ΟΙ... ΣΥΝΝΕΦΙΈΣ ΜΟΥ, ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ..."Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 6

Όσο και να λες πως έχεις δει όλα τα χρώματα του χειμωνιάτικου ουρανού, δεν υπάρχει περίπτωση να τα έχεις δεις όλα!

Νομίζεις ότι πήρε φωτιά το σπίτι...Και όμως είναι σύννεφα!

Το κόκκινο διεκδικεί τον χώρο του...

Ποιος είπε ότι η χειμωνιάτικη παλέτα έχει μόνο γκρίζο χρώμα;

Από το βαθύ πορτοκαλί, πάμε στο κίτρινο...

ο χειμωνιάτικος νοτιάς παίζει τα δικά του παιχνίδια με τα σύννεφα...

Εκεί που εκτοξεύονται τα χειμωνιάτικα ηλιοβασιλέματα...

Και δημιουργούν οριζόντιες γραμμές,

πάνω από την θάλασσα...

Που ξεκινούν και συνεχίζουν να χωρίζουν τον ουρανό στα δύο...

κατεβαίνοντας σαν σπαθί επάνω από την ελιά του σπιτιού μας!

Το γκρίζο χρώμα το έχει, όταν μια χειμωνιάτικη μέρα,  βρέχει στο βάθος του ορίζοντα...

Ετσι ζωγραφίζει ο ουρανός όταν ο ήλιος του χειμώνα βασιλεύει...

Τσεκαρισμένο χρόνια... όταν οι γλάροι πετούν χαμηλά και κρώζουν, προμηνύεται κακοκαιρία!  

Όπερ και εγένετο!

Όταν τα χειμωνιάτικα σύννεφα γίνονται πελώρια πουλιά και εσύ μένεις με ανοιχτό το στόμα, μπροστά στην δύναμή τους!  

Εδώ ο ουρανός χρειάστηκε μόνο δύο χρώματα στα σύννεφα για τον θαυμάσουμε!

Κυνηγώντας τα σύννεφα μετά από την βροχή, τσακώσαμε στο βάθος το ουράνιο τόξο, που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα!

Είναι το σημείο μηδέν που  βγάζω σχεδόν όλες μου οι φωτογραφίες, δέκα βήματα από το σπίτι μας!

Με τις συννεφιές μου  είναι η  τελευταία μου συμμετοχή  στο δρώμενο της Αριστέας μας "χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 

Χάρηκα πάρα  πολύ, που παρόλες τις δυσκολίες μου κατάφερα να το πάω μέχρι τέλους με ότι μπορούσα να συμμετέχω. Διαβάσαμε όμορφες πολλές, ποιητικές και όχι μόνο,  εμπνεύσεις, από όλους σας! 

Θα τις βρείτε όλες ΕΔΩ!

 Αυτές οι μικρές μου προσπάθειες, δικές μου και ξένες,  είναι για μένα όπως με ξέρετε απ έξω κι ανακατωτά, το καλύτερο φάρμακο για την αποφυγή προς το παρόν της άνοιας και της άλτσχάιμερ!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, σας εύχομαι να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας και να μην ξεχνάτε πως... «Από όλα τα φάρμακα στην εσωτερική ζωή, το χαμόγελο είναι μακράν το καλύτερο φάρμακο». – Σρι Τσινμό 

ΚΑΛΕΣ ΑΠΌΚΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΣΑΡΑΚΟΣΤΉ!

 

πηγή

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε.

 

ΕΝΑΣ ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΑ..."Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 5

" Ο Χιονάνθρωπος που δεν έλιωσε ποτέ!"

πηγή
Εδώ και καιρό έχει έρθει ο χειμώνας  και στο χωριό. Τα παιδιά,  περίμεναν  με λαχτάρα πότε θα χιονίσει. Κάθε πρωί που ξυπνούσαν κοίταζαν από τα παράθυρά τους πότε θα έπεφτε το πρώτο χιόνι. Μόλις το αντίκριζαν κατάλευκο, έτρεχαν στην πλατεία χαρούμενα να παίξουν χιονοπόλεμο και να φτιάξουν τον χιονάνθρωπο τους.

Έτσι έγινε για μια ακόμη φορά, όταν η παρέα των παιδιών ξεχύθηκε και άρχισε τον χιονοπόλεμο και τα παιχνίδια επάνω στο χιόνι. Τι γέλια, τι χαχανητά γέμισαν τον αέρα του χωριού. Δεν χόρταιναν παιχνίδι, με τα μαγουλάκια τους κατακόκκινα από το κρύο, χωρίς να τα νοιάζει τίποτα. 

-Παιδιά δεν νομίζετε πως ήρθε η ώρα να φτιάξουμε ένα χιονάνθρωπο;

Ναι... ναι... φώναξαν όλα μαζί και χωρίς να χάσουν καιρό άρχισαν να μαζεύουν χιόνι σαν μια μεγάλη μπάλα, για να φτιάξουν το σώμα του και μια μικρότερη για το κεφάλι του. Μέσα σε λίγη ώρα, ο χιονάνθρωπος ήταν έτοιμος, αφού το βάλανε δυο κλαδιά για χέρια,  δυο μικρά κάρβουνα για μάτια από το τζάκι του σπιτιού της Βίκυς και ένα καρότο για μύτη από την κουζίνα τους. Όμως του έλειπε κάτι. 

πηγή

-Του λείπει παιδιά ένα σκούφος είπε ο Γιάννης.

-Κι΄ενα κασκόλ και μια σκούπα είπε ο Άρης, που έκοψε ΄μια φούντα από ένα δέντρο και τον έβαλε μπροστά του. Σε λίγο έφτασε και η Γιωργία με ένα κατακόκκινο σκούφο και ένα παλιό πολύχρωμο  κασκόλ της.

πηγή

Όταν τελείωσαν στάθηκαν και τον καμάρωσαν ευχαριστημένα. 

Συμφώνησαν όλα μαζί, πως ήταν ο πιο όμορφος χιονάνθρωπος του κόσμου  που είχαν φτιάξει! 😊

-Τι κρίμα όμως που θα λιώσει μόλις βγει ο ήλιος, είπαν τα παιδιά! 

-Όχι...όχι δεν θέλω να λιώσω, θέλω να μείνω έτσι όμορφος για πάντα. 

Σαν να διάβασαν την σκέψη του τα παιδιά και άρχισαν να σκέφτονται με πιο τρόπο θα το κατάφερναν αυτό.

-Εχω μια ιδέα φώναξε ξαφνικά η πιο  μικρή της παρέας. Αν τον βάζαμε σε ένα ψυγείο;

Μα τι λες; είπανε τα άλλα παιδιά. Χωράει στο ψυγείο;

-Μα δεν εννοούσα το ψυγείο του σπιτιού μας είπε η μικρή Γιωργία, αλλά ένα μεγάλο ψυγείο, που να χωράει έναν χιονάνθρωπο.

-Τότε πετάχτηκε ο Παναγιώτης και είπε πως θα το πει του πατέρα του που είναι καπετάνιος σε ένα μεγάλο φορτηγό καράβι, να τον βάλει σε ένα επαγγελματικό ψυγείο και να τον αφήσει στον βόρειο πόλο. Εκεί έχει πάντα χιόνια και πάγους έτσι δεν θα έλιωνε ποτέ ο χιονάνθρωπος  τους.

Όμως θα δεχόταν ο πατέρας του Παναγιώτη να τον μεταφέρει; ρώτησαν γεμάτα αγωνία τα παιδιά. Νομίζω ότι θα συμφωνήσει μαζί μας είπε εκείνος.

 

Και δεν θα το πιστέψετε, έτσι και έγινε. Ο πατέρας του Δημήτρη, πήγε με το καράβι του τον όμορφο χιονάνθρωπο και τον άφησε, στο παγωμένο βόρειο Πόλο, σίγουρος ότι θα του έκαναν παρέα οι πιγκουίνοι που ζούσαν εκεί!  

Έτσι όποιο καράβι περάσει από εκείνο το μέρος του βόρειου πόλου, σίγουρα θα δει έναν όμορφο  χαρούμενο χιονάνθρωπο με σκούφο και πολύχρωμο κασκόλ.

  

Αυτός είναι ο μοναδικός χιονάνθρωπος που δεν έλιωσε ποτέ! 

Αυτό το μικρό παλιό μου παραμύθι, παίρνει μέρος στο δρώμενο που κάνει η Αριστέα μας, "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα".

