ΑΛΙΕΥΟΝΤΑΣ...ΝΟΗΜΑΤΑ!

Είναι τα πιο απλά, τα πιο ταπεινά μνημεία του τόπου μας τα εικονοστάσια και τα προσκυνητάρια που κατασκευάζονται στις άκρες των δρόμων. Διεκδικούν λίγους τετραγωνικούς πόντους του δημοσίου χώρου και λίγα χιλιοστά της ψυχής μας. 

Συνήθως είναι δημιουργήματα, έντονης ψυχικής φόρτισης και μεταφέρουν την ευρηματικότητα των εμπνευστών τους.

Το καθένα από αυτά μεταφέρει στον χρόνο μνήμες και συναισθήματα. Επινοήσεις ενός λαού που ξέρει ν αγαπά, να σέβεται και να υπηρετεί την ανάγκη για την συντήρηση της μνήμης.

Μας ξαφνιάζει η λιτότητα και ο τρόπος κατασκευής τους.

Το ένα μεταλλικό, τοποθετημένο πάνω σε ένα παλιό βαρέλι, που είναι βαμμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να διακρίνεται από μακριά. 

Η ηλικία του άγνωστη. Το μεταλλικό βαρέλι έχει πια σκουριάσει. Το μέταλλο του υπέκυψε στη φθορά του χρόνου. Φύτρωσαν αγριόχορτα τριγύρω, ξινίδες και θάμνοι.

Συλλογίζομαι μόνο ότι πέρα από το ορατό υπάρχει και το μη ορατό. Πέρα από την συλλογική μνήμη, πέρα και πάνω από τους ανθρώπους, υπάρχει αυτή η κινητήρια δύναμη που οδήγησε τα βήματα του κατασκευαστή. Κι αν σκουριάσει το βαρέλι κι αν ξεθωριάσουν τα χρώματα, κάποιος θα μπορεί να ακούσει, κάποιος θα μπορεί να καταλάβει. Ή μάλλον να καταλαβαίνει εσαεί τον ανθρώπινο ψυχισμό.

Το άλλο, βρίσκεται στην νοτική μεριά του Ψηλορείτη. Ένα εικονοστάσι στημένο πάνω στον βράχο, δίπλα στις ελιές και δίπλα στη δημοσιά. Μια γυναίκα με ένα παιδί, μορφές ανάγλυφες, από τα σχήματα του βράχου!

                         

Να είναι η Παναγιά με τον Χριστό; Να είναι άλλα άγνωστα πρόσωπα, γήινα; Δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει μόνο το συναίσθημα. Αυτό που οδήγησε τον άγνωστο κατασκευαστή να εκφραστεί ,να φορτώσει το έργο του με μηνύματα, να μεταδώσει νοήματα.

Για μια ακόμη φορά σε αυτήν την ανάρτηση πρωταγωνίστησαν το κείμενο και οι φωτογραφίες του Νίκου Ψιλάκη. Να είναι καλά εκεί που είναι στο Θεό!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους γύρω σας και μην ξεχνάτε πως...το χαμόγελο είναι η αντίσταση στον φόβο!

Μην τον αφήσετε να μας κυριεύσει αυτό θέλουν. Μην τους κάνουμε το χατίρι! 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

 

ΟΙ...20, ΔΥΣΚΟΛΕΣ...ΑΝΑΤΟΛΕΣ ΜΟΥ!

Εδώ και τέσσερις μήνες από τον περασμένο Οκτώβριο,  ήθελα να κάνω αυτήν την ανάρτηση. Προκύπτανε όμως άλλα έκτακτα γεγονότα, οπότε αυτή η ανάρτηση, όλο και πήγαινε πίσω.

Ήθελα να σας δείξω τις δύσκολες  Ανατολές μου. Ήταν αυτές που μου έδιναν κουράγιο και δύναμη, μαζί με την προσευχή μου, είκοσι μέρες κάθε ξημέρωμα, στο μπαλκόνι του νοσοκομείου, όταν ο ήλιος του Οκτωβρίου, προσπαθούσε να ανατείλει, μέσα από τα σύννεφα. (Να το για άλλη μια φορά το αγαπημένο μου θέμα)

Ποτέ στην ζωή μου δεν θυμάμαι να έχω ξυπνήσει τόσο πρωί, ώστε να απολαύσω αυτό το μαγικό θέαμα!

Και ήρθαν αυτές  οι ανατολές, να μου κρατήσουν συντροφιά και να μου θυμίσουν πως ακόμα και στις δυσκολίες κανείς, μπορεί να δει την ομορφιά  και το μεγαλείο του ουρανού!

Και εκεί, τις ζήτησα συγνώμη που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχα αξιωθεί  να τις δω!

Ένα περιστέρι καθισμένο στο κάγκελο του μπαλκονιού, ήταν  σαν να μου έλεγε...ήρθα να σου κάνω  συντροφιά για να μην είσαι μόνη.

Θα περιμένω μαζί σου το ξημέρωμα! 

Σε ευχαριστώ πολύ του ψιθύρισα και κοιτάξαμε μαζί, τον ήλιο να ξεπροβάλει στο βάθος του ορίζοντα!  

Το τάισμά τους η καθημερινότητα μου...

(Για την εξωτερική κατάσταση του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου, μιλάει η φωτογραφία, αν κοιτάξετε καλά.) 😔

Γεμίζανε τα μάτια ομορφιά με αυτές τις πανέμορφες ανατολές και με αυτές, γέμιζε ελπίδα η καρδιά, για την έκβαση της υγείας μας.

Έμπαινα  στον θάλαμο, ευγνωμονώντας τον Θεό, για όλα όσα ξεπερνούσαμε μέρα με τη μέρα!

Εννοείτε ότι δεν θα έβαζα και τις 20 ανατολές εδώ, γιατί θα σας κούραζα, αλλά έβαλα τις πιο όμορφες!

Τι νομίζετε πως θέλει ο άνθρωπος στις δυσκολίες του;

Μια ανατολή και ένα περιστεράκι να του κάνει παρέα!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε παρεάκι μου, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό σας και τους γύρω σας! 

Και μην ξεχνάτε πως...ένα χαμόγελο κάνει καλό στην ψυχή!😊

Τυπικά, μπαίνει ο πρώτος της Ανοιξης!

ΚΑΛΉ ΆΝΟΙΞΗ!  Να σας ευχηθώ, να έχετε ένα όμορφο μήνα!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!

 

 

  

   

ΟΙ... ΣΥΝΝΕΦΙΈΣ ΜΟΥ, ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ..."Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 6

Όσο και να λες πως έχεις δει όλα τα χρώματα του χειμωνιάτικου ουρανού, δεν υπάρχει περίπτωση να τα έχεις δεις όλα!

Νομίζεις ότι πήρε φωτιά το σπίτι...Και όμως είναι σύννεφα!

Το κόκκινο διεκδικεί τον χώρο του...

Ποιος είπε ότι η χειμωνιάτικη παλέτα έχει μόνο γκρίζο χρώμα;

Από το βαθύ πορτοκαλί, πάμε στο κίτρινο...

ο χειμωνιάτικος νοτιάς παίζει τα δικά του παιχνίδια με τα σύννεφα...

Εκεί που εκτοξεύονται τα χειμωνιάτικα ηλιοβασιλέματα...

Και δημιουργούν οριζόντιες γραμμές,

πάνω από την θάλασσα...

Που ξεκινούν και συνεχίζουν να χωρίζουν τον ουρανό στα δύο...

κατεβαίνοντας σαν σπαθί επάνω από την ελιά του σπιτιού μας!

Το γκρίζο χρώμα το έχει, όταν μια χειμωνιάτικη μέρα,  βρέχει στο βάθος του ορίζοντα...

Ετσι ζωγραφίζει ο ουρανός όταν ο ήλιος του χειμώνα βασιλεύει...

Τσεκαρισμένο χρόνια... όταν οι γλάροι πετούν χαμηλά και κρώζουν, προμηνύεται κακοκαιρία!  

Όπερ και εγένετο!

Όταν τα χειμωνιάτικα σύννεφα γίνονται πελώρια πουλιά και εσύ μένεις με ανοιχτό το στόμα, μπροστά στην δύναμή τους!  

Εδώ ο ουρανός χρειάστηκε μόνο δύο χρώματα στα σύννεφα για τον θαυμάσουμε!

Κυνηγώντας τα σύννεφα μετά από την βροχή, τσακώσαμε στο βάθος το ουράνιο τόξο, που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα!

Είναι το σημείο μηδέν που  βγάζω σχεδόν όλες μου οι φωτογραφίες, δέκα βήματα από το σπίτι μας!

Με τις συννεφιές μου  είναι η  τελευταία μου συμμετοχή  στο δρώμενο της Αριστέας μας "χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 

Χάρηκα πάρα  πολύ, που παρόλες τις δυσκολίες μου κατάφερα να το πάω μέχρι τέλους με ότι μπορούσα να συμμετέχω. Διαβάσαμε όμορφες πολλές, ποιητικές και όχι μόνο,  εμπνεύσεις, από όλους σας! 

Θα τις βρείτε όλες ΕΔΩ!

 Αυτές οι μικρές μου προσπάθειες, δικές μου και ξένες,  είναι για μένα όπως με ξέρετε απ έξω κι ανακατωτά, το καλύτερο φάρμακο για την αποφυγή προς το παρόν της άνοιας και της άλτσχάιμερ!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, σας εύχομαι να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας και να μην ξεχνάτε πως... «Από όλα τα φάρμακα στην εσωτερική ζωή, το χαμόγελο είναι μακράν το καλύτερο φάρμακο». – Σρι Τσινμό 

ΚΑΛΕΣ ΑΠΌΚΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΣΑΡΑΚΟΣΤΉ!

 

πηγή

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε.

 

ΕΝΑΣ ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΑ..."Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 5

" Ο Χιονάνθρωπος που δεν έλιωσε ποτέ!"

πηγή
Εδώ και καιρό έχει έρθει ο χειμώνας  και στο χωριό. Τα παιδιά,  περίμεναν  με λαχτάρα πότε θα χιονίσει. Κάθε πρωί που ξυπνούσαν κοίταζαν από τα παράθυρά τους πότε θα έπεφτε το πρώτο χιόνι. Μόλις το αντίκριζαν κατάλευκο, έτρεχαν στην πλατεία χαρούμενα να παίξουν χιονοπόλεμο και να φτιάξουν τον χιονάνθρωπο τους.

Έτσι έγινε για μια ακόμη φορά, όταν η παρέα των παιδιών ξεχύθηκε και άρχισε τον χιονοπόλεμο και τα παιχνίδια επάνω στο χιόνι. Τι γέλια, τι χαχανητά γέμισαν τον αέρα του χωριού. Δεν χόρταιναν παιχνίδι, με τα μαγουλάκια τους κατακόκκινα από το κρύο, χωρίς να τα νοιάζει τίποτα. 

-Παιδιά δεν νομίζετε πως ήρθε η ώρα να φτιάξουμε ένα χιονάνθρωπο;

Ναι... ναι... φώναξαν όλα μαζί και χωρίς να χάσουν καιρό άρχισαν να μαζεύουν χιόνι σαν μια μεγάλη μπάλα, για να φτιάξουν το σώμα του και μια μικρότερη για το κεφάλι του. Μέσα σε λίγη ώρα, ο χιονάνθρωπος ήταν έτοιμος, αφού το βάλανε δυο κλαδιά για χέρια,  δυο μικρά κάρβουνα για μάτια από το τζάκι του σπιτιού της Βίκυς και ένα καρότο για μύτη από την κουζίνα τους. Όμως του έλειπε κάτι. 

πηγή

-Του λείπει παιδιά ένα σκούφος είπε ο Γιάννης.

-Κι΄ενα κασκόλ και μια σκούπα είπε ο Άρης, που έκοψε ΄μια φούντα από ένα δέντρο και τον έβαλε μπροστά του. Σε λίγο έφτασε και η Γιωργία με ένα κατακόκκινο σκούφο και ένα παλιό πολύχρωμο  κασκόλ της.

πηγή

Όταν τελείωσαν στάθηκαν και τον καμάρωσαν ευχαριστημένα. 

Συμφώνησαν όλα μαζί, πως ήταν ο πιο όμορφος χιονάνθρωπος του κόσμου  που είχαν φτιάξει! 😊

-Τι κρίμα όμως που θα λιώσει μόλις βγει ο ήλιος, είπαν τα παιδιά! 

-Όχι...όχι δεν θέλω να λιώσω, θέλω να μείνω έτσι όμορφος για πάντα. 

Σαν να διάβασαν την σκέψη του τα παιδιά και άρχισαν να σκέφτονται με πιο τρόπο θα το κατάφερναν αυτό.

-Εχω μια ιδέα φώναξε ξαφνικά η πιο  μικρή της παρέας. Αν τον βάζαμε σε ένα ψυγείο;

Μα τι λες; είπανε τα άλλα παιδιά. Χωράει στο ψυγείο;

-Μα δεν εννοούσα το ψυγείο του σπιτιού μας είπε η μικρή Γιωργία, αλλά ένα μεγάλο ψυγείο, που να χωράει έναν χιονάνθρωπο.

-Τότε πετάχτηκε ο Παναγιώτης και είπε πως θα το πει του πατέρα του που είναι καπετάνιος σε ένα μεγάλο φορτηγό καράβι, να τον βάλει σε ένα επαγγελματικό ψυγείο και να τον αφήσει στον βόρειο πόλο. Εκεί έχει πάντα χιόνια και πάγους έτσι δεν θα έλιωνε ποτέ ο χιονάνθρωπος  τους.

Όμως θα δεχόταν ο πατέρας του Παναγιώτη να τον μεταφέρει; ρώτησαν γεμάτα αγωνία τα παιδιά. Νομίζω ότι θα συμφωνήσει μαζί μας είπε εκείνος.

 

Και δεν θα το πιστέψετε, έτσι και έγινε. Ο πατέρας του Δημήτρη, πήγε με το καράβι του τον όμορφο χιονάνθρωπο και τον άφησε, στο παγωμένο βόρειο Πόλο, σίγουρος ότι θα του έκαναν παρέα οι πιγκουίνοι που ζούσαν εκεί!  

Έτσι όποιο καράβι περάσει από εκείνο το μέρος του βόρειου πόλου, σίγουρα θα δει έναν όμορφο  χαρούμενο χιονάνθρωπο με σκούφο και πολύχρωμο κασκόλ.

  

Αυτός είναι ο μοναδικός χιονάνθρωπος που δεν έλιωσε ποτέ! 

Αυτό το μικρό παλιό μου παραμύθι, παίρνει μέρος στο δρώμενο που κάνει η Αριστέα μας, "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα".

"Σημείωση: Όταν έγραψα τον τίτλο για  αυτό το παραμύθι- ιστοριούλα, ήταν πολύ πριν το ιντερνέτ και δεν ήξερα ότι με αυτόν τον τίτλο περίπου,   είχε γράψει κάτι και ο μεγάλος Μάνος Κοντολέων ένα παραμύθι με παρόμοιο τίτλο. Εδώ μπορείτε να δείτε και αυτήν την εκδοχή.  Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει."

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας.

Σας εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως..." Ας συναντιόμαστε πάντα με ένα χαμόγελο, γιατί το χαμόγελο, είναι η αρχή της αγάπης! "Μητέρα Τερέζα"

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε.

                                         

 

  

ΕΝΑ ΥΠΈΡΟΧΟ ΚΕΊΜΕΝΟ. ΣΤΑ...Χειμωνιάτικα αποτυπώματα "4"

Μοναξιά δεν υπάρχει...

Δεν τις χορταίνεις εύκολα τις μικρές χειμωνιάτικες λιακάδες. Τα πρωινά που προοιωνίζουν αλκυονίδες ημέρες, τις ώρες που ξυπνούν τα πλάσματα  του κόσμου και αντικρίζουν τον ήλιο.

Ούτε τον ασθενικό πλάγιο φωτισμό μπορείς να χορτάσεις, εκείνον που μεγεθύνει τις σκιές των πραγμάτων και αναδεύει τα σύμπαντα για να απλώσει παντού τις πιο γλυκές αποχρώσεις.

Ψευδαίστηση; Α, όχι! Απλώς ένας άλλος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο πιο φωτεινό και πιο μεγάλο, ίσως και λίγο ψεύτικο, σαν να έχει μόλις από σελίδα παραμυθιού ξεπηδήσει.

Είχα παραδοθεί στη μαγεία του χειμωνιάτικού πρωινού. Κανένας ήχος δεν νόθευε τη γαλήνη του, καμιά σκέψη δεν χωρούσε και στο δικό μου μυαλό, μέχρι που τους είδα να προχωρούν αγκαζέ, με τις σκιές τους να απλώνονται και να συνθέτουν ένα σχεδόν εξωπραγματικό σκηνικό. Μια ηλικιωμένη γυναίκα με μαύρα ρούχα και μπαμπακένια μαλλιά κι ένας νεότερος άνδρας με μυτερή γενειάδα που μόλις είχε αρχίσει να ασπρίζει, ίσως συγγενή, ίσως γιός-αυτό τουλάχιστον φανερώνει η τρυφερή συμπόρευσή τους στον άδειο δρόμο.

Είναι ωραίο να κοιτάζεις τον κόσμο και να μαντεύεις όσα δεν ξέρεις και να πλάθεις ιστορίες που μονάχα η φαντασία προσφέρει. Μια εικόνα που βλέπεις τυχαία στο δρόμο μπορεί να κάμει πιο όμορφο το δικό σου πρωινό. Ιδιαίτερα όταν ψάχνεις λέξεις για να βάλεις λεζάντα και σου έρχεται μονάχα μια στο νου: Ανθρωπιά!

Έτσι είναι σε τούτον τον τόπο και σε τούτη την κοινωνία με τις πανάρχαιες καταβολές και τις πανάρχαιες αξίες, τις αξίες που μένουν αλώβητες στο πέρασμα του χρόνου και λαμπρύνουν τις ανθρώπινες σχέσεις. 

Όρθιο το κορμί της ηλικιωμένης κυρίας, σαν δέντρο δαρμένο για δεκαετίες πολλές από τους αέρηδες, ακλόνητο όμως κι αγέρωχο. Μονάχα το βήμα της φαινόταν αργό και κουρασμένο. "Ο χειμώνας της ζωής", έκαμα να πω καθώς την είδα να παραπατά και να στηρίζεται γερά  στο μπράτσο του συνοδού της, μα δεν το είπα. Μόνο χειμώνα της ζωής δεν μου θύμιζε εκείνη η στιγμή. Άνοιξη ίσως, μια δεύτερη άνοιξη, μια τρίτη, μια τέταρτη, αέναη και ακατάλυτη Άνοιξη. Γιατί υπάρχει εκείνο το μπράτσο δίπλα της, γιατί μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα κράτημα του χεριού μπορεί να σκοτώσει την μοναξιά!

Μια στιγμή, μια εικόνα, ακόμη και μια φωτογραφία μπορεί να σε ταξιδέψει σε κόσμους πλασμένους με φως. Και τότε  έρχεται η ποίηση. Όπως του Νικηφόρου Βρεττάκου.

...Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο σαλεύει τα φύλλα του.

 Εκεί που ένα ανώνυμο έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται, που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο...

Το παρόν κείμενο και η φωτογραφία, είναι του αείμνηστου δημοσιογράφου και εκφωνητή του ράδιο Κρήτη, Νίκου Ψιλάκη! από το περιοδικό του Σ.Μ Χαλκιαδάκη και παίρνει μέρος στα "χειμωνιάτικα αποτυπώματα." στο δρώμενο της Αριστέα μας!

Δεν είναι αμιγώς μια χειμωνιάτικη εικόνα, αλλά μου έκανε τόσο όμορφη εντύπωση το θέμα του και πως μπορεί να αλλάξει την σκέψη μας μια εικόνα! Είναι η καλή όψη της ζωής αυτή! 

Αυτό ακριβώς ήθελα να μοιραστώ μαζί σας!  

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως...Εάν θέλετε να σας χαμογελάσει η η ζωή, πρώτα χαρίστε  της την καλή σας διάθεση.

Μπαρούχ Σπινόζα  Ολλανδός φιλόσοφος  (1632-1677) 😊

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

 

 

ΧΑΙΚΟΎ ΣΤΑ..."Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 3"

            Γκρίζος ουρανός

              κυνηγώντας σύννεφα 

                αδιαλείπτως.  

             Αστραπόβροντα.

            Θυμωμένος ουρανός.

              Μύρισε βροχή. 

πηγή

          Βροχερός καιρός.

          Τύλιξε με ζεστασιά

             ψυχή και κορμί.

πηγη
               Ανεμπόδιστα 

             κυλούσαν ποταμάκια

              σιγανής βροχής.

δωρεάν η φωτό ανοίκει στον δημιουργό της. 

           Γυμνά τα δέντρα.

           Χειμωνιάτική πνοή.

             Ανατριχίλα.

δική μου

        Φιλιά στους βράχους.

         Άφηνε η θάλασσα 

         Ανταριασμένη.

δική μου 

            Λευκό τοπίο.

          Στραφταλίζει το χιόνι

           στην ηλιαχτίδα.

δική μου 

            Εγκυμονούσαν.

           νιφάδες λευκού χιονιού,

             βαριά σύννεφα. 

 

            Βαρυχειμωνιά 

        Τρέμει το σπουργιτάκι

            φωλιά γυρεύει.

Με  χαϊκού αυτή την φορά η συμμετοχή μου στο προσκλητήριο της  Αριστέα μας μας στα "χειμωνιάτικα αποτυπώματα" της.

Ευτυχώς που έχουμε το έναυσμά αυτό και ξεχνούμε για λίγο τα δύσκολα.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να είναι όμορφος ο τελευταίος μήνας του χειμώνα για όλους και να μην ξεχνάμε πως...  «Ένα απλό χαμόγελο. Αυτή είναι η αρχή για να ανοίξετε την καρδιά σας και να είστε συμπονετικοί με τους άλλους. “ ~ Δαλάι Λάμα

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΌΛΟΥΣ!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε.