ΤΑ ΤΑΞΊΔΙΑ ΤΗΣ...ΨΥΧΉΣ!

 

Πάντα της άρεσαν τα ταξίδια της Αργυρώς.

Που θα την έβρισκες που θα την  έχανες  καθισμένη  στην κουνιστή πολυθρόνα της,  δίπλα στο παράθυρο, να αγναντεύει την ομορφιά του  ηλιοβασίλεματος στη θάλασσα. 

Λάτρευε και ζήλευε  τους  γλάρους, που με με τα φτερά τους ανοιγμένα πετούσαν πάνω από τα πέλαγα.

 Ένα  ανοιχτό βιβλίο ήταν πάντα στα πόδια της, και αν δεν διάβαζε, θα έπλεκε  διάφορα χρήσιμα κι αχρείαστα. Η τηλεόραση για εκείνη ήταν  το μέσο να ταξιδεύει βλέποντας ταξιδιωτικές εκπομπές!

Η  ψυχή της, ανυπόταχτη, ταξιδιάρα, λαχταρούσε να βάλει δυό φτερά στους ώμους σαν τα πουλιά και να πετάει. 

Όταν ήταν μικρή συχνά έβλεπε στο όνειρό της ότι πετούσε. Τότε δεν μπορούσε να το εξηγήσει αυτό.  

Στα χρόνια που πέρασαν  θυμόταν  πότε πότε εκείνο το όνειρο.

Στάθηκε τυχερή, που η ζωή της έκανε το πιο όμορφο δώρο  κάνοντας μια όμορφη οικογένεια, παιδιά,  εγγόνια που όλοι είχαν την ανάγκη της και εκείνη την έδωσε απλόχερα σε όλους. Που χρόνος να θυμάται το όνειρο;  Ξεχάστηκε  κρυμμένο στο υποσυνείδητο. 

Μπα σε καλό μου; Πως μου ήρθε τώρα και θυμήθηκα αυτό το όνειρο; Αναρωτήθηκε καθώς έβλεπε δυο σύννεφα να κυνηγιούνται στον ουρανό και ανάμεσα  από το άνοιγμα τους να προβάλει μια ηλιαχτίδα γεμάτη  φως.    

Επιτέλους θα ξαστερώσει σκέφτηκε χαμογελώντας  πηγαίνοντας στην κουζίνα να φτιάξει τα καφεδάκια τους.

-Έλα Αργυρώ μου κάνε γρήγορα θα χάσεις την αρχή απ το ταξίδι για την Παταγονία!

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο λογοτεχνικό δρώμενο της  Μαρίας στο κείμενο. Αν πατήσετε στο όνομά της, θα δείτε όλες τις  όμορφες συμμετοχές!

 Σας ευχαριστώ πολύ που της χαρίσατε τον χρόνο σας! 

Ο φίλος μας ο Γιάννης, με την δική του συμμετοχή ξεχώρισε πρώτος. Όλοι ήσασταν ταν υπέροχοι!   

Εύχομαι μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και  να είστε όλοι καλά.

Να προσέχετε τον εαυτό σας και τους αγαπημένους σας και να μην ξεχνάτε πως...ένα και μόνο χαμόγελο , ανοίγει και την πιο κλειστή καρδιά!😊

Καλό μήνα να έχετε και ένα όμορφο καλοκαιράκι!🏊‍♀️ 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα

λέμε!

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΆΝΟΙΞΗ ΜΕ ΧΑΙΚΟΎ στα... " ξυπνήματα" (10)

Φέτος η Άνοιξη φίλοι μου δεν νομίζω ότι καταδέχτηκε να μας χτυπήσει την πόρτα για να μας χαμογελάσει. 

Ισα που μας άγγιξε λίγο, μας έκλεισε το μάτι και που την είδατε! 

Μια να παίζει με τα σύννεφα, μια να τρέχει μες την βροχή, τρεις μήνες τώρα, μας περιπαίζει. Και εμείς να την καρτεράμε να φανεί.