"Σημείωση: Όταν έγραψα τον τίτλο για  αυτό το παραμύθι- ιστοριούλα, ήταν πολύ πριν το ιντερνέτ και δεν ήξερα ότι με αυτόν τον τίτλο περίπου,   είχε γράψει κάτι και ο μεγάλος Μάνος Κοντολέων ένα παραμύθι με παρόμοιο τίτλο. Εδώ μπορείτε να δείτε και αυτήν την εκδοχή.  Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει."

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας.

Σας εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως..." Ας συναντιόμαστε πάντα με ένα χαμόγελο, γιατί το χαμόγελο, είναι η αρχή της αγάπης! "Μητέρα Τερέζα"

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε.

                                         

 

  

ΕΝΑ ΥΠΈΡΟΧΟ ΚΕΊΜΕΝΟ. ΣΤΑ...Χειμωνιάτικα αποτυπώματα "4"

Μοναξιά δεν υπάρχει...

Δεν τις χορταίνεις εύκολα τις μικρές χειμωνιάτικες λιακάδες. Τα πρωινά που προοιωνίζουν αλκυονίδες ημέρες, τις ώρες που ξυπνούν τα πλάσματα  του κόσμου και αντικρίζουν τον ήλιο.

Ούτε τον ασθενικό πλάγιο φωτισμό μπορείς να χορτάσεις, εκείνον που μεγεθύνει τις σκιές των πραγμάτων και αναδεύει τα σύμπαντα για να απλώσει παντού τις πιο γλυκές αποχρώσεις.

Ψευδαίστηση; Α, όχι! Απλώς ένας άλλος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο πιο φωτεινό και πιο μεγάλο, ίσως και λίγο ψεύτικο, σαν να έχει μόλις από σελίδα παραμυθιού ξεπηδήσει.

Είχα παραδοθεί στη μαγεία του χειμωνιάτικού πρωινού. Κανένας ήχος δεν νόθευε τη γαλήνη του, καμιά σκέψη δεν χωρούσε και στο δικό μου μυαλό, μέχρι που τους είδα να προχωρούν αγκαζέ, με τις σκιές τους να απλώνονται και να συνθέτουν ένα σχεδόν εξωπραγματικό σκηνικό. Μια ηλικιωμένη γυναίκα με μαύρα ρούχα και μπαμπακένια μαλλιά κι ένας νεότερος άνδρας με μυτερή γενειάδα που μόλις είχε αρχίσει να ασπρίζει, ίσως συγγενή, ίσως γιός-αυτό τουλάχιστον φανερώνει η τρυφερή συμπόρευσή τους στον άδειο δρόμο.

Είναι ωραίο να κοιτάζεις τον κόσμο και να μαντεύεις όσα δεν ξέρεις και να πλάθεις ιστορίες που μονάχα η φαντασία προσφέρει. Μια εικόνα που βλέπεις τυχαία στο δρόμο μπορεί να κάμει πιο όμορφο το δικό σου πρωινό. Ιδιαίτερα όταν ψάχνεις λέξεις για να βάλεις λεζάντα και σου έρχεται μονάχα μια στο νου: Ανθρωπιά!

Έτσι είναι σε τούτον τον τόπο και σε τούτη την κοινωνία με τις πανάρχαιες καταβολές και τις πανάρχαιες αξίες, τις αξίες που μένουν αλώβητες στο πέρασμα του χρόνου και λαμπρύνουν τις ανθρώπινες σχέσεις. 

Όρθιο το κορμί της ηλικιωμένης κυρίας, σαν δέντρο δαρμένο για δεκαετίες πολλές από τους αέρηδες, ακλόνητο όμως κι αγέρωχο. Μονάχα το βήμα της φαινόταν αργό και κουρασμένο. "Ο χειμώνας της ζωής", έκαμα να πω καθώς την είδα να παραπατά και να στηρίζεται γερά  στο μπράτσο του συνοδού της, μα δεν το είπα. Μόνο χειμώνα της ζωής δεν μου θύμιζε εκείνη η στιγμή. Άνοιξη ίσως, μια δεύτερη άνοιξη, μια τρίτη, μια τέταρτη, αέναη και ακατάλυτη Άνοιξη. Γιατί υπάρχει εκείνο το μπράτσο δίπλα της, γιατί μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα κράτημα του χεριού μπορεί να σκοτώσει την μοναξιά!

Μια στιγμή, μια εικόνα, ακόμη και μια φωτογραφία μπορεί να σε ταξιδέψει σε κόσμους πλασμένους με φως. Και τότε  έρχεται η ποίηση. Όπως του Νικηφόρου Βρεττάκου.

...Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο σαλεύει τα φύλλα του.

 Εκεί που ένα ανώνυμο έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται, που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο...

Το παρόν κείμενο και η φωτογραφία, είναι του αείμνηστου δημοσιογράφου και εκφωνητή του ράδιο Κρήτη, Νίκου Ψιλάκη! από το περιοδικό του Σ.Μ Χαλκιαδάκη και παίρνει μέρος στα "χειμωνιάτικα αποτυπώματα." στο δρώμενο της Αριστέα μας!

Δεν είναι αμιγώς μια χειμωνιάτικη εικόνα, αλλά μου έκανε τόσο όμορφη εντύπωση το θέμα του και πως μπορεί να αλλάξει την σκέψη μας μια εικόνα! Είναι η καλή όψη της ζωής αυτή! 

Αυτό ακριβώς ήθελα να μοιραστώ μαζί σας!  

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως...Εάν θέλετε να σας χαμογελάσει η η ζωή, πρώτα χαρίστε  της την καλή σας διάθεση.

Μπαρούχ Σπινόζα  Ολλανδός φιλόσοφος  (1632-1677) 😊

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

 

 

ΧΑΙΚΟΎ ΣΤΑ..."Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 3"

            Γκρίζος ουρανός

              κυνηγώντας σύννεφα 

                αδιαλείπτως.  

             Αστραπόβροντα.

            Θυμωμένος ουρανός.

              Μύρισε βροχή. 

πηγή

          Βροχερός καιρός.

          Τύλιξε με ζεστασιά

             ψυχή και κορμί.

πηγη
               Ανεμπόδιστα 

             κυλούσαν ποταμάκια

              σιγανής βροχής.

δωρεάν η φωτό ανοίκει στον δημιουργό της. 

           Γυμνά τα δέντρα.

           Χειμωνιάτική πνοή.

             Ανατριχίλα.

δική μου

        Φιλιά στους βράχους.

         Άφηνε η θάλασσα 

         Ανταριασμένη.

δική μου 

            Λευκό τοπίο.

          Στραφταλίζει το χιόνι

           στην ηλιαχτίδα.

δική μου 

            Εγκυμονούσαν.

           νιφάδες λευκού χιονιού,

             βαριά σύννεφα. 

 

            Βαρυχειμωνιά 

        Τρέμει το σπουργιτάκι

            φωλιά γυρεύει.

Με  χαϊκού αυτή την φορά η συμμετοχή μου στο προσκλητήριο της  Αριστέα μας μας στα "χειμωνιάτικα αποτυπώματα" της.

Ευτυχώς που έχουμε το έναυσμά αυτό και ξεχνούμε για λίγο τα δύσκολα.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να είναι όμορφος ο τελευταίος μήνας του χειμώνα για όλους και να μην ξεχνάμε πως...  «Ένα απλό χαμόγελο. Αυτή είναι η αρχή για να ανοίξετε την καρδιά σας και να είστε συμπονετικοί με τους άλλους. “ ~ Δαλάι Λάμα

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΌΛΟΥΣ!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

ΠΑΛΙΟΣ, ΠΟΙΗΤΙΚΌΣ ΊΣΤΡΟΣ, στα "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: "2"

"Παραμυθοποίηση"

 

πηγή φωτό

Ήρθε το σύννεφο το συννεφάκι.

Βροχή να ρίξει στο χωραφάκι.

Που χε ένα σκιάχτρο χρόνια και χρόνια,

εκεί ακίνητο με ήλιο και χιόνια.

Φορούσε ρούχα παλιά σκισμένα.

Τα χέρια του είχε πάντα απλωμένα.

Παρέα του έκαναν πουλιά και ζώα 

και η καρδιά του μικρή κι αθώα.

Χαιρόταν τόσο που τα πουλάκια,

στα αχυρένια του καθόταν χεράκια.

Και δεν το ένοιαζε που ως την δύση,

με κουτσουλίτσες τό χαν γεμίσει.

Ο ήλιος  κοίτα λαμπρός πως βγαίνει

κι όλη την φύση γύρω ζεσταίνει.

Κάτω στο δρόμο ένα παιδάκι,

πρόβαλε πάνω σε γαϊδουράκι.

Με φυσαρμόνικα πάνω στα χέρια, 

σαν να κρατούσε όλα τ αστέρια.

Μέσα στις χούφτες του γλυκά την κλείνει, 

μια μελωδία εκείνη αφήνει.

Όταν στα χείλη του την ακουμπάει,

όμορφες νότες εκείνη σκορπάει.

Δρόμο αφήνει  και δρόμο παίρνει, 

σε ένα δάσος σε λίγο μπαίνει.

Δίπλα κυλάει το ποταμάκι,

σκύβει να πιεί κρύο νεράκι.

Καθώς περνούσε το μονοπάτι

κάτι του γυάλισε λοξά στο μάτι.

Σε ένα βάτο λίγο πιο πέρα,

ένα βατόμουρο φωνάζει αέραα...

Με έχουν πνίξει όλα τ αγκάθια,

μονάχο είμαι μην φέρεις καλάθια.

Το χέρι σου άπλωσε για να με κόψεις,

το άρωμά μου στην γεύση να νιώσεις.

Κι όταν ο ήλιος φτάσει στη δύση,

όλη η πλάση έχει αφήσει.

Αρώματα χίλια μέσα στην νύχτα

και ψιθυρίσματα για καληνύχτα!

         *************
Με αυτό το παλιό μου ποιηματάκι, λόγο έλλειψης χρόνου και έμπνευσης, παίρνω μέρος στο δρώμενο της Αριστέας μας 

 

"Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" Μπορεί να μην έχει χειμώνα μέσα αλλά, δείτε το σαν μια χειμωνιάτικη ηλιαχτίδα μέσα στο καταχείμωνο! 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη και ήρεμη εβδομάδα και να μην ξεχνάτε πως...ένα χαμόγελο μπορεί να μην ζεσταίνει το κορμί, ζεσταίνει όμως την καρδιά! 😊🧡

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

 

 

ΟΙ ΧΕΙΜΏΝΕΣ ΜΟΥ... "Στα χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 1ο

Να γράψουμε λέει η Αριστέα μας κάτι για τα χειμωνιάτικα αποτυπώματα μας. Να γράψουμε μανίτσα μου γιατί όχι; Αλλά που να τον βρούμε τον χειμώνα εδώ που μένουμε; Τα δικά μου  χειμωνιάτικα αποτυπώματα, είναι  σύννεφα που προμηνύουν βροχή...

να ρίξει και καμιά μπόρα

άντε κανένα 8αρι μποφόρ να σηκώσει η θάλασσα κύματα.

Όσο για το χιόνι; πρέπει να πάμε σε κανένα χωριό  για να το δούμε!

Θυμάμαι παιδούλα στην Θεσσαλονίκη,  κρέμονταν από την σκεπή μας παγωμένοι  σταλακτίτες και εμείς τα πιτσιρίκια όλο χαρά τους σπάγαμε και τους τρώγαμε σαν να ήταν παγωτό.🤣

Στα 60 χρόνια που ζώ στην Κρήτη  επειδή μένουμε δίπλα στην θάλασσα, δεν έχουμε την πολυτέλεια και την ομορφιά του χιονιού.

Όταν είμασταν πιο νέοι, παίρναμε τα παιδιά και πηγαίναμε στο Λασίθι, ή στα Ανώγεια  όπου βρίσκαμε χιόνι και παίζαμε με τα παιδιά μας. Εννοείτε ότι εμείς γινόμασταν πιο παιδιά από τα παιδιά μας! Ωραίες εποχές αξέχαστες!😂

Ομως χειμώνας είναι και τα πουλάκια της αυλής μας, περιμένουν το καθημερινό τους καναβουράκι ή ψωμάκι. Μόλις το πάρουν μυρωδιά τιτιβίζουν χαρούμενα και  κατεβαίνουν από τις ελιές μας, έχουμε τρείς στην αυλή μας και κάνουν πάρτυ!😂  Τα βλέπω μέσα από την τζαμαρία μας καμιά φορά να μαλώνουν για μια μπουκίτσα ψωμί.

Με αυτές τις θύμησες μου παίρνω μέρος στο δρώμενο της Αριστέας μας "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάτε πως..."Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από ένα χαμόγελο που θα χαρίσεις!😊

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!