ΑΡΓΕΙΣ ΆΝΟΙΞΗ ΜΟΥ ΑΡΓΕΊΣ...στα "ξυπνήματα 2"

Ανέβηκε η Άνοιξη 

στην φτερούγα του χελιδονιού.

Και εκείνο της χάρισε το πιο γλυκό  του χαμόγελο.

-Που θέλεις να σε πάω;

πηγή
-Να με πας εκεί που οι παγωμένοι σπόροι από το κρύο του χειμώνα, προσπαθούν να βγουν από το χώμα.

 -Εκεί, που τα γυμνά κλαδιά των δέντρων, βγάζουν τα πρώτα τους φιλαράκια.

                     Δική μου   
-Να με πας εκεί, που σκάει το πρώτο της μπουμπούκι η τριανταφυλλιά.

-Εκεί που μια ηλιαχτίδα, προσπαθεί να περάσει δειλά δειλά, ανάμεσα από δυο γκρίζα σύννεφα.

πηγή
-Να με πας εκεί, που οι σύντροφοί σου ξαναγυρίζουν στις παλιές τους φωλιές.

πηγή

-Εκεί που η τρελή και βιαστική αμυγδαλιά γεμίζει άνθια και γίνεται ο προπομπός μου.

 

-Να με πας εκεί που οι άνθρωποι  περιμένουν με ελπίδα τον ερχομό μου! 

Με αυτές  τις σκέψεις μου, παίρνω μέρος για δεύτερη φορά στο δρώμενο της Αριστέα μας με τα "ξυπνήματα της

 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είσαστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους άλλους και να μην ξεχνάτε πως...με ένα 😊 και δυο όμορφες λέξεις η μέρα μας γίνεται καλύτερη.

Καλό μήνα θα σας ευχηθώ και με το καλό η μεγαλοβδομάδα!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

 

( Η ΛΑΒΩΜΕΝΗ... ΆΝΟΙΞΗ! ΣΤΑ..." ξυπνήματα" ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΈΝΑ ...ΚΟΛΙΜΠΡΊ.

 

Και εκεί που περιμέναμε την Άνοιξη.

Να βγάλει το πρώτο της φυλλαράκι.

Να σκάσει μάτι το πρώτο μπουμπούκι. 

Να νιώσουμε το πρώτο χάδι του ήλιου.

Να ακούσουμε το θρόισμα των φύλλων. 

Να κοιτάξουμε έναν ουρανό χωρίς σύννεφα.

Να δούμε το αέναο ξύπνημα της φύσης.

Ναι! Εκείνη θα είναι εδώ με όλο το μεγαλείο. 

Όμως είναι μια λαβωμένη Άνοιξη, για κάποιους λαούς του κόσμου.

Στο κορμί της  κουβαλά θραύσματα από οβίδες πολέμου.

Στα χέρια της  κρατά, αντί λουλούδια λαβωμένα κορμιά.

Απροετοίμαστοι είμασταν! 😔

Αυτός ο μικρός μου στίχος, παίρνει μέρος στο δρώμενο τα "ξυπνήματα" της Άνοιξης, που κάνει η Αριστέα μας

 Μια που τρέχει και ένα άλλο δρώμενο από την φίλη μας την Μία Μία στο...Craftlandia Challenge 26 με θέμα  "Κολιμπρί ή οτιδήποτε", τα έβαλα μαζί να κάνουν παρέα, γιατί πάντα είναι ένα όμορφο θέμα ότι έχει σχέση με την φύση και δη την Άνοιξη! 

Εδώ η παιδική μου προσπάθεια, αφού τα χέρια μου δεν με βοηθούν και τόσο πολύ πια για ζωγραφιές!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε για την Άνοιξη που ελπίζω να έρθει, γιατί μέχρι τώρα ούτε την πόρτα μας δεν χτυπά να μας πει πως έρχεται, να είσαστε όλοι καλά. 

Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Και να μην ξεχνάμε παρεάκι μου πως...υπάρχουν μικρές στιγμές για χαμόγελα, ακόμα και λαβωμένα. Αν ψάξουμε Θα τις βρούμε.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ  που περνάτε και τα λέμε.

 

 

 

 

ΑΝΟΙΞΙΆΤΙΚΑ...ΓΕΝΈΘΛΙΑ ΣΤΑ...# Ξυπνήματα#

 Με κάτι άλλο θα έκανα την αρχή στα "ξυπνήματα" της Αριστέας μας.