Μας χαρίζει δυο τρεις μέρες και μετά σαν να έχει πεισμώσει μαζί μας, μας τις παίρνει πίσω. Μπα σε καλό της!

Σε λίγες μέρες θα φύγει, αλλά μήπως ήρθε και καθόλου; Αν δεν βλέπαμε τα ανθισμένα λουλούδια, θα λέγαμε πως βρισκόμαστε στις αρχές του φθινοπώρου. 😒 

Η φωτογραφία επάνω είναι του Σαββάτου 23-5-2026 και τα λέει όλα. Καιρός φθινοπωρινός!

Καιρός λοιπόν να την αποχαιρετίσουμε και εμείς, με λίγα χαϊκού,  έστω και αν δεν την απολαύσαμε όπως μας είχε συνηθίσει.

Λαχανιασμένη 

έφτασε η Άνοιξη

στο ξεκίνημα.

Χαμογέλασε

το ανοιξιάτικο φως

στις παπαρούνες.

Σταγόνες βροχής

δρόσισαν το γεράνι

Ανοιξιάτικα.

Γέλιο παιδικό

στη χούφτα της Άνοιξης

ακούμπησες.

Χρωματίστηκε

ο καμβάς της άνοιξης

μοσχοβολώντας.

Αργοπόρησες

τα άνθη της κερασιάς

έχουν μαραθεί.

Αναζητάει

μετρώντας η άνοιξη

χαμένες μέρες.

Με αυτά τα χαϊκού μου, θέλησα να αποχαιρετήσω την φετινή άνοιξη που δεν την είδαμε είναι η αλήθεια. 

Είναι και η τελευταία μου συμμετοχή στο δρώμενο "ξυπνήματα" που κάνει η  Αριστέα μας!

Mέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάτε πως...η ζωή είναι σύντομη. Πέρασέ την με όσους σε κάνουν να χαμογελάς! 😊  Από το... Pinterest

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

ΈΝΑ ΧΕΛΙΔΌΝΙ ΣΤΑ..."ξυπνήματα" (9)

 Με αυτό το αξεπέραστο και διαχρονικό τραγούδι του αξέχαστου Μίκη Θεοδωράκη,  θέλησα να ξεκινήσω την σημερινή μου ανάρτηση.

Και μια που βρισκόμαστε ακόμα στην άνοιξη, είπα να ψάξω (μέχρι να έχω έμπνευση για κάτι δικό μου)για ποιήματα που έχουν γράψει μεγάλοι μας ποιητές.

Σίγουρα τα ξέρετε, αλλά καλά είναι να τα θυμόμαστε πότε πότε.   

«Τα πιο καλά χαρτιά τα ‘χω φυλάγμένα για μιαν Άνοιξη που δεν λέει να ‘ρθει» (από το Άξιον Εστί). Ο νομπελίστας μας βλέπει την άνοιξη ως ένα ιδανικό, μια αγέρωχη ελπίδα και φως που φωλιάζει στο μυαλό και στην ψυχή.    Οδυσσέας Ελύτης

Οδυσσέας Ελύτης: «Άνοιξη, άνοιξη σαλπάροντας. Άνοιξη, άνοιξη σημαιοστόλιστη». Για τον νομπελίστα ποιητή, η άνοιξη είναι άμεσα συνυφασμένη με το ελληνικό φως, το γαλάζιο και την αίσθηση της λύτρωσης και της χαράς.

πηγή   

     

 «Και να, που τώρα η άνοιξη αχνογελάει με χιλιάδες λουλούδια...». Για τον Ρίτσο, η άνοιξη έρχεται πάντα σε έντονη αντίθεση με τη σκοτεινιά του χειμώνα, λειτουργώντας ως μήνυμα αισιοδοξίας και συνέχειας.  πηγή.

Γιάννης Ρίτσος: Ανοιξη.

Απόψε κοιμηθήκαμε στην αγκαλιά της άνοιξης, ακουμπώντας το κεφάλι στην καρδιά της.

Ακούγαμε στον ύπνο μας τις ανάσες των πουλιών και την  καρδιά μας.

Το πρωί που ξυπνήσαμε, είδαμε τον ουρανό να περπατάει στην

κάμαρά μας σα γαλανό πουλί με χρυσά μάτια που τσίμπαγε

τα ψίχουλα των σκιών που ‘χαν μείνει από χθες βράδυ στο πάτωμα.

Μια στιγμή να νιφτούμε και φτάσαμε. […]

Σήμερα μια μικρή κοπέλα, με θαλασσιά κορδέλα στα μαλλιά,

στάθηκε στην κορφή της λεύκας και κελαδάει.

Απ’ το τραγούδι της πετούν μικρά πουλιά που γεμίζουν

τις αυλές και τις στέγες.

Τα πουλιά κάθονται στους ώμους των παιδιών.

Οι άνθρωποι μπλέκονται στα δίχτυα των αχτίνων και τρεκλίζουν

σαν πρωτόβγαλτα πουλιά.

Τα τριαντάφυλλα τρελάθηκαν και κάνουν τούμπες μέσα στο νερό.

Θε μου, το μεθυσμένο φως θα σπάσει τα τζάμια, θα πλημμυρίσει

τις κάμαρες και δε θ’ αφήσει μήτε έναν ίσκιο για να σκεπάσει

η μάνα τα μάτια της.

Τότε θα τινάξει στον αέρα το μαντήλι της και θα χορέψει κείνο το

νησιώτικο χορό που χόρευε στα νιάτα της μαζί με τον πατέρα

– ένα χορό που μυρίζει θάλασσα και βάρκες φορτωμένες πορτοκάλια.

Ο πατέρας θα κάνει πως ξέχασε το χορό και θα χαμογελάει

καθώς θα κρούει τη φτέρνα στον αέρα.

Κ’ εμείς ξοπίσω τους, παιδιά, πουλιά, λουλούδια και λιθάρια,

θα χορεύουμε στ’ αλώνι του ήλιου τραγουδώντας τις μέρες που

δε χάχουνται μες στο τραγούδι, όταν οι μεγάλοι χορεύουν

μαζί με τα παιδιά τους τον ίδιο χορό της κάθε άνοιξης.

Με αυτά τα λόγια των μεγάλων ποιητών μας παίρνω μέρος στο δρώμενο "ξυπνήματα" που κάνει η Αριστέα μας για την άνοιξη! Αριστέα μας. 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους αγαπημένους σας. 

Εύχομαι να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως...ένα χαμόγελο εκφράζει το συναίσθημα μας απέναντι στον συνάνθρωπό μας! 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

 

ΔΥΟ ΣΕ ΈΝΑ...Στα "ξυπνήματα (8)

Σήμερα που γιορτάζουν του κόσμου οι μάνες, ένα πολύ μικρό μου αφιέρωμα!

ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΆ!

Μέσα στα μάτια της είναι ο κόσμος.

Μέσα στα χέρια της είναι η στοργή.

Μέσ  την καρδιά της είναι η αγάπη, 

μες το κορμί της είναι η ζωή!

           

ΤΟ...ΟΝΕΙΡΟ

Για πολιτείες άγνωστες ξεκίνησε να πάει.

Παιζωγελούσε η άνοιξη, μες την καρδιά του Μάη.

Την θασσόπορτα ανοίγει να κινήσει,

της φαντασίας το ταξίδι ν αρχινήσει.

Χίλια χαμόγελα τριγύρω σκορπισμένα,

γλάροι πετούν με τα φτερά τους  ανοιγμένα.

Γαλαζοπράσινα τα κύματα χορεύουν,

βράχους για φίλημα κι ακρογιαλιές

γυρεύουν.

Κι είδε νησιά στης θάλασσας την αγκαλιά ριγμένα,

στου δειλινού τα χρώματα να είναι αραγμένα.

Στης νύχτας το κατέβασμα αμέτρητα τ αστέρια, 

Τα πήρε και τα μάζεψε μέσα στα δυο του χέρια.

Στου ονείρου την ακρογιαλιά, τα άφησε και κείνα,

γοργόνες γίναν ξαφνικά και βούτηξαν στο κύμα.

Και όπως σ όλα τα όνειρα σαν ξημερώσει σβήνουν,

έτσι και στ όνειρο αυτό, όλα μπορούν να γίνουν. 

Αυτός ο στίχος είναι μια ακόμα συμμετοχή μου, στα ξυπνήματα της Αριστέας μας 

Αριστάκι μου σε ευχαριστούμε πολύ που με το δρώμενο σου  μας δίνεις την ευκαιρία να ακονίσουμε το μυαλό μας, γιατί κυκλοφορεί και μια αλτσχάιμερ μην το ξεχνάμε!😊

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τον εαυτό σας, τους γύρω σας και να μην ξεχνάτε πως...Αν θέλετε να ομορφύνετε την μέρα κάποιου χαμογελάστε του!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!  

 

 

 

  

ΟΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΜΟΥ ΣΤΑ..."ξυπνήματα" (7)

Η φωτό με την πεταλούδα από την αυλή μου.

Τι ήταν να θυμηθώ τις μαντινάδες μου; Ξεσηκώθηκα και είπα να βάλω εδώ μερικές παλιές και καινούργιες, μια που συνεχίζουμε να βρισκόμαστε τουλάχιστον ημερολογιακά σε αυτήν, κι ας μας κάνει τσαλιμάκια, μια να έρχεται και μια να φεύγει! Μα τι αναποφάσιστη που είναι αυτή η Άνοιξη; Είναι τώρα ώρα να παίζουμε με τα σύννεφα; Εδώ σε περιμένουμε  με ανοιχτές αγκάλες! Άσε τα παιχνίδια και εμφανίσου ομορφιά μου. Δεν μας λυπάσαι που σε καρτεράμε πως και πως;

Εδώ σου έχουμε αφιερώσει ολόκληρο δρώμενο, "Ξυπνήματα" το λένε δεν το πήρες χαμπάρι; Η ιδέα είναι της φίλης μας της Αριστέας! και πάνω που λέμε πως έφτασες, να σου και μας κρύβεσαι στην αγκαλιά του σύννεφου που κόβει βόλτες στον ουρανό! Γιατί μας το κάνεις αυτό κουτσούνα μου;😂

Ορίστε μέχρι μαντινάδες θα σου πούμε για να αλλάξεις γνώμη!

        
    "Του κόσμου όλα τα λούλουδα

      τση γης να μαζευτούνε,

   την ομορφιά σου βιόλα μου

     δεν θα την παραβγούνε."

         🌷🌺🌻🌼🌹🌸

    Του Μαρταπριλη μου ανθέ,

       πρωτομπουμπουκιασμένε.

     Μες την καρδιάς μου τον μπαξέ, 

     άλλος ανθός δεν νε ναι.

          🌸🌻🌺🌷🌼🌹

        Αγριομανουσάκι μου

       κι αμυγδαλιάς ανθέ μου

      κι ανάσα του βασιλικού,

      να σουνα στον μπαξέ μου.

          🌹🌼🌺🌻🌸🌷

      Μοσχοκανέλα θα σε πω,

      κι όμορφογιασεμάκι

      να ξαποστάσω άσε με

     στσ αγκάλες σου λιγάκι.

          🌷🌸🌻🌼🌹🌺

     Λουλούδι είσαι τ Απριλιού

     και γω του Μάη κλώνος

     θα σε κρατώ ολάνθιστο

    μην σε μαράνει ο χρόνος.

         🌷🌼🌸🌻🌹

      Του γιασεμιού να μουν κλαδί

      και συ να σουν τ ανθάκι

      να σε χαϊδεύω απαλά, 

      με τ ακροδαχτυλάκι.

         🌼🌸🌹🌷🌻

      Την ομορφάδα τσ Άνοιξης

       βιόλα μου έχεις πάρει

     χαράς τον νιο που θα βρεθεί

       ταίρι του να σε πάρει.

          🌼🌸🌹🌷🌻

Ελπίζω με τόσα παινέματα που σου κάνουμε, να καταδεχτείς να έρθεις να εγκατασταθείς για τα καλά. Εξ άλλου, τι σου έμεινε; Ένας τελευταίος μήνας! Εκμεταλλεύσου τον! 😉 Όπου να ναι το καλοκαιρακι θα είναι εδώ! 🏊‍♀️

Με αυτές τις Ανοιξιάτικες μαντινάδες μου, παίρνω μέρος στο δρώμενο της Αριστέα μας. "ξυπνήματα" 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους αγαπημένους σας. Και...να μην ξεχνάτε παρακαλώ, πως...το χαμόγελο είναι αγάπη! 😊

Σας εύχομαι ένα όμορφο και λουλουδιασμένο Μάη! 💐

Με την ευκαιρία να σας δείξω το δωράκι μου από την πρόσκληση που είχε κάνει η Μία και ήμουν μια από τις τυχερές. Σε ευχαριστώ πολύ φίλη μου. Θα χρησιμοποιηθούν σίγουρα τα δωράκια σου. 

Σας ευχαριστώ πολύ, που περνάτε και τα λέμε...

 

 

 

ΟΙ ΚΟΥΤΣΟΥΝΆΔΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ στα..."ξυπνήματα" (6)

Γαμπρέ μου, την νυφούλα μας 

να μην τηνε μαλώνεις,

 σαν κουτσουνάδα τ Απριλιού 

να την ποκαμαρώνεις.

  (γαμηλιώτικη μαντινάδα της Κρήτης.)

Σαν κουτσουνάδα τ Απριλού η νύφη. Σαν κούκλα δηλαδή. Και φανταχτερή. Σαν την παπαρούνα, που κάθε Μαρταπρίλη, πυρπολεί την γη με κείνο το μαγικό κατακκόκινο χρώμα της. Στην καθομιλουμένη γλώσσα την λένε παπαρούνα. Στην Κύπρο πετεινό, στην Μάνη μακωνίδα (δωρική μορφή της αρχαίας μήκωνος) Στην Μικρασία λαλέ.  Όπως τονίζουμε και παραπάνω, στην Κρήτη την ξέρουμε με το κοινότατο όνομα κουτσουνάδα. Κάτι σαν κούκλα των αγρών δηλαδή.

Ελάχιστοι Κρητικοί όμως θυμούνται ακόμη τα κοριτσάκια μιας άλλης εποχής που περπατούσαν στους δρόμους έχοντας καρφιτσωμένες κούκλες στα πέτα τους ή και στα μαλλιά τους ακόμη. Κούκλες φτιαγμένες με παπαρούνες! 

Γιατί αυτό το εντυπωσιακό άνθος με τον σύντομο βίο (χάνει εύκολα τα πέταλά του) ήταν κάποτε το πιο απλό και το πιο απέριττο παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Την εποχή που δεν υπήρχαν βιομηχανοποιημένα παιχνίδια και οι παιδικές ψυχές μπορούσαν να νιώσουν την χαρά της δημιουργίας με απλά υλικά, όλα παρμένα από την φύση, η παπαρούνα έπαιρνε ψυχή. Γινόταν απείκασμα της ανθρώπινης μορφής, αντανακλούσε την ομορφιά της ζωής. Και την ομορφιά της φύσης.

Με αυτές τις απλές πρακτικές οι προβιομηχανικές κοινωνίες μπορούσαν να ακονίζουν τα μυαλά και να βοηθούν τα νεότερα μέλη τους να αναπτύξουν τις  δημιουργικές τους ικανότητες. Τα  κορίτσια (συνήθως αυτά...) έφτιαχναν κουτσούνες με κατακόκκινα φορέματα, καταπράσινες ζακέτες και κατάμαυρα μαλλιά. Μια πανδαισία χρωμάτων δηλαδή.

Ο τρόπος είναι απλός. Διαλέγουμε  ένα μεγάλο μπουμπούκι παπαρούνας, που να βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο πριν από την άνθιση και το κόβουμε αφήνοντας ένα μικρό κομμάτι του μίσχου, περίπου μισό  εκατοστό του μέτρου. Ανοίγουμε προσεκτικά τον κάλυκα στα δύο, ώστε να δημιουργηθούν δύο κάψες ενωμένες μόνο στην βάση του μίσχου. Τα κόκκινα πέταλα βρίσκονται ακόμα ανάμεσα στις δύο κάψες. Τα τραβάμε προσεκτικά, τα τεντώνουμε και έχουμε στα χέρια μας ήδη τον κορμό της κουτσούνας. Οι κάψες που σχηματίζονται με τα φύλλα του κάλυκα (σέπαλα) φαίνονται σαν κοριτσίστικο ζακετάκι και τα πέταλα, μακρύ κόκκινο φόρεμα. Λείπει μόνο το κεφάλι, μα κι αυτό δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Από ένα άλλο μπουμπούκι (ή και ανθισμένο λουλούδι) αφαιρούμε την κωδία (κεφαλή της παπαρούνας) μαζί με τα μαύρα σπόρια της. Φροντίζομε να την κόψουμε σύριζα  και να την τρυπήσουμε  ελαφρά με κάποιο μικρό ξυλαράκι ώστε να μπορεί να καρφωθεί εύκολα στον λαιμό της κουτσούνας. Και ο λαιμός είναι ο μίσχος του μπουμπουκιού, που όπως θυμάστε τον είχαμε αφήσει σε μήκος μισού εκατοστού περίπου. Η κουτσούνα μας είναι έτοιμη! Ενα πρόσκαιρο παιχνίδι μηδενικού  υλικού κόστους, αλλά μεγάλης συναισθηματικής αξίας!

Για μια ακόμη φορά δανείζομαι από τα  εξαιρετικά   Κείμενα και τις φωτογραφίες του αείμνηστου Νίκου Ψιλάκη! 

Τα οποία  παίρνουν μέρος στο δρώμενο της Αριστέα μας "ξυπνήματα"

Όταν βρείτε και εσείς κάποια στιγμή παπαρούνες, μπορείτε να  δοκιμάστε να κάνετε μια κουτσουνάδα.  έτσι για την προσπάθεια. Το τουτόριαλ 🤣 το λέει πολύ αναλυτικά...😊.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας, έχετε μια όμορφη εβδομάδα και μην ξεχνάτε να... μένετε εκεί που σαν κάνουν να χαμογελάτε! 😊

 Και άντε να έρθει η άνοιξη επιτέλους. Εδώ και τέσσερις μέρες είχαμε ένα κανονικό φθινόπωρο! 🤔

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!    

                                                                                                                                                              

 

ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΚΟΧΎΛΙ ΣΤΑ..."ξυπνήματα" (5)

πηγή

Σε περιβόλι φύτεψα

θαλασσινό κοχύλι

Και κείνο μου ψιθύρισε

κρυφά μέσα στ αυτί, 

θέλω να βάλεις δίπλα μου 

μια ροδαριά τ΄ Απρίλη

να μου κρατάει συντροφιά 

σαν έρθει η αυγή.

Να της μιλώ για πέλαγα

και κύματα αφρισμένα,

για τρεχαντήρια ολόλευκα

που μοιάζαν σαν πουλιά.

Και κείνη να μου τραγουδά 

με πέταλα ανοιγμένα

μην νοσταλγείς την θάλασσα 

σου δίνω μια αγκαλιά.

Για την δική σου αγκαλιά

της θάλασσας την χάρη

δεν την ξεχνάω ροδαριά

 ότι και να μου πεις. 

Μες την καρδιά μου ακουμπά

θαλασσινό δοξάρι

και αν αγγίξεις τις χορδές, 

στο λέω θα κοπείς!

πηγή

Αυτός ο παλιός μου στίχος (ίσως να τον θυμάστε,)  μελοποιήθηκε, πριν από πολλά χρόνια, από την δασκάλα μουσικής Ροδούλα Σερδάρη Παπαϊωάννου.

Εκτέλεση 

Ροδούλα και Γιάννης Παπαϊωάννου.

Με αυτήν την μελωδική υπενθύμιση,

παίρνω  μέρος στα "ξυπνήματα" της Αριστέας μας

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα 

και να μην ξεχνάτε πως...

ένα απλό χαμόγελο σας, μπορεί να αλλάξει την μέρα σας! 😊

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε!

  

 

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

 Το χαρμόσυνο μήνυμα απλώθηκε στα πέρατα του κόσμου.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! εχθροί και φίλοι. Αγάπη δώστε ψέλνουν τα χείλη.

Ανάσταση και Άνοιξη πιασμένες χέρι χέρι, βαδίζουνε αρμονικά, πες μου ποιος δεν το ξέρει. 

Μέσα από την θλίψη την πολύ τον θάνατο πατήσας, Μήνυμα Αναστάσιμο στον κόσμο εσκορπήσας.

Αρώματα σκορπίσανε οι  ροδαριές, τα κρίνα και τα γεράνια χρώματα γεμίσανε κι εκείνα.

Η Άνοιξη χαμόγελα, σκορπά ολούθε γύρω, χαμομιλάκια ταπεινά, μα με αιθέριο μύρο.

Το μήνυμα απλώθηκε σε ολόκληρο κόσμο και μύρισε η Άνοιξη αρισμαρί και δυόσμο. 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ!  

Με αυτές τις έμμετρες μου προσπάθειες παίρνω για μια ακόμη φορά, στο δρώμενο της Αριστέας μας στα ¨ξυπνήματα

 Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε ξανά, να είστε όλοι καλά, να περάσετε όμορφα όπου και να είστε με τους αγαπημένους σας και να μην ξεχνάμε πως...υπάρχουν πάντα κάποιοι, που περιμένουν ένα χαμόγελο μας 😊 και ένα χέρι να τους χαϊδέψει.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

  

Ω! ΓΛΥΚΎ ΜΟΥ ΕΑΡ! Στα..."ξυπνήματα" (3)

Ήταν Άνοιξη όταν, οι αιμάτινες σταλαγματιές Σου  έπεσαν στο χώμα.

πηγή

Βάφτηκαν κόκκινες οι λευκές παπαρούνες.           πηγή

Καταμεσής της άνοιξης κρύφτηκε ο ήλιος και εσείστηκε η γη.    πηγη

Άνοιξη ήταν όταν, σταύρωσαν την αγάπη. Τον αμνόν του Θεού, τον αίρων την αμαρτία του κόσμου. πηγή

Άνοιξη ήταν όταν, το θαύμα της ζωής νίκησε τον θάνατο και γέμισε ελπίδες τις καρδιές των ανθρώπων.

Κάθε Άνοιξη, μια μικρή πασχαλίτσα ανάμεσα στα φύλα του δυόσμου, θα φέρνει το χαρμόσυνο μήνυμα στο κόσμο.

Ανθοστόλιστη η Άνοιξη περπατά ανάλαφρα στο φως της Ανάστασή Σου Χριστέ μου!

Με αυτές τις σκέψεις μου παίρνω μέρος στο δρώμενο "ξυπνήματα" της Αριστέας μας 

     

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να περάσετε πάρα πολύ όμορφα με τους αγαπημένους σας.

Να να χαρίσετε αγάπη και πολλά χαμόγελα σε όσους τα χρειάζονται!

Εύχομαι ΚΑΛΟ ΠΆΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΑΝΑΣΤΑΣΗ. παντού! 

Σας ευχαριστώ πολύ που
περνάτε και τα λέμε!