι αστέρια  ασημοσκεντημένα.


Μαγεύτηκε από τα χρώματα και την ομορφιά του η Αλεξάνδρα... ήταν βέβαιη ότι κάπου το είχε ξαναδεί.
Ξάφνου   θυμήθηκε.!! Ήταν η γιαγιά της εκείνη που το κέντησε..!! ήταν μικρούλα όμως την θυμόταν  να το κρατά στα χέρια της και να περνά στην βελόνα της  πότε κόκκινες, πότε γαλάζιες και πότε ασημένιες και χρυσές κλωστές και εκείνες να γίνονται επάνω στο μεταξωτό πανί, ουρανός και θάλασσα..λουλούδια και νεράιδες.
Όποιος το έβλεπε  σίγουρα ότι φτιάχτηκε από χέρια ανθρώπου. Τόσο όμορφο ήταν.
Την προσοχή της τράβηξε μια μικρή ηλιαχτίδα, που τρύπωσε κρυφά από μια χαραμάδα του κλειστού παραθύρου και θέλησε να παίξει με την κεντημένη γοργόνα.
Το κορμί της, μισό ανθρώπινο και μισό σκεπασμένο με ασημένια λέπια, γυάλιζε κάτω από το χλωμό φως της παιχνιδιάρας ηλιαχτίδας.
Τα μαλλιά της, χρυσές ξανθές μπούκλες κυμάτιζαν σαν αληθινά στην πλάτη της  και στο κεφάλι της φορούσε το ωραιότερο στεφάνι, που είχε δει ποτέ της η Αλεξάνδρα.
Ήταν φτιαγμένο από κατακόκκινα κοράλλια και πολύχρωμα κοχύλια, από μακρινούς θαλασσόκηπους.
Εκείνο όμως που της έκανε περισσότερη εντύπωση, ήταν τα μάτια της .Γαλάζια σαν την θάλασσα την κοιτούσαν κατάματα σαν να της έλεγαν.
Δώσε μου το χέρι σου να σε ταξιδέψω .. εκεί που κανείς δεν ταξίδεψε ποτέ...και η Αλεξάνδρα άπλωσε το χέρι της.. ένιωσε να γίνεται ελαφριά σαν πούπουλο και η γοργόνα την πήρε μαζί της.

Για πότε βρέθηκαν.. στην αγκαλιά της θάλασσας.. εκεί που χιλιάδες πολύχρωμα  ψάρια κολυμπούσαν γύρω τους, σχηματίζοντας χορευτικές φιγούρες..!! 


Μπροστά τους  τώρα απλώνονταν ένα θαλασσινό λιβάδι γεμάτο  κοράλλια που τα χρώματα τους ήταν  σαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Η μικρή γοργόνα ήξερε απ έξω και ανακατωτά όλες τις σπηλιές,  εκεί που ζούσαν οι νεράιδες της θάλασσας ..εκείνες είχαν αναλάβει να ταΐζουν τα ορφανά  ψαράκια που οι γονείς τους είχαν πιαστεί στα δίχτυα των ψαράδων...!!

Ποτέ δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο όμορφος  ήταν ο μαγικός κόσμος
της μικρής γοργόνας. 
Για μια στιγμή την ένιωσε να γίνεται ανήσυχη.
Τι συμβαίνει; την ρώτησε.
Έλα γρήγορα  της απάντησε  η μικρή γοργόνα, τραβώντας την από το χέρι.. ανεβαίνοντας στην επιφάνεια της θάλασσας.
Όταν έφτασαν επάνω , άγρια θεόρατα  κύματα έπαιζαν με ένα καράβι σαν να να ήταν καρυδότσουφλο.


Πότε το κατέβαζαν σε νερένιους γκρεμούς και πότε το ανέβαζαν σε αφρισμένα βουνά... σίγουρα θα βούλιαζε μαζί με τους ναύτες του, αν η μικρή γοργόνα δεν πρόσταζε τον άνεμο να κοπάσει την δύναμη του.
Εκείνος  υπακούοντας στις προσταγές της, χαμήλωσε την ανάσα του, ώσπου έγινε μια θαλασσινή αύρα.

Η γαλήνη ξαναγύρισε στα κύματα και το μικρό καράβι μπόρεσε να συνεχίσει το ταξίδι του αφήνοντας  πίσω του μια γραμμή από αφρό,καθώς απομακρυνόταν στο βάθος του ορίζοντα,η Αλεξάνδρα διέκρινε στην πλώρη του την μικρή γοργόνα να στέκεται ακίνητη και να κοίτα την θάλασσα.

Στάσου μην φεύγεις...!! της φώναξε, μα εκείνη δεν φάνηκε να την ακούει...!!!
Αλεξάνδρααα!!! που είσαι; άκουσε την μητέρα της να την φωνάζει.
Τινάχτηκε ξαφνιασμένη. Στην αγκαλιά της κρατούσε ακόμα το μεταξωτό κεντίδι της γιαγιάς της...!!! 
Τι κρίμα σκέφτηκε, ξέχασα να ρωτήσω πως λέγανε την μικρή γοργόνα.
Να ήταν άραγε η αδελφή του Μέγα Αλέξανδρου;


 Αυτό ήταν το δικό μου παραμύθι στην πρόσκληση της αγαπημένης μας φίλης  της Αριστέας  ξέρετε εκείνη που κάνει τα δρώμενα ντε; που μας προτρέψει να γράψουμε το δικό μας παραμύθι.
στο μπλοκ της θα βρείτε τις συμμετοχές και τα παραμύθια που ήδη έχουν δημοσιευτεί..διαβάστε τα και αφήσετε ένα σχόλιο.. θα χαρούν πολύ εκείνοι που τα έχουν γράψει να τους πείτε την γνώμη σας..!!΄
Όλες οι εικόνες είναι από το ίντερνετ.
Να έχετε αγαπημένη μου παρέα μια όμορφη εβδομάδα.. !!!



  



Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

ΚΑΙ ..ΑΛΛΕΣ...ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ..!!!!

Ναι  μα..τι νομίζατε μόνο αυτή που σας έδειξα στην προηγούμενη ανάρτηση  ήταν η  συμμετοχή μου σε δρώμενα που κάνουν οι φίλες μπλοκερ;
Όχι.. βέβαια..!!
Μπορεί να μην μπορώ να συμμετέχω σε όλες .. αλλά σε όσες νομίζω ότι τα  καταφέρνω.. έστω και στην τελευταία θέση εεεε ναι.. δεν θα πω όχι..το βλέπω  κάτι σαν παιχνίδι..για μένα ...αν και δεν μπορώ να πω ότι είναι παιχνίδια τα διαμάντια οι πένες που παίρνουν μέρος σ αυτές..!!
Η πρώτη συμμετοχή που θα δείτε εδώ είναι από  τον διαγωνισμό με τις φωτογραφίες ( φωτογραφίζειν) που κάνει  η  Μαρία.. απο το.. Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά  πατήστε επάνω στο σύνδεσμο να δείτε και τις άλλες όμορφες  συμμετοχές..  η φωτογραφία που πήρε το πρώτο βραβείο και με το δίκιο της είναι της Έλλης μας  να περάσετε να την δείτε πατώντας επάνω στον σύνδεσμο στο καφέ πλαίσιο από κάτω .. είναι καταπληκτική
1ο βραβείο
στην Funky Monkey

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο  Φωτογραφίζειν !!

Αγγίζοντας τον ουρανό - ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ
Μονή Παναγιάς των Σαβατιανών, Ηράκλειο
6 βαθμοί

                                


Η επόμενη συμμετοχή μου είναι από   προηγούμενο  παιχνίδι των λέξεων .. στην σειρά το 4ο.. που κάνει   Η Μαρία απo το..mytripsonblog
στο μπλοκ  της θα δείτε όλες τις συμμετοχές.. και οι λέξεις που έπρεπε να βάλουμε στην ιστορία μας  είναι.. 
4ο παιχνίδι

Ηχος,  βάρκα, αντιπερισπασμός ,παραμύθι, δάσος.
                             
                       ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΑΜΑ.!!
                   
Φοβάμαι μαμά.!!
Η φωνή του μικρού Αμπντούλ έτρεμε καθώς το χεράκι του, έσφιγγε ακόμα πιο δυνατά το χέρι της Ανισάν.
Λίγο ακόμα υπομονή γιε μου και φτάνουμε, του είπε και τον σήκωσε στην αγκαλιά της.
Ο ήχος του πολέμου αντηχούσε ακόμα στα αυτιά της όταν άφηναν πίσω στην πατρίδα το σπίτι τους. Εκεί όπου ζούσαν μέχρι εχθές ευτυχισμένοι. Στο  σπίτι που γέμιζε από το γέλιο του μικρού Αμπντούλ καθώς έτρεχε στην αυλή του παίζοντας ξέγνοιαστος από ότι συνέβαινε στον κόσμο. Ήταν πολύ μικρός για να καταλάβει.όμως ο φόβος είχε κολλήσει κι όλας τα πλοκάμια του στο μικρό του μυαλό.
Μια οβίδα που έπεσε στο πλάι του σπιτιού τους  έκανε σε ένα λεπτό να αλλάξει η ζωή τους. 
Ο άντρας της βρέθηκε την λάθος ώρα στο λάθος μέρος.
Άρπαξε τον μικρό Αμπντούλ και άρχισε να τρέχει να γλυτώσει από αυτό που δεν χωρούσε το μυαλό της ότι συνέβαινε στην πατρίδα της.    
Ξεκίνησε  το ταξίδι του ξεριζωμού..μαζί με άλλους συμπατριώτες της.. που έφευγαν και εκείνοι από την λαίλαπα του φρικτού πολέμου..να γλυτώσουν τα παιδιά και τις οικογένειες τους.
Όλη τους η ζωή, τα υπάρχοντά τους  φορτωμένη στις πλάτες της μέσα σε ένα σακίδιο. 
Με την ελπίδα στην καρδιά.. να περάσουν απέναντι στην Ελλάδα να βρουν καινούργια γη να  την κάνουν πατρίδα. Στριμωγμένοι στην  βάρκα η Ανισάν κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της τον μικρο Αμπντούλ.
Φοβάμαι μαμά!!!
Το μυαλό της Ανισάν έτρεχε σαν τρελό.
 Ήθελε να διώξει τον φόβο  από την  καρδιά του παιδιού της
Να του αποσπάσει  την προσοχή  κάτι σαν  αντιπερισπασμό. τι όμως..!!
Το αγκάλιασε ακόμα πιο σφιχτά καθώς τα κύματα χτυπούσαν την βάρκα σαν να ήταν καρυδότσουφλο...και σκύβοντας στο αυτάκι του, του  είπε. 
Κλείσε Αμπντούλ μου τα ματάκια σου και δεν θα τα ανοίξεις καθόλου αν δεν σου πω και ονειρέψου ότι αυτό είναι ένα κακό όνειρο που σε λίγο θα τελειώσει. 
Και  άρχισε να του λέει ψιθυριστά ένα παραμύθι, για μια καλή  νεράιδα που ζούσε σε ένα μεγάλο πύργο κοντά σε ένα  πανέμορφο δάσος  γεμάτο με όμορφα καταπράσινα δέντρα  και πολύχρωμα λουλούδια.
 Κάθε μέρα η καλή νεράιδα  έβαζε από ένα λουλούδι στα μαλλιά της. πότε κόκκινο πότε κίτρινο και πότε γαλάζιο.
Ανάλογα με την ευχή κάθε παιδιού,  που έπρεπε να πραγματοποιήσει.
Μόλις τελείωνε την αποστολή της ευχαριστημένη που είχε πραγματοποιήσει ακόμα μια ευχή, έβγαζε το λουλούδι από τα μαλλιά της και το ακουμπούσε  στην γη.!
Με τα χρόνια ο σωρός από  τα πολύχρωμα λουλούδια άρχισε να ψηλώνει να ψηλώνει και φτάνει ως τον ουρανό, ώσπου έγινε ένα πολύ όμορφο ουράνιο τόξο γεμάτο χρώματα.!! 
 Το χαμόγελο στα χείλη του μικρού Αμπντούλ  έκανε την καρδιά της Ανισάν να σκιρτήσει από ελπίδα. 
Πως εκείνη η νεράιδα που έπλασε το μυαλό της ..έκανε τα όνειρα των παιδιών πραγματικότητα... μόνο να της έλεγαν τι ήθελαν.
Αλήθεια μαμά;
Αλήθεια Αμπντούλ μου.
Τότε να της ζητήσω και εγώ μια ευχή; ρώτησε ο μικρός με κλειστά τα μάτια. 
 Να της ζητήσεις γιε μου.
Δεν θέλω να φοβάμαι μαμά.!!     

Αυτή ήταν η μικρή μου ιστορία...και όπως καταλάβατε .. είναι επηρεασμένη από τα τραγικά γεγονότα που συμβαίνουν δίπλα μας.. !!θέλω να ελπίζω πως κάποτε θα τελειώσει αυτή η ντροπή για το ανθρώπινο γένος.!! Ο ΠΟΛΕΜΟΣ!!
Είναι από τις λίγες φορές που δεν  ξέρω τι να πω..αν  δείτε κάποιο παιδί από αυτά τα ξεριζωμένα από τις πατρίδες τους χαρίστε του αν δεν έχετε τίποτε άλλο,  ένα ζεστό χαμόγελο.. θα σας το ανταποδώσει..!!!
Η ευχή μου...καλό  μήνα σε όλους..!!!! 

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Life Images #20

Η Μαρία..   στο   Life Images...μας χάρισε μια ανατολή.. και μας ρωτάει τι θα χαρίσουμε εμείς..!!!
Αν και στις φωτογραφίες δεν τα πολυκαταφέρνω  θέλω ομως  να σας χαρίσω λίγες στιγμές από αυτές που έχω τραβήξει στο πέρασμα  του χειμώνα..!!
Να σας χαρίσω στιγμές  που τα δέντρα χωρίς να ντρέπονται για την γύμνια τους  απλώνουν τα πυκνά κλαδιά τους άλλες φορές σαν ικεσία στον ουρανό

 Αλλες φορές σαν να θέλουν να φυσήξουν σαν βεντάλιες τα σύννεφα που κυνηγάν το ένα το άλλο..!! να ξανοίξει ο ουρανός.!!

και άλλες φορές σαν να τον απειλούν που τα άφησε γυμνά μέσα στο κρύο..

Αλλες φορές τα γυμνά κλαδιά τους γίνονται η προστασία από το κυνηγητό   του νεαρού γάτου..!!

Και άλλες φορές  έτσι απλά περιμένουν την Ανοιξη μετρώντας τις μέρες.. αφήνοντας το λιγοστό φως να περνάει με δυσκολία ανάμεσα τους..!!!

Μαρία μου .. το.. Life Images μου είναι δικό σου..!!!
Αγαπημένη  μου παρέα ..όσο και να είναι γκρίζα  τα πράγματα... η ζωή μας έχει διδάξει ότι πίσω από κάθε σύννεφο  υπάρχει μια ηλιαχτίδα.. που χαμογελά..ας κάνουμε και εμείς το ίδιο.!!! 

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

ΑΓΡΑΦΟ ΒΙΒΛΙΟ..!!


Δεν πρόλαβα να γράψω στα μαθητικά μου τετράδια.
Τώρα γράφω στις σελίδες της ζωής μου τα παιδικά μου όνειρα.
Τρέχει ο νους σαν άτι που καλπάζει κόντρα στον άνεμο.
Σε μια και μόνο στιγμή ξαναγυρίζω πίσω.
Γίνομαι το μικρό παιδί, που με μάτια ορθάνοιχτα γεμάτα απορία, κοιτάζει την ζωή.
Εκείνη την ζωή, που ήθελε να ζήσει και δεν την έζησε γιατί μεγάλωσε γρήγορα.
Δεν πρόλαβε να ανέβει στο τραινάκι του λούνα παρκ και να ταξιδέψει στην χώρα του παραμυθιού.
Και ο χρόνος κύλισε..!!
Θεέ μου πόσο γρήγορα..!!
Σαν βότσαλο που κυλά απο την κορφή του βουνού.
Και εγώ καθισμένη,με τον χρόνο δίπλα.. να  χαϊδεύει τα λευκά μου μαλλιά.
Ακόμα προσπαθώ μέσα στον θόρυβο της ζωής, να ξεχωρίσω τον ήχο που κάνει το τραινάκι του λούνα παρκ.
Οχι αυτή την φορά δεν θα το χάσω.
Θα με πάει σίγουρα στην χώρα του παραμυθιού...!!!

Αυτή ήταν η δική μου αυτοβιογραφική... συμμετοχή στο .. 10 Συμπόσιο ποίησης (επετειακό) που κάνει πάντα με επιτυχία η πασίγνωστη κι αγαπημένη πυργοδέσποινα Αριστέα.!
Νιώθω μεγάλη τιμή και ... μόνο που συμμετέχω μαζί με τόσο αξιόλογες  πένες..!! 
Ευχαριστώ πολύ αγαπημένο μου παρεάκι που έρχεστε μέχρι εδώ και μου χαρίζετε κάθε φορά τον χρόνο και την αγάπη σας..να το ξέρετε είναι αμοιβαία..!!
Και μην ξεχνάτε.. ένα χαμόγελο σας περιμένει κάπου ψάξτε το..!!
Μπορεί να βρίσκεται δίπλα σας.!!


Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

ΣΤΟ ΔΡΌΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ...ΠΑΣΑΡΕΛΑ..!!!!

Και να που ήρθε ο καιρός να ετοιμαστούμε για την πασαρέλα..!!
Τι; δεν ξέρετε πια πασαρέλα;
Μην μου πείτε ότι δεν το πήρατε είδηση... ότι θα γίνουν καλλιστεία
Εδώ έχει ξεσηκωθεί ο κόσμος και ο ντουνιάς..!!
Που θα γίνουν; 
Στην..   ΔΡΑΣΗ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΜΠΛΟΚΕΡ θα μάθετε τα πάντα που τα αφορά ...!!
Εεεε και αφού με ξέρετε πια απ έξω κι ανακατωτά.. δεν γινόταν να μην έπαιρνα μέρος και εγώ... μην χάσω ε;
Λοιπόν  δυο μέρες που το έπαιζα χαμένο κορμί τι νομίζετε πως έκανα;
Ναι αυτό που φαντάζεστε.!!
Κουκλοθεραπεία.!! κατέβασα τα ρολά και άνοιξα πανιά.. όχι για ταξίδι.. ..που μακάρι να ήταν...άλλα πανιά... κουρελάκια... μαλάκια..κι πήρε μπρος το εργαστήριο..!! 
Η πρώτη στην σειρά η Ντίβα... που σήκωσε την μύτη της ένα μέτρο και μου λέει.. θα με κάνεις κούκλα..!!
Γιατί τι είσαι τώρα της λέω χαμογελώντας .. κούκλα είσαι..!
Όχι.. δεν θέλω να γίνω μια συνηθισμένη κούκλα ...να με κάνεις  σέξι..και ντίβα.. αλλιώς να μην με κάνεις..!
Μωρ τι μας λες; .. που  θα σε κάνω σέξι εδώ μέσα είμαστε σοβαρό σπίτι .. δεν θα μου το κάνεις εσύ όπως θέλεις.!! Αν μας κόψει το Ε.Σ.Ρ  σου λέω ...εγώ δεν θα έχω καμιά ανάμιξη  έτσι;... 
Κάνε με εσύ και ξά μου εμένα.. (ξά μου, ξέρω  εγώ τι θα κάνω).
Τι να κάνω η δόλια.. βάζω μπροστά να φτιάξω την Ντίβα.!!
Βελονάκια και κουβαράκια πήραν φωτιά.. και να τα ποδαράκια .. και να τα  χεράκια.. και τέλος πάντων ότι μπορεί να χρειάζεται μια πλεχτή κούκλα... 




Μέχρι εδώ καλά..αλλά αυτό το σέξι δεν μπορούσα να το φανταστώ με τίποτα. 
Πως λέμε τρώγοντας έρχεται η όρεξη...καμιά σχέση .. όμως πλέκοντας έρχεται η έμπνευση ...!!και το κόκκινο ήταν ένα χρώμα από μόνο του που φώναζε από μακρυά.!
Ουπςςςς!!  κλείστε τα μάτια...σας το λεγα εγώ .. θα μας βάλει σε μπελάδες αυτή..!! σκεπάσου καλέ; το είδαμε κι αυτό..!!  ψωνάρα σας λέω..!!
Επιτέλους ντύθηκε...τι ντύθηκε δηλαδή που όλα φαίνονται..!
εδώ δείτε την λεπτομέρεια στην  πίσω μεριά....
Μμμμμ σιγά μην χάσουμε..!!
Αλλη μια με τα φώτα επάνω μου πλιζζζζζ..
Βλέπετε αγαπημένες μου τι τραβάω...!!
Μετά από  πολλές προσπάθειες....(βρε τι παθαίνω για να μην χαλώ χατίρια..!!) έχω την εντύπωση ότι πρέπει να είναι ευχαριστημένη από το αποτέλεσμα... και είναι έτοιμη για την πασαρέλα. των καλλιστείων..!!
Εντάξει να πάνε οι κούκλες στα καλλιστεία.. καλώς... αλλά να θέλουν να πάνε και οι γέροι που ξανακούστηκε μου λέτε;
Αυτό έπαθα ... έπεσε ζήλια μεγάλη... γιατί να πάει μόνο αυτή; μου λέει η Ρούλα .. 
Ποια Ρούλα; αυτή που ήταν μέσα στο μυαλό μου και δεν είχε πάρει ακόμα μορφή..εμείς δεν έχουμε ψυχή δηλαδή; 
Και τι θέλεις; να πας στα καλλιστεία;
 Ναι γιατί όχι; 
 Που ξανακούστηκε να πηγαίνουν οι γριές στα καλλιστεία; 
Τι.. λέτε εσείς εδώ; πετάχτηκε και ο Γιώργος από το βάθος της σκέψης.!!
Το.. και το ... του εξηγώ...
Δεν θα πάει πουθενά χωρίς εμένα...
Μαααα.... 
Δεν έχει μα.. και ξεμά...η μαζί... η κανένας.!!!
Τι να κάνω η δόλια που μου προέκυψαν  όλοι με τα μυαλά πάνω από το κεφάλι τους;
Βάζω μπροστά ραπτομηχανές ..                 

και κουρελάκια
  σε λίγο στέκονταν μπροστά μου χειροπιαστά...
 ο Γιώργος.. και η.. Ρούλα 
 έτοιμοι και οι δυο για τα καλλιστεία.. τρομάρα τους.!! 
λίγο απορημένοι  μου φαίνονται δεν ξερουν τι θα τραβήξουν..

Τελευταίες και καταϊδρωμένες οι τρεις χάριτες!!
                         Η Πίστη.. η Αγάπη... και η Ελπίδα..
οι οποίες μπορούν να γίνουν και βάσεις για καρφιτσούλες..

Φεύγουν  αύριο  για ταξίδι από την Κρήτη στην Αθήνα  να πάρουν μέρος όλοι μαζί στα καλλιστεία..!!!!!!!
Αγαπημένο μου παρεάκι... να περάσετε μια όμορφη εβδομάδα και μην ξεχνάτε...το χαμόγελο...χαρίστε το στον διπλανό σας..!!
 Τις κουκλίτσες σας μπορείτε να τις στέλνετε στην Αθήνα 
το αργότερο μέχρι τις 25 Ιανουαρίου 2016
στην αγαπημένη μας φίλη 
Κλαυδία Μάμαλη
Μυσαραλιώτου 6 Μακρυγιάννη
Αθήνα 11742 








Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

ΠΑΡΑΤΕΙΝΟΝΤΑΣ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ ΤΙΣ.. ΓΙΟΡΤΕΣ..!!!!


Θα μου πείτε  και με το δίκιο σας..πως τις παρατείνεις βρε Ρούλα  αφού τελείωσαν οι γιορτές; του χρόνου πάλι...!!
Το ξέρω καλέ.. ότι οι γιορτινές μέρες έχουν περάσει και μπαίνουμε σιγά σιγά.. στα καθημερινά μας.. άλλα να.... ήθελα να κρατήσω μέσα στον χώρο μου εδώ.. λιιιιγο ακόμα την ανάμνηση τους  αφού η σημερινή μου ανάρτηση αφορά τις γιορτές ... οπότε θα αφήσω την φωτογραφία με την καλή χρονιά  να την εμπεδώσουμε λίγο ακόμα ...  στέλνω  τον Άγιο Βασίλη να ξεκουραστεί αφού έχει μοιράσει τα δώρα του από μέρες τώρα.... θα τον ξαναφωνάξω του χρόνου και να σας πω πως περάσαμε   την φετινή   πρωτοχρονιά!!!
Όσα χρόνια θυμάμαι αυτήν την μέρα μαζευόμαστε όλοι παιδιά κι εγγόνια  στο σπίτι μου.!
Ήταν όμως και χρονιές που τα παιδιά η τα εγγόνια σπούδαζαν και ήταν μακρυά.. και τότε έλειπε και κάποιος.!! 
Φέτος  όμως έτυχε να είμαστε όλοι μικροί μεγάλοι εδώ..!! 
Κάθε χρονιά που λέτε ...μεγάλωναν όλο και περισσότερο .. θαρρείς και τους είχαν ρίξει γκουανό....(είδος λιπάσματος) και κάθε χρόνο ο παππούς ο Γιώργος και η γιαγιά  η  Ρούλα..να τους κάνει την καλή χέρα όπως όλοι οι παππούδες ...έτσι για.. το καλό που λένε και να λένε τα παιδιά...μεγαλώσαμε πια..!! και εμείς να μην το πιστεύουμε... πως έγιναν ολόκληρες κοπέλες και μεγάλος άντρας πια.. ο εγγονός..!! 
Και μπήκα σε σκέψη μεγάλη...φέτος...τα οικονομικά δύσκολα..τι δωράκια θα  μπορούσα να κάνω που να μην στοίχιζαν πολύ...(άτιμη κρίση)..!!
Και τότε μια ιδέα πέρασε από το μυαλό μου .
Κάπου είχα δει κούπες με πλεχτά ζακετάκια για να κρατάνε τον καφέ ζεστό..!!! 
Αυτό είναι αναφώνησα... και έβαλα την ιδέα κατευθείαν σε εφαρμογή.
μαλάκια είχα... αγόρασα 12 κούπες που στοίχισαν 1,50 ευρώ η μία  και έπιασα δουλειά...εξ ου και ο χαμός μου από το μπλοκάρισμα.!!! 
Αφού τις έπλεξα .. κέντησα και το μονόγραμμα του κάθε ενός και έκανα από ένα μικρο σχεδιάκι με ότι αντιπροσώπευε τον καθένα.!!



 έβαλα μέσα σε κάθε κούπα αντί χρημάτων.... τυχαία  και τις ευχές...που είδατε στην προηγουμένη ανάρτηση. 
(και να δείτε ότι έπεσαν οι ευχές κουτί στον καθένα σαν να τις είχα βάλει επίτηδες..!) 
 Φέτος ήταν η ωραιότερη  Πρωτοχρονιά μας..περάσαμε υπέροχα...!! και δεν εννοώ τα υλικά αγαθά..!! 
Τα χαμόγελα που βλέπαμε στα πρόσωπα των αγαπημένων μας.. ήταν η καλύτερη επιβεβαίωση πως και με το τίποτα μπορείς να περάσεις  όμορφα.. 

Ότι και να κάνουν φίλοι μου  δεν θα μας πάρουν το χαμόγελο από τα χείλη.. γι αυτό και εσείς να χαμογελάτε..!!! παρεούλα  μου  .. δεν χρειάζονται πολλά ..αρκεί να υπάρχει αγάπη τριγύρω..!!
Εκτός από τις οικογενειακές χαρές παίρνουμε και χαρές από φίλες μπλόκερς Όπως το δωράκι με την καρτούλα από την φιλη μας την  Αλεξάνδρα και το κουμπί της   σε ευχαριστώ πολύ Αλεξάνδρα μου και από εδώ  για τις όμορφες ευχούλες σου που με πολύ χαρά έλαβα..!! να είσαι καλα .ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ..!!
Όχι δεν είμαι ονειροπαρμένη.. και ξέρω τι συμβαίνει γύρω μας...απλώς ας κρατήσουμε  τις χαρούμενες στιγμές λίγο παραπάνω για να έχουμε το κουράγιο να συνεχίσουμε τον αγώνα..!! 
Να περνάτε όμορφα και στα δύσκολα.. μόνο θέληση να υπάρχει και θετική σκέψη... και θα τα καταφέρουμε..!!