Αλλά προέκυψαν τα γενέθλια του μικρούλη μας Γιαννάκη. Παιδί της Άνοιξης βλέπεις είναι! είπα να το συμπεριλάβω στο δρώμενο.😊

Και βέβαια δεν είναι αυτός ο λόγος για την ανάρτηση αυτή, αλλά, μια στιχομυθία, που είχαμε, μαζί με τον μικρό μπόμπιρα μας η οποία με άφησε με ανοιχτό το στόμα.😮

-Γιαγιά, έχεις να μου δώσεις μια μικρή πετσετούλα, σαν αυτή που σκουπίζεις τα χέρια σου και δυο λαστιχάκια; 

-Έχω αγάπη μου να σου δώσω, αλλά τι θα τα κάνεις;

-Δεν σου λέω θα δεις μου είπε γελώντας.

Τα πήρε στα χεράκια του και άρχισε να διπλώνει σαν κουβαράκι την πετσετούλα. Πέρασε και χιαστί τα δύο λαστιχάκια και έκανε ένα  πάνινο τόπι, με το οποίο με κάλεσε να παίξουμε. Έτσι δεν παίζατε εσείς με τον παππού γιαγιά όταν είσαστε μικροί, γιατί δεν είχατε πολλά παιχνίδια;

-Πως το ξέρεις παιδί μου; τον ρώτησα.

-Μας το είπε η δασκάλα μας μου απάντησε.

-Θα μου το δώσεις να το πάρω δικό μου στο σπίτι μας; 

Και βέβαια αγόρι μου του απάντησα.

Μετά από δυο μέρες είχε τα γενέθλιά του. Και τι άλλο θα σκεφτόμουν από το να του φτιάξω ένα κανονικό πάνινο τόπι; 

Θυμήθηκα τα κουρελάκια  μου. Έχω και εγώ μερικά μην νομίζετε ότι μόνο η Ρένα μας έχει;😊 όλο και κάτι θα  μου βρίσκεται σκέφτηκα.

Προσπάθησα στην αρχή και δεν μου πέτυχε η προσπάθεια. Κάτι σαν κολοκύθα είχα κανει🤣. Αλλά επειδή δεν τα παρατάω εύκολα, η δεύτερη φορά μου βγήκε καλύτερη και χάρηκα που τα κατάφερα κατά την γνώμη μου!

 Το κατάλαβα, από την χαρά που είδα στα μάτια του και που μου έδωσε την πετσετούλα πίσω, γιατί αυτό το τόπι λέει ήταν πιο όμορφο.😉  

       

Έκλεισε κιόλας τα 5! Το πόσο γρήγορα μεγαλώνουν δεν λέγεται, ακόμα και πόσο έξυπνα είναι τα σημερινά παιδιά. 

Έσβησε το κεράκι του με άλλα δύο φιλαράκια του που είχανε και αυτά την ίδια μέρα γενέθλια! 

Τα οποία έκανε πρόχειρα στο σπίτι τους, που είναι πάνω από εμάς, γιατί εμείς, ο πρόπαππούς και η πρόγιαγια, δεν μπορούσαμε  να πάμε στον παιδότοπο!  Το πάρτι συνεχίστηκε εκεί!!!🤣

Να τα εκατοστίσεις μικρούλη μας!

Με τα Ανοιξιάτικα γενέθλια του μικρού Γιαννάκη μας, που μπορεί να μην είναι "ξυπνήματα," αλλά, είναι μέρος της Άνοιξης, είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας μας! .

 

Επιφυλάσσομαι στις επόμενες μου αναρτήσεις να είμαι μέσα στο θέμα!😊 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και να έχετε μια ήρεμη εβδομάδα. Και να μην ξεχνάτε πως...το βλέμμα ενός παιδιού,  είναι μια όμορφη αφορμή,  για να χαμογελάσουμε! 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

 

 

ΑΛΙΕΥΟΝΤΑΣ...ΝΟΗΜΑΤΑ!

Είναι τα πιο απλά, τα πιο ταπεινά μνημεία του τόπου μας τα εικονοστάσια και τα προσκυνητάρια που κατασκευάζονται στις άκρες των δρόμων. Διεκδικούν λίγους τετραγωνικούς πόντους του δημοσίου χώρου και λίγα χιλιοστά της ψυχής μας. 

Συνήθως είναι δημιουργήματα, έντονης ψυχικής φόρτισης και μεταφέρουν την ευρηματικότητα των εμπνευστών τους.

Το καθένα από αυτά μεταφέρει στον χρόνο μνήμες και συναισθήματα. Επινοήσεις ενός λαού που ξέρει ν αγαπά, να σέβεται και να υπηρετεί την ανάγκη για την συντήρηση της μνήμης.

Μας ξαφνιάζει η λιτότητα και ο τρόπος κατασκευής τους.

Το ένα μεταλλικό, τοποθετημένο πάνω σε ένα παλιό βαρέλι, που είναι βαμμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να διακρίνεται από μακριά. 

Η ηλικία του άγνωστη. Το μεταλλικό βαρέλι έχει πια σκουριάσει. Το μέταλλο του υπέκυψε στη φθορά του χρόνου. Φύτρωσαν αγριόχορτα τριγύρω, ξινίδες και θάμνοι.

Συλλογίζομαι μόνο ότι πέρα από το ορατό υπάρχει και το μη ορατό. Πέρα από την συλλογική μνήμη, πέρα και πάνω από τους ανθρώπους, υπάρχει αυτή η κινητήρια δύναμη που οδήγησε τα βήματα του κατασκευαστή. Κι αν σκουριάσει το βαρέλι κι αν ξεθωριάσουν τα χρώματα, κάποιος θα μπορεί να ακούσει, κάποιος θα μπορεί να καταλάβει. Ή μάλλον να καταλαβαίνει εσαεί τον ανθρώπινο ψυχισμό.

Το άλλο, βρίσκεται στην νοτική μεριά του Ψηλορείτη. Ένα εικονοστάσι στημένο πάνω στον βράχο, δίπλα στις ελιές και δίπλα στη δημοσιά. Μια γυναίκα με ένα παιδί, μορφές ανάγλυφες, από τα σχήματα του βράχου!

                         

Να είναι η Παναγιά με τον Χριστό; Να είναι άλλα άγνωστα πρόσωπα, γήινα; Δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει μόνο το συναίσθημα. Αυτό που οδήγησε τον άγνωστο κατασκευαστή να εκφραστεί ,να φορτώσει το έργο του με μηνύματα, να μεταδώσει νοήματα.

Για μια ακόμη φορά σε αυτήν την ανάρτηση πρωταγωνίστησαν το κείμενο και οι φωτογραφίες του Νίκου Ψιλάκη. Να είναι καλά εκεί που είναι στο Θεό!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους γύρω σας και μην ξεχνάτε πως...το χαμόγελο είναι η αντίσταση στον φόβο!

Μην τον αφήσετε να μας κυριεύσει αυτό θέλουν. Μην τους κάνουμε το χατίρι! 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

 

ΟΙ...20, ΔΥΣΚΟΛΕΣ...ΑΝΑΤΟΛΕΣ ΜΟΥ!

Εδώ και τέσσερις μήνες από τον περασμένο Οκτώβριο,  ήθελα να κάνω αυτήν την ανάρτηση. Προκύπτανε όμως άλλα έκτακτα γεγονότα, οπότε αυτή η ανάρτηση, όλο και πήγαινε πίσω.

Ήθελα να σας δείξω τις δύσκολες  Ανατολές μου. Ήταν αυτές που μου έδιναν κουράγιο και δύναμη, μαζί με την προσευχή μου, είκοσι μέρες κάθε ξημέρωμα, στο μπαλκόνι του νοσοκομείου, όταν ο ήλιος του Οκτωβρίου, προσπαθούσε να ανατείλει, μέσα από τα σύννεφα. (Να το για άλλη μια φορά το αγαπημένο μου θέμα)

Ποτέ στην ζωή μου δεν θυμάμαι να έχω ξυπνήσει τόσο πρωί, ώστε να απολαύσω αυτό το μαγικό θέαμα!

Και ήρθαν αυτές  οι ανατολές, να μου κρατήσουν συντροφιά και να μου θυμίσουν πως ακόμα και στις δυσκολίες κανείς, μπορεί να δει την ομορφιά  και το μεγαλείο του ουρανού!

Και εκεί, τις ζήτησα συγνώμη που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχα αξιωθεί  να τις δω!

Ένα περιστέρι καθισμένο στο κάγκελο του μπαλκονιού, ήταν  σαν να μου έλεγε...ήρθα να σου κάνω  συντροφιά για να μην είσαι μόνη.

Θα περιμένω μαζί σου το ξημέρωμα! 

Σε ευχαριστώ πολύ του ψιθύρισα και κοιτάξαμε μαζί, τον ήλιο να ξεπροβάλει στο βάθος του ορίζοντα!  

Το τάισμά τους η καθημερινότητα μου...

(Για την εξωτερική κατάσταση του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου, μιλάει η φωτογραφία, αν κοιτάξετε καλά.) 😔

Γεμίζανε τα μάτια ομορφιά με αυτές τις πανέμορφες ανατολές και με αυτές, γέμιζε ελπίδα η καρδιά, για την έκβαση της υγείας μας.

Έμπαινα  στον θάλαμο, ευγνωμονώντας τον Θεό, για όλα όσα ξεπερνούσαμε μέρα με τη μέρα!

Εννοείτε ότι δεν θα έβαζα και τις 20 ανατολές εδώ, γιατί θα σας κούραζα, αλλά έβαλα τις πιο όμορφες!

Τι νομίζετε πως θέλει ο άνθρωπος στις δυσκολίες του;

Μια ανατολή και ένα περιστεράκι να του κάνει παρέα!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε παρεάκι μου, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό σας και τους γύρω σας! 

Και μην ξεχνάτε πως...ένα χαμόγελο κάνει καλό στην ψυχή!😊

Τυπικά, μπαίνει ο πρώτος της Ανοιξης!

ΚΑΛΉ ΆΝΟΙΞΗ!  Να σας ευχηθώ, να έχετε ένα όμορφο μήνα!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!

 

 

  

   

ΟΙ... ΣΥΝΝΕΦΙΈΣ ΜΟΥ, ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ..."Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 6

Όσο και να λες πως έχεις δει όλα τα χρώματα του χειμωνιάτικου ουρανού, δεν υπάρχει περίπτωση να τα έχεις δεις όλα!

Νομίζεις ότι πήρε φωτιά το σπίτι...Και όμως είναι σύννεφα!

Το κόκκινο διεκδικεί τον χώρο του...

Ποιος είπε ότι η χειμωνιάτικη παλέτα έχει μόνο γκρίζο χρώμα;

Από το βαθύ πορτοκαλί, πάμε στο κίτρινο...

ο χειμωνιάτικος νοτιάς παίζει τα δικά του παιχνίδια με τα σύννεφα...

Εκεί που εκτοξεύονται τα χειμωνιάτικα ηλιοβασιλέματα...

Και δημιουργούν οριζόντιες γραμμές,

πάνω από την θάλασσα...

Που ξεκινούν και συνεχίζουν να χωρίζουν τον ουρανό στα δύο...

κατεβαίνοντας σαν σπαθί επάνω από την ελιά του σπιτιού μας!

Το γκρίζο χρώμα το έχει, όταν μια χειμωνιάτικη μέρα,  βρέχει στο βάθος του ορίζοντα...

Ετσι ζωγραφίζει ο ουρανός όταν ο ήλιος του χειμώνα βασιλεύει...

Τσεκαρισμένο χρόνια... όταν οι γλάροι πετούν χαμηλά και κρώζουν, προμηνύεται κακοκαιρία!  

Όπερ και εγένετο!

Όταν τα χειμωνιάτικα σύννεφα γίνονται πελώρια πουλιά και εσύ μένεις με ανοιχτό το στόμα, μπροστά στην δύναμή τους!  

Εδώ ο ουρανός χρειάστηκε μόνο δύο χρώματα στα σύννεφα για τον θαυμάσουμε!

Κυνηγώντας τα σύννεφα μετά από την βροχή, τσακώσαμε στο βάθος το ουράνιο τόξο, που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα!

Είναι το σημείο μηδέν που  βγάζω σχεδόν όλες μου οι φωτογραφίες, δέκα βήματα από το σπίτι μας!

Με τις συννεφιές μου  είναι η  τελευταία μου συμμετοχή  στο δρώμενο της Αριστέας μας "χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 

Χάρηκα πάρα  πολύ, που παρόλες τις δυσκολίες μου κατάφερα να το πάω μέχρι τέλους με ότι μπορούσα να συμμετέχω. Διαβάσαμε όμορφες πολλές, ποιητικές και όχι μόνο,  εμπνεύσεις, από όλους σας! 

Θα τις βρείτε όλες ΕΔΩ!

 Αυτές οι μικρές μου προσπάθειες, δικές μου και ξένες,  είναι για μένα όπως με ξέρετε απ έξω κι ανακατωτά, το καλύτερο φάρμακο για την αποφυγή προς το παρόν της άνοιας και της άλτσχάιμερ!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, σας εύχομαι να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας και να μην ξεχνάτε πως... «Από όλα τα φάρμακα στην εσωτερική ζωή, το χαμόγελο είναι μακράν το καλύτερο φάρμακο». – Σρι Τσινμό 

ΚΑΛΕΣ ΑΠΌΚΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΣΑΡΑΚΟΣΤΉ!

 

πηγή

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε.