Η φθινοπωρινή περιπέτεια ενός...συκοφάγου!

Ο συκοφάγος είναι ένα εντυπωσιακό, μεταναστευτικό  πουλί της οικογένειας Oriolidae.

Έχει μήκος γύρω στα 22-25 cm, άνοιγμα φτερών, 44-47 cm και βάρος περίπου 65-67 g.

Το αρσενικό έχει λαμπερό κίτρινο χρώμα με μαύρα φτερά, μαύρη ουρά και μαύρη λωρίδα στα μάτια!

Το θηλυκό είναι πιο διακριτικό με ελαιοπράσινες ή γριζοπράσινες αποχρώσεις στο πάνω μέρος.

Διαθέτει μια πολύ χαρακτηριστική , δυνατή και μελωδική φωνή που μοιάζει με ήχο από φλάουτο.

Πήρε το όνομά του από την αγάπη του για τα σύκα και για τα μούρα και άλλα μαλακά φρούτα το καλοκαίρι.

Είναι καλοκαιρινός επισκέπτης. Καταφθάνει τον Μάιο και παραμένει μέχρι μέχρι τέλος  τον Σεπτεμβρίου, πριν μεταναστεύσει για να ξεχειμωνιάσει για την κεντρική και νότια Αφρική.

 Κατά την μετανάστευσή του ο συκοφάγος, μπορεί να παρατηρηθεί σχεδόν σε ολόκληρη την Έλλάδα, καθώς ταξιδεύει  από και προς την Αφρική.

Νησιά του Αιγαίου χρησιμοποιούνται ως ενδιάμεσοι σταθμοί για ξεκούραση και τροφή.(π.χ.Λύμνος, Κυκλάδες) 

Αντικύθηρα και η Γαύδος αποτελούν παγκοσμίως γνωστούς σταθμούς μελέτης, όπου η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία https://ornithologiki.gr/el/  πραγματοποιεί ταχτικά δακτυλιώσεις  μεταναστευτικών συκοφάγων! Οι πληροφορίες είναι από ΕΔΩ!

Και θα με ρωτήσετε τώρα εσείς το παρεάκι μου, μα...Ρούλα  μαθήματα για τα πτηνά μας κάνεις;

Μα και βέβαια όχι, θα σας πω, απλά μια μικρή έκπληξη, πριν μια εβδομάδα η εγγονή μου η Έρρικα , η μαμά του Γιαννάκη, εκεί που περπατούσε  κοντά στον χώρο της εργασίας της στην Αλικαρνασσό, είδε ένα πουλάκι ακίνητο στην μέση του πεζοδρομίου.

Έσκυψε και το πήρε, χωρίς εκείνο να φτερουγίσει για να φύγει και το έφερε στο σπίτι μας στην αυλή! 

Πρώτη φορά βλέπαμε τέτοιο   πουλάκι! ήταν  πανέμορφο. Και όπως ήταν φυσικό, η Έρρικα μας  ανέτρεξε στην Βικιπαίδια. 

Τελικά του πουλάκι ήταν συκοφάγος! και έκανε εξερεύνηση του χώρου!

Το άφησε στην αυλή μας  βάζοντας του νεράκι και σπόρους, μέχρι να βρεθεί που θα το πήγαινε! 

Ο παππούς της ήταν στην αυλή και το πουλάκι ανέβηκε στο πόδι του! Δεν ξέραμε τι να το κάνουμε! 

  

Η Έρρικα άρχισε να κάνει απανωτά τηλέφωνα και να   ψάχνει εδώ στο Ηράκλειο μήπως υπάρχει κανένα καταφύγιο άγριων πτηνών. Δεν βρήκε τίποτα.  Τελικά της είπαν να το πάει στου μουσείο φυσικής ιστορίας, εδώ στο Ηράκλειο και εκείνοι θα το έστελναν στην Αθήνα! 

Το έβαλε σε ένα κλουβάκι από αυτά που είχαμε παλιά από τα καναράκια μας και τους το πήγε!

Το πως βρέθηκε ο συκοφάγος στο πεζοδρόμιο και αφού δεν πετούσε, μάλλον μικρό ήταν και   κουράστηκε από το μακρινό του ταξίδι! Ποιος ξέρει!

Ευχόμαστε να είναι καλά και να πετάξει ελεύθερο και πάλι!

Με αυτή την περιπέτεια του μικρού συκοφάγου, παίρνω μέρος στις Φθινοπωρινές ιστορίες της Μαρίας στο κείμενο της!

 

    Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε να είστε καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα να αγαπάτε τον εαυτό σας, τους ανθρώπους και να μην ξεχνάτε πως...το χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνης. Το είπε ο William Arthur Ward:

Σας αφήνω με ένα όμορφο φθινοπωρινό  ηλιοβασίλεμα.

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!

  

   

ΓΙΝΑΜΕ ΕΝΟΣ...ΧΡΟΝΩΝ!

 Ναι μεγαλώσαμε καλέ; Πέρασε κι όλας ένα χρόνος, από τότε που τα γαλανά τσακίρικα ματάκια μου αντικρίσανε αυτόν τον όμορφο κόσμο!

Ναι όμορφος είναι αφού είναι γεμάτος, γούτσου γούτσου, χαδάκια, γελάκια, αγκαλίτσες του μπαμπά και τις μαμάς, παιχνιδάκια όλη μέρα και πολλά  φιλάκια παντού γεμάτα αγάπη!

Με λένε Λουΐζα και με την μαμά μου και τον μπαμπά μου μένουμε στην Αθήνα! Ενώ ο παππούς  και η γιαγιά μου, μένουν στην Κρήτη. (εκείνη έρχεται και με βλέπει τακτικά).Εχω και  πρόγιαγιά και πρόπαππού  που είναι πιο μεγάλοι  από την μεριά της μαμάς μου, μένουνε και εκείνοι στην Κρήτη! Έχουμε πάει δυο φορές, αλλά είμαι ακόμα μικρή και δεν θυμάμαι πολλά. Τους βλέπω και στο βάιπερ και έχω μάθει να τους κάνω γειαααα! 🤣.    

Μου αρέσουν πολύ τα γενέθλια, γιατί παίρνω πολλά δωράκια!😂 Η προγιαγιά μου η Ρούλα, μου έφτιαξε ένα πανό, έτσι το λένε, για το δωμάτιό μου και έραψε επάνω του, πουλάκια, καρδούλες λουλουδάκια και μου άρεσε πάρα πολύ! 

Εδώ προγιαγιά Ρούλα...Εεεε κάτι έπρεπε να φτιάξω και εγώ σαν δωράκι στην μικρή μας δισεγγόνα στο Λουιζάκι μας! 

 Αφού αποφασίστηκε το σχέδιο βάση με την επιθυμία της μαμάς.

Ετοιμάστηκαν τα υφάσματα, βρέθηκαν τα χρώματα  έγιναν τα σχέδια στο χαρτί

και μετά αποτυπώθηκαν στο ύφασμα.

Και όπως ήταν φυσικό η ραπτομηχανή μου πήρε φωτιά!

Εδώ βλέπετε το τελικό αποτέλεσμα απλωμένο στην αυλή μας, για την καθιερωμένη φωτογραφία, ενώ φυσούσε ο άνεμος!😂

Σας εύχομαι όλους να αξιωθείτε τόσο όμορφες χαρές και να αποκτήσετε δισέγγονα! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά!

Σας αφήνω με ένα χαρούμενο νέο για εμάς, αφού για τρίτη φορά και αυτή από τον εγγονό μας τον Άρη που θα γίνει πρώτη φορά μπαμπάς θα αποκτήσουμε το τρίτο δισσέγγονό μας τον Φεβρουάριο με το καλό. Όποτε καταλαβαίνετε, πως θα αρχίσουμε τα επόμενα μωρουδιακά!!! 😂 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Και να μην ξεχνάτε πως... δεν υπάρχει πολυτιμότερο δώρο, από μια αγκαλιά🤗 κι ένα χαμόγελο!😊 Χαρίστε τα!

 Σας ευχαριστώ πολύ που περάσατε και τα είπαμε!

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ... ΠΟΛΗΣ * Ιστορίες φθινοπώρου 1

Δεν πάει ούτε ένας μήνας που ήταν εδώ ο Αύγουστος  και που η άσφαλτος έβραζε κάτω από τον καυτό ήλιο! Τα δέντρα της πόλης προσπαθούσαν να δώσουν λίγη δροσιά στους περαστικούς, που ιδρωμένοι στέκονταν έστω για λίγο κάτω από την σκιά τους! 

Δεν σου φαίνεται ότι έπιασε δροσούλα; Ρώτησε η ακακία  την μουριά στο απέναντι πεζοδρόμιο. Αλήθεια είναι ότι μια ανατριχίλα την ένιωσα και τα φύλλα μου άρχισαν να τρεμουλιάζουν στο παραμικρό φύσημα του αέρα. Δες τα, ήδη έχουν αρχίσει να κιτρινίζουν...

           

Αμ την χθεσινή βροχούλα που την πας; Μας ξέπλυνε από την σκόνη του καλοκαιριού. Να κοίτα, άρχισαν κιόλας να πέφτουν μερικά, στην άκρη του πεζοδρομίου. 

Εδώ, εδώ... με ακούει κανείς; Με παρέσυρε η βροχή και βρέθηκα  ολομόναχο και βρεγμένο στην μέση της ασφάλτου! Άσε που έχω  χάσει το χρώμα μου  και έχω γίνει καφετί. Φοβάμαι! Τόσο καιρό είχα τόση  παρέα επάνω στο δέντρο μου! Δεν μου αρέσει το φθινόπωρο καθόλου!

Θυμάμαι που ήμουν ένα τόσο δα μικρό καταπράσινο φυλλαράκι, όταν πρωτοάνοιξα τα μάτια μου και μαζί μου ξεπετάγονταν εκατοντάδες μικρά φυλλαράκια γύρω μου. Μου αρέσει η Άνοιξη! Είναι τόσο όμορφη! Όμως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φύσης, αλλά  ούτε και να την αλλάξουμε! Σε λίγο καιρό, τα κοκκινοπορτοκαλί και τα καφετιά χρώματα θα κυριαρχήσουν στον καμβά του φθινοπώρου και εγώ θα έχω χάσει την ζωή μου. Όμως θα είμαι περήφανο που για τον τόσο σύντομο χρόνο που έζησα, συνέβαλλα και εγώ, το μικρό φυλλαράκι με τον τρόπο μου, έδωσα λίγο οξυγόνο για την ανάσα κάποιου ανθρώπινου και όχι μόνο, πλάσματος σε αυτόν το πλανήτη που τον λέμε γη! 

             ************

Με αυτήν την μικρή μου ιστορία, που μου την ενέπνευσε ένα μικρό κιτρινισμένο φύλλο, στην μέση του δρόμου, παίρνω μέρος στο δρώμενο της Μαρίας στο Κείμενο της.

 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους αγαπημένους σας και να μην ξεχνάτε πως...Μια μέρα χωρίς χαμόγελο, είναι μια μέρα χαμένη! 

Το είπε ο charlie chaplin!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟ!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!

 

Craftlandia Πρόκληση 28. Και...κλήρωση!

 

Πρόσκληση στην γειτονιά; Μα ναι! Και την κάνει η Craftlandia η Μαρία. Θέμα, το "φθινόπωρο και ότι οτιδήποτε". 

Εδώ και λίγες μέρες, τα πράγματα πάνε καλύτερα για το θέμα της υγείας μας και τι θα ήταν αυτό που θα με ξεκούραζε από τις σκέψεις μου εκτός το πλέξιμο; Μα φυσικά οι μαρκαδόροι μου, αφού όπως ξέρετε όλοι, δεν θέλω να χάνω δρώμενα της γειτονιάς αν αυτό περνάει από το χέρι μου! 

Δεν μπορώ να πω ότι ζωγραφίζω, αλλά προσπαθώ κάθε φορά. Το θέμα όμως είναι ότι τα χρόνια περνούν και η φθορά τους αφήνει τα σημάδια της. Δεν με ικανοποιεί και τόσο το αποτέλεσμα αλλά, όπως λέει η παροιμία, από το ολότελα καλή είναι και η Παναγιώτενα... 😉.

Και για να μην σας κουράζω σας  εδώ είναι οι δύο προσπάθειές μου της συμμετοχή μου στην πρόσκληση της Μίας! 

  

Και επειδή περιμένει και μια κλήρωση για τους φίλους που πέρασαν στην προηγούμενη ανάρτησή μου και μου άφησαν τις ευχές τους, εννοείτε ότι δεν θα τους άφηνα χωρίς να κάνω την καθιερωμένη μου πια κλήρωση, για τον ή την τυχερή που θα πάρει από μένα ένα μικρό αναμνηστικό δωράκι! Η  κλασική  ιεροτελεστία μου...

Κόπηκαν τα χαρτάκια, γράφτηκαν τα ονόματα και...

η καρδούλα μπολάκι τα αγκάλιασε τυλιγμένα. 💕

Και η τυχερή είναι...Ταρά τα ταμ!! η Ευγενία!!!!

Ευγενία μου πάντα να είσαι τυχερή στην ζωή σου, σε πολύ πιο ουσιαστικά  πράγματα!

Αν θέλεις στείλε μου την διεύθυνσή σου στο μέηλ μου σε παρακαλώ!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους άλλους και να μην ξεχνάτε...να χαμογελάτε κάνει καλό παντού ένα χαμόγελο!😊

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, που τόσα χρόνια με τιμάτε με την παρουσία σας να περνάτε και να τα λέμε! 

      

ΕΧΩ...ΝΕΑ! ΚΛΕΊΣΑΜΕ ΤΑ ΔΕΚΑΠΈΝΤΕ!!!

 Για χαρά σε όλη την παρέα!  

Σας γράφω από το το καινούργιο μου λάπτοπ, που μου έκανε δώρο η μικρή μας εγγονή η Γιωργίνα μας, που μένει στην Πράγα, για τα δεκαπέντε μου χρόνια, όχι της ηλικίας μου καλέ; Μακάρι να ήμουν!🤣. Αλλά για τα χρόνια που είμαι μια (μπλοκέρισα) blogger!   

Ή έκπληξή μου ήταν απερίγραπτη εννοείται, όπως και η χαρά μου, γιατί δεν μου είχε πει τίποτα, όταν ήταν εδώ στις διακοπές της! Το παλιό μου κολούσε  συνέχεια. Εεεε αφού ήταν 15 χρονών...τι να σου κάνει κι αυτό, σερνόταν σαν την κυρά του!😂

Δεκαπέντε ακριβώς χρόνια πέρασαν σαν νεράκι. Απίστευτο μου φαίνεται! 

Πότε πέρασαν! Πόσα ζήσαμε παρέα εδώ μέσα! Με τα καλά μας, με τα δύσκολα μας!

Τι να πρώτοθυμηθώ όλα αυτά τα χρόνια και πόσα ευχαριστώ να πω για την παρέα και την συμπαράσταση σας, σε κάθε δυσκολία μου στην χρήση του ιντερνέτ!

Την χαρά μου για όσες έχουμε γνωριστεί από κοντά; 

Τα όμορφα σχόλια όλων όσων έρχονται στον χώρο αυτών όλα αυτά τα χρόνια;

Το ξέρετε ότι δεν έχω φέης μπούκ από επιλογή μου, και δεν νομίζω ότι μου χρειάστηκε ποτέ, αφού αν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον, ας είναι καλά τα κορίτσια που δεν με ξεχνούν και με ενημερώνουν!🤣

Τί να πω για μένα, που δεν το έχω πει;  Τα ξέρετε όλα νομίζω! Και τις όμορφες μας στιγμές, γάμοι, γέννες, βαφτίσεις! Και τις δύσκολίες μας που όσο μεγαλώνουμε γίνονται και συχνότερες! Όμως μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω, για όσα η ζωή μας έχει χαρίσει! 

Βρισκόμαστε λοιπόν, στην εφηβεία μας εδώ μέσα και θυμάμαι πως τον Σεπτέμβρη του 2011 που άνοιξα την αυτήν την πόρτα, πόσο πρωτάκι ένιωθα, μέσα σ αυτόν τον χαοτικό κόσμο του ίντερνετ! 

Μετά από δεκαπέντε χρόνια δεν μπορώ να πω ότι ξέρω πολλά, αλλά τα κλασικά οκ, μπορώ να πω ότι τα διαχειρίζομαι.😉 

Είθισται στα γενέθλια να κερνάμε κάτι, έτσι για το καλό, που λέμε!

Όποιοι φίλοι, δικοί ή ξένοι, περάσουν από εδώ, χαρά μου θα είναι να τους τρατάρω έστω και νοερά,(δεν φταίω αν ακόμα δεν έχει εφευρεθεί ο διακτινισμός!) να σας στείλω κέρασμα! Αρκεστείτε σε ότι βλέπετε! 🤣

Και για να είμαστε μέσα στο πνεύμα των γενεθλίων...

μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να είστε όλοι καλά και να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας! Να μην ξεχνάτε πως...το χαμόγελο είναι η αρχή της αγάπης! Το είπε η μητέρα Τερέζα!

Ας την ακούσουμε!

Σας ευχαριστώ πολύ, που όλα αυτά τα χρόνια περνάτε από εδώ και τα λέμε!  

ΚΑΛΌ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΟΥ... 26

Δεν είναι τόσο πεζή καθημερινότητα όσο λέμε.

Μια λεπτομέρεια, φτάνει να την κάνει ενδιαφέρουσα.

Ένα λουλούδι στο κομοδίνο μας, ένα αναμμένο  κόκκινο κερί στο δείπνο, ένα δώρο απρόσμενο, ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, μια ανατολή, το κελάηδημα ενός πουλιού, ένα πλατύ χαμόγελο! 

Όλες αυτές οι μικροχαρές της ζωής μας, που τις προσπερνούμε χωρίς να τους δίνουμε σημασία! 

Αν καθόμαστε να τις απαριθμήσουμε, θα γεμίζαμε όχι ένα αλλά πολλά βιβλία!

Αν ότι κάνουμε στην ζωή μας το κάνουμε με αγάπη και με θετική σκέψη, τότε αυτή η ζωή θα γίνεται καλύτερη.

Αλήθεια σκεφτήκατε πότε ήταν η τελευταία φορά που χαμογελάσατε; Εχθές; Προχθές, Σήμερα;

Έχετε σκεφτεί πόσο όμορφα νιώθουμε όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να χαμογελάει; Χωρίς να το θέλουμε χαμογελάμε και εμείς.

Αρα το χαμόγελο καλά λέμε πως είναι μεταδοτικό και για το οποίο δεν παίρνουμε καμία προφύλαξη!

Όσο κι αν υπάρχουν δυσκολίες, ας μην κλείνουμε την πόρτα της καρδιάς στην χαρά, γιατί αν την βρει κλειστή, θα βρει αφορμή να φύγει. Και αυτές οι αφορμές είναι στην ζωή μας τόσο λίγες!

Ας βλέπουμε και την θετική πλευρά των πραγμάτων! 

Ας βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισό άδειο.

Ας δίνουμε το χέρι μας σαν να είναι προέκταση της καρδιάς μας.

Κι ας λέμε καλημέρα, συντροφιά με ένα πλατύ χαμόγελο.

Όσα κι αν είναι τα προβλήματα, όσο και να βαραίνουν τα χρόνια στους ώμους  μας, μπορούμε, αν θέλουμε πραγματικά να βλέπουμε τον κόσμο μας όμορφο!

Καινούργια εποχή και ας την υποδεχτούμε με θετικές σκέψεις και να καλωσορίσουμε τον Σεπτέμβριο, τον πρώτο μήνα ημερολογιακά του  όμορφου! Φθινοπώρου!  

πηγή φωτο

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε να είστε όλοι καλά , να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να προσέχετε τον εαυτό σας! Ξεκουράσετε το βλέμμα σας και απολαύετε ένα ακόμα ηλιοβασίλεμα! Μην ξεχνάτε το χαμόγελο 😊 απαραίτητη προϋπόθεση!

Η φωτό δική μου.

Καλό Σεπτέμβρη σε όλους και καλό Φθινόπωρο! 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

ΚΑΡΠΟΎΖΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΆΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΎ!

Τώρα που τελειώνει το καλοκαιράκι, ας μιλήσουμε για αυτό το δροσερό και γλυκό φρούτο του καλοκαιριού!

Μνήμες, εικόνες, γεύσεις...Παιδικά ρούχα πάντα λερωμένα από τους χυμούς, καθώς τα τριγωνικά κομμάτια που κρατούσαν οι μπόμπιρες φεύγοντας από το το σπίτι για το παιχνίδι, τρώγονταν λαίμαργα τα απογεύματα του καλοκαιριου.

Χώμα από το παιχνίδι και χυμός από τα καρπούζια σε ένα "εκρηκτικό" για την υπομονή των μανάδων, μείγμα. Τότε βέβαια, τα παιδιά έπαιζαν ακόμη στις αυλές, στους δρόμους στα χωράφια...

Και πάντα κάθε χρόνο, μια από τις πιο ζουμερές καρπούζες φυλάσσονταν στην αποθήκη για να κοπεί την μέρα των Χριστουγέννων. 

Ένα από τα έθιμα που παραμένουν ζωντανά στην μνήμη, με τον πατέρα να το τηρεί πιστά, όπως το παρέλαβε από τις προηγούμενες γενιές!

Δεν υπήρχε σπίτι από το οποίο να απουσιάζει το καρπούζι, τραπέζι  που να μην περιλαμβάνει ένα πιάτο από το εκλεκτό αυτό φρούτο, είτε μόνο του, είτε σε συνδυασμό με φέτα!

Στα μανάβικα, στις γειτονιές, τα  καρπούζια φρέσκα και μοσχομυριστά, περίμεναν στα καφάσια τους πελάτες να τα χτυπήσουν... φιλικά στην πλάτη για να δουν αν ήταν ζουμερά με τον τρόπο που τόσο καλά και επιτυχημένα ήξεραν.

Βλέπετε τέχνη δεν ήταν μόνο η καλλιέργεια, αλλά και η συγκομιδή και η επιλογή του σωστού, κατακόκκινου ώριμου και ζουμερού καρπουζιού!

Από εκείνες τις εποχές, έχει μείνει πια μόνο η ανάμνηση και εκείνη η απίστευτη γλύκα που ξαναζωντανεύει με κάθε μπουκιά παγωμένου καρπουζιού στις αυλές και στις βεράντες, τα μεσημέρια, τα απογεύματα ή τα βραδάκια με παρέες στις βεγγέρες!

Ο απόλυτος  "βασιλιάς" του καλοκαιριού φέρνει μαζί του μνήμες από τα παλιά. Από εποχές που το καλό καρπούζι το αγόραζες με το μαχαίρι, δηλαδή με την πρακτική δοκιμασία της γευσιγνωσίας, που ο μανάβης, έκοβε ένα τριγωνικό κομμάτι για να το δοκιμάσεις πριν το αγοράσεις. Εποχές που τα φορτηγά γεμάτα με τα βαθυπράσινα λαχταριστά φρούτα στην καρότσα γυρνούσαν τις γειτονιές με το μεγάφωνο στην διαπασών να διαλαλεί  την εκλεκτή πραμάτεια.( Εδώ ακόμη έχουμε τον καρπουζά μας κάθε καλοκαίρι να μας τα κόβει με το μαχαίρι)😂

Γεμάτος ο φημισμένος Δαμαστιανός κάμπος εδώ στην Κρήτη από τα πεντανόστιμα  καρπούζια του. 

Σε κάθε σπίτι όποιος μουσαφίρης διέσχιζε το κατώφλι θα έβρισκε απαραιτήτως στο φίλεμα ένα πιάτο καρπούζι, μαζί με την πάντα απαραίτητη ρακί! 

Το καρπούζι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο μέσα σε όλα και στην εξερεύνηση της Άγριας Δύσης, καθώς όπως αιώνες πριν στην Αίγυπτο εχρησιμοποιείτο ως πηγή νερού. 

Και φυσικά υμνήθηκε για τις ιδιότητές του, αλλά και την γεύση του, με τον Μαρκ Τουέιν να το περιγράφει: "Τρώγοντας  ένα καρπούζι ανακαλύπτεις τι τρώνε οι Άγγελοι" 

Σήμερα γνωρίζουμε πάνω από 1200 ποικιλίες που καλλιεργούνται σε 96 χώρες, με πρώτη παραγωγή σε παγκόσμιο επίπεδο την Κίνα!

Επί της ευκαιρίας που μιλάμε για καρπούζια δείτε εδώ κάτι καρπουζοπιάστρες που είχα κάνει μια χρονιά της εγγονής μου της Γιωργίνας που μένει στην Πράγα!

Και να που χρειάστηκε η τεχνολογία! Λίγα λεπτά πριν να βάλω την ανάρτηση τις θυμήθηκα! Της στέλνω στο βάϊπερ μήνυμα το και το αγάπη μου θέλω μια φωτό! 🤣 Και ιδού...

Μου φάνηκε πολύ δροσερό το κείμενο και μια που είμαστε ακόμα στο καλοκαιράκι είπα να σας κεράσω ένα κομμάτι καρπούζι, έστω και νοερά! 🍉😊 Αυτό ήταν ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενου του κ. Σταύρου Εμμ. Μουντουφάκη Διπλωματούχο Ξεναγό, Αