ΟΙ ΚΟΥΤΣΟΥΝΆΔΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ στα..."ξυπνήματα" (6)

Γαμπρέ μου, την νυφούλα μας 

να μην τηνε μαλώνεις,

 σαν κουτσουνάδα τ Απριλιού 

να την ποκαμαρώνεις.

  (γαμηλιώτικη μαντινάδα της Κρήτης.)

Σαν κουτσουνάδα τ Απριλού η νύφη. Σαν κούκλα δηλαδή. Και φανταχτερή. Σαν την παπαρούνα, που κάθε Μαρταπρίλη, πυρπολεί την γη με κείνο το μαγικό κατακκόκινο χρώμα της. Στην καθομιλουμένη γλώσσα την λένε παπαρούνα. Στην Κύπρο πετεινό, στην Μάνη μακωνίδα (δωρική μορφή της αρχαίας μήκωνος) Στην Μικρασία λαλέ.  Όπως τονίζουμε και παραπάνω, στην Κρήτη την ξέρουμε με το κοινότατο όνομα κουτσουνάδα. Κάτι σαν κούκλα των αγρών δηλαδή.

Ελάχιστοι Κρητικοί όμως θυμούνται ακόμη τα κοριτσάκια μιας άλλης εποχής που περπατούσαν στους δρόμους έχοντας καρφιτσωμένες κούκλες στα πέτα τους ή και στα μαλλιά τους ακόμη. Κούκλες φτιαγμένες με παπαρούνες! 

Γιατί αυτό το εντυπωσιακό άνθος με τον σύντομο βίο (χάνει εύκολα τα πέταλά του) ήταν κάποτε το πιο απλό και το πιο απέριττο παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Την εποχή που δεν υπήρχαν βιομηχανοποιημένα παιχνίδια και οι παιδικές ψυχές μπορούσαν να νιώσουν την χαρά της δημιουργίας με απλά υλικά, όλα παρμένα από την φύση, η παπαρούνα έπαιρνε ψυχή. Γινόταν απείκασμα της ανθρώπινης μορφής, αντανακλούσε την ομορφιά της ζωής. Και την ομορφιά της φύσης.

Με αυτές τις απλές πρακτικές οι προβιομηχανικές κοινωνίες μπορούσαν να ακονίζουν τα μυαλά και να βοηθούν τα νεότερα μέλη τους να αναπτύξουν τις  δημιουργικές τους ικανότητες. Τα  κορίτσια (συνήθως αυτά...) έφτιαχναν κουτσούνες με κατακόκκινα φορέματα, καταπράσινες ζακέτες και κατάμαυρα μαλλιά. Μια πανδαισία χρωμάτων δηλαδή.

Ο τρόπος είναι απλός. Διαλέγουμε  ένα μεγάλο μπουμπούκι παπαρούνας, που να βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο πριν από την άνθιση και το κόβουμε αφήνοντας ένα μικρό κομμάτι του μίσχου, περίπου μισό  εκατοστό του μέτρου. Ανοίγουμε προσεκτικά τον κάλυκα στα δύο, ώστε να δημιουργηθούν δύο κάψες ενωμένες μόνο στην βάση του μίσχου. Τα κόκκινα πέταλα βρίσκονται ακόμα ανάμεσα στις δύο κάψες. Τα τραβάμε προσεκτικά, τα τεντώνουμε και έχουμε στα χέρια μας ήδη τον κορμό της κουτσούνας. Οι κάψες που σχηματίζονται με τα φύλλα του κάλυκα (σέπαλα) φαίνονται σαν κοριτσίστικο ζακετάκι και τα πέταλα, μακρύ κόκκινο φόρεμα. Λείπει μόνο το κεφάλι, μα κι αυτό δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Από ένα άλλο μπουμπούκι (ή και ανθισμένο λουλούδι) αφαιρούμε την κωδία (κεφαλή της παπαρούνας) μαζί με τα μαύρα σπόρια της. Φροντίζομε να την κόψουμε σύριζα  και να την τρυπήσουμε  ελαφρά με κάποιο μικρό ξυλαράκι ώστε να μπορεί να καρφωθεί εύκολα στον λαιμό της κουτσούνας. Και ο λαιμός είναι ο μίσχος του μπουμπουκιού, που όπως θυμάστε τον είχαμε αφήσει σε μήκος μισού εκατοστού περίπου. Η κουτσούνα μας είναι έτοιμη! Ενα πρόσκαιρο παιχνίδι μηδενικού  υλικού κόστους, αλλά μεγάλης συναισθηματικής αξίας!

Για μια ακόμη φορά δανείζομαι από τα  εξαιρετικά   Κείμενα και τις φωτογραφίες του αείμνηστου Νίκου Ψιλάκη! 

Τα οποία  παίρνουν μέρος στο δρώμενο της Αριστέα μας "ξυπνήματα"

Όταν βρείτε και εσείς κάποια στιγμή παπαρούνες, μπορείτε να  δοκιμάστε να κάνετε μια κουτσουνάδα.  έτσι για την προσπάθεια. Το τουτόριαλ 🤣 το λέει πολύ αναλυτικά...😊.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας, έχετε μια όμορφη εβδομάδα και μην ξεχνάτε να... μένετε εκεί που σαν κάνουν να χαμογελάτε! 😊

 Και άντε να έρθει η άνοιξη επιτέλους. Εδώ και τέσσερις μέρες είχαμε ένα κανονικό φθινόπωρο! 🤔

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!    

                                                                                                                                                              

 

ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΚΟΧΎΛΙ ΣΤΑ..."ξυπνήματα" (5)

πηγή

Σε περιβόλι φύτεψα

θαλασσινό κοχύλι

Και κείνο μου ψιθύρισε

κρυφά μέσα στ αυτί, 

θέλω να βάλεις δίπλα μου 

μια ροδαριά τ΄ Απρίλη

να μου κρατάει συντροφιά 

σαν έρθει η αυγή.

Να της μιλώ για πέλαγα

και κύματα αφρισμένα,

για τρεχαντήρια ολόλευκα

που μοιάζαν σαν πουλιά.

Και κείνη να μου τραγουδά 

με πέταλα ανοιγμένα

μην νοσταλγείς την θάλασσα 

σου δίνω μια αγκαλιά.

Για την δική σου αγκαλιά

της θάλασσας την χάρη

δεν την ξεχνάω ροδαριά

 ότι και να μου πεις. 

Μες την καρδιά μου ακουμπά

θαλασσινό δοξάρι

και αν αγγίξεις τις χορδές, 

στο λέω θα κοπείς!

πηγή

Αυτός ο παλιός μου στίχος (ίσως να τον θυμάστε,)  μελοποιήθηκε, πριν από πολλά χρόνια, από την δασκάλα μουσικής Ροδούλα Σερδάρη Παπαϊωάννου.

Εκτέλεση 

Ροδούλα και Γιάννης Παπαϊωάννου.

Με αυτήν την μελωδική υπενθύμιση,

παίρνω  μέρος στα "ξυπνήματα" της Αριστέας μας

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα 

και να μην ξεχνάτε πως...

ένα απλό χαμόγελο σας, μπορεί να αλλάξει την μέρα σας! 😊

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε!

  

 

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

 Το χαρμόσυνο μήνυμα απλώθηκε στα πέρατα του κόσμου.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! εχθροί και φίλοι. Αγάπη δώστε ψέλνουν τα χείλη.

Ανάσταση και Άνοιξη πιασμένες χέρι χέρι, βαδίζουνε αρμονικά, πες μου ποιος δεν το ξέρει. 

Μέσα από την θλίψη την πολύ τον θάνατο πατήσας, Μήνυμα Αναστάσιμο στον κόσμο εσκορπήσας.

Αρώματα σκορπίσανε οι  ροδαριές, τα κρίνα και τα γεράνια χρώματα γεμίσανε κι εκείνα.

Η Άνοιξη χαμόγελα, σκορπά ολούθε γύρω, χαμομιλάκια ταπεινά, μα με αιθέριο μύρο.

Το μήνυμα απλώθηκε σε ολόκληρο κόσμο και μύρισε η Άνοιξη αρισμαρί και δυόσμο. 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ!  

Με αυτές τις έμμετρες μου προσπάθειες παίρνω για μια ακόμη φορά, στο δρώμενο της Αριστέας μας στα ¨ξυπνήματα

 Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε ξανά, να είστε όλοι καλά, να περάσετε όμορφα όπου και να είστε με τους αγαπημένους σας και να μην ξεχνάμε πως...υπάρχουν πάντα κάποιοι, που περιμένουν ένα χαμόγελο μας 😊 και ένα χέρι να τους χαϊδέψει.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

  

Ω! ΓΛΥΚΎ ΜΟΥ ΕΑΡ! Στα..."ξυπνήματα" (3)

Ήταν Άνοιξη όταν, οι αιμάτινες σταλαγματιές Σου  έπεσαν στο χώμα.

πηγή

Βάφτηκαν κόκκινες οι λευκές παπαρούνες.           πηγή

Καταμεσής της άνοιξης κρύφτηκε ο ήλιος και εσείστηκε η γη.    πηγη

Άνοιξη ήταν όταν, σταύρωσαν την αγάπη. Τον αμνόν του Θεού, τον αίρων την αμαρτία του κόσμου. πηγή

Άνοιξη ήταν όταν, το θαύμα της ζωής νίκησε τον θάνατο και γέμισε ελπίδες τις καρδιές των ανθρώπων.

Κάθε Άνοιξη, μια μικρή πασχαλίτσα ανάμεσα στα φύλα του δυόσμου, θα φέρνει το χαρμόσυνο μήνυμα στο κόσμο.

Ανθοστόλιστη η Άνοιξη περπατά ανάλαφρα στο φως της Ανάστασή Σου Χριστέ μου!

Με αυτές τις σκέψεις μου παίρνω μέρος στο δρώμενο "ξυπνήματα" της Αριστέας μας 

     

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να περάσετε πάρα πολύ όμορφα με τους αγαπημένους σας.

Να να χαρίσετε αγάπη και πολλά χαμόγελα σε όσους τα χρειάζονται!

Εύχομαι ΚΑΛΟ ΠΆΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΑΝΑΣΤΑΣΗ. παντού! 

Σας ευχαριστώ πολύ που
περνάτε και τα λέμε! 

  

   

ΑΡΓΕΙΣ ΆΝΟΙΞΗ ΜΟΥ ΑΡΓΕΊΣ...στα "ξυπνήματα 2"

Ανέβηκε η Άνοιξη 

στην φτερούγα του χελιδονιού.

Και εκείνο της χάρισε το πιο γλυκό  του χαμόγελο.

-Που θέλεις να σε πάω;

πηγή
-Να με πας εκεί που οι παγωμένοι σπόροι από το κρύο του χειμώνα, προσπαθούν να βγουν από το χώμα.

 -Εκεί, που τα γυμνά κλαδιά των δέντρων, βγάζουν τα πρώτα τους φιλαράκια.

                     Δική μου   
-Να με πας εκεί, που σκάει το πρώτο της μπουμπούκι η τριανταφυλλιά.

-Εκεί που μια ηλιαχτίδα, προσπαθεί να περάσει δειλά δειλά, ανάμεσα από δυο γκρίζα σύννεφα.

πηγή
-Να με πας εκεί, που οι σύντροφοί σου ξαναγυρίζουν στις παλιές τους φωλιές.

πηγή

-Εκεί που η τρελή και βιαστική αμυγδαλιά γεμίζει άνθια και γίνεται ο προπομπός μου.

 

-Να με πας εκεί που οι άνθρωποι  περιμένουν με ελπίδα τον ερχομό μου! 

Με αυτές  τις σκέψεις μου, παίρνω μέρος για δεύτερη φορά στο δρώμενο της Αριστέα μας με τα "ξυπνήματα της

 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είσαστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους άλλους και να μην ξεχνάτε πως...με ένα 😊 και δυο όμορφες λέξεις η μέρα μας γίνεται καλύτερη.

Καλό μήνα θα σας ευχηθώ.

Σήμερα όλα στο κόκκινο από το Ηράκλειο!

Με το καλό η  μεγαλοβδομάδα!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

 

( Η ΛΑΒΩΜΕΝΗ... ΆΝΟΙΞΗ! ΣΤΑ..." ξυπνήματα" ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΈΝΑ ...ΚΟΛΙΜΠΡΊ.

 

Και εκεί που περιμέναμε την Άνοιξη.

Να βγάλει το πρώτο της φυλλαράκι.

Να σκάσει μάτι το πρώτο μπουμπούκι. 

Να νιώσουμε το πρώτο χάδι του ήλιου.

Να ακούσουμε το θρόισμα των φύλλων. 

Να κοιτάξουμε έναν ουρανό χωρίς σύννεφα.

Να δούμε το αέναο ξύπνημα της φύσης.

Ναι! Εκείνη θα είναι εδώ με όλο το μεγαλείο. 

Όμως είναι μια λαβωμένη Άνοιξη, για κάποιους λαούς του κόσμου.

Στο κορμί της  κουβαλά θραύσματα από οβίδες πολέμου.

Στα χέρια της  κρατά, αντί λουλούδια λαβωμένα κορμιά.

Απροετοίμαστοι είμασταν! 😔

Αυτός ο μικρός μου στίχος, παίρνει μέρος στο δρώμενο τα "ξυπνήματα" της Άνοιξης, που κάνει η Αριστέα μας

 Μια που τρέχει και ένα άλλο δρώμενο από την φίλη μας την Μία Μία στο...Craftlandia Challenge 26 με θέμα  "Κολιμπρί ή οτιδήποτε", τα έβαλα μαζί να κάνουν παρέα, γιατί πάντα είναι ένα όμορφο θέμα ότι έχει σχέση με την φύση και δη την Άνοιξη! 

Εδώ η παιδική μου προσπάθεια, αφού τα χέρια μου δεν με βοηθούν και τόσο πολύ πια για ζωγραφιές!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε για την Άνοιξη που ελπίζω να έρθει, γιατί μέχρι τώρα ούτε την πόρτα μας δεν χτυπά να μας πει πως έρχεται, να είσαστε όλοι καλά. 

Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Και να μην ξεχνάμε παρεάκι μου πως...υπάρχουν μικρές στιγμές για χαμόγελα, ακόμα και λαβωμένα. Αν ψάξουμε Θα τις βρούμε.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ  που περνάτε και τα λέμε.

 

 

 

 

ΑΝΟΙΞΙΆΤΙΚΑ...ΓΕΝΈΘΛΙΑ ΣΤΑ...# Ξυπνήματα#

 Με κάτι άλλο θα έκανα την αρχή στα "ξυπνήματα" της Αριστέας μας.

Αλλά προέκυψαν τα γενέθλια του μικρούλη μας Γιαννάκη. Παιδί της Άνοιξης βλέπεις είναι! είπα να το συμπεριλάβω στο δρώμενο.😊

Και βέβαια δεν είναι αυτός ο λόγος για την ανάρτηση αυτή, αλλά, μια στιχομυθία, που είχαμε, μαζί με τον μικρό μπόμπιρα μας η οποία με άφησε με ανοιχτό το στόμα.😮

-Γιαγιά, έχεις να μου δώσεις μια μικρή πετσετούλα, σαν αυτή που σκουπίζεις τα χέρια σου και δυο λαστιχάκια; 

-Έχω αγάπη μου να σου δώσω, αλλά τι θα τα κάνεις;

-Δεν σου λέω θα δεις μου είπε γελώντας.

Τα πήρε στα χεράκια του και άρχισε να διπλώνει σαν κουβαράκι την πετσετούλα. Πέρασε και χιαστί τα δύο λαστιχάκια και έκανε ένα  πάνινο τόπι, με το οποίο με κάλεσε να παίξουμε. Έτσι δεν παίζατε εσείς με τον παππού γιαγιά όταν είσαστε μικροί, γιατί δεν είχατε πολλά παιχνίδια;

-Πως το ξέρεις παιδί μου; τον ρώτησα.

-Μας το είπε η δασκάλα μας μου απάντησε.

-Θα μου το δώσεις να το πάρω δικό μου στο σπίτι μας; 

Και βέβαια αγόρι μου του απάντησα.

Μετά από δυο μέρες είχε τα γενέθλιά του. Και τι άλλο θα σκεφτόμουν από το να του φτιάξω ένα κανονικό πάνινο τόπι; 

Θυμήθηκα τα κουρελάκια  μου. Έχω και εγώ μερικά μην νομίζετε ότι μόνο η Ρένα μας έχει;😊 όλο και κάτι θα  μου βρίσκεται σκέφτηκα.

Προσπάθησα στην αρχή και δεν μου πέτυχε η προσπάθεια. Κάτι σαν κολοκύθα είχα κανει🤣. Αλλά επειδή δεν τα παρατάω εύκολα, η δεύτερη φορά μου βγήκε καλύτερη και χάρηκα που τα κατάφερα κατά την γνώμη μου!

 Το κατάλαβα, από την χαρά που είδα στα μάτια του και που μου έδωσε την πετσετούλα πίσω, γιατί αυτό το τόπι λέει ήταν πιο όμορφο.😉  

       

Έκλεισε κιόλας τα 5! Το πόσο γρήγορα μεγαλώνουν δεν λέγεται, ακόμα και πόσο έξυπνα είναι τα σημερινά παιδιά. 

Έσβησε το κεράκι του με άλλα δύο φιλαράκια του που είχανε και αυτά την ίδια μέρα γενέθλια! 

Τα οποία έκανε πρόχειρα στο σπίτι τους, που είναι πάνω από εμάς, γιατί εμείς, ο πρόπαππούς και η πρόγιαγια, δεν μπορούσαμε  να πάμε στον παιδότοπο!  Το πάρτι συνεχίστηκε εκεί!!!🤣

Να τα εκατοστίσεις μικρούλη μας!

Με τα Ανοιξιάτικα γενέθλια του μικρού Γιαννάκη μας, που μπορεί να μην είναι "ξυπνήματα," αλλά, είναι μέρος της Άνοιξης, είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας μας! .

 

Επιφυλάσσομαι στις επόμενες μου αναρτήσεις να είμαι μέσα στο θέμα!😊 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και να έχετε μια ήρεμη εβδομάδα. Και να μην ξεχνάτε πως...το βλέμμα ενός παιδιού,  είναι μια όμορφη αφορμή,  για να χαμογελάσουμε! 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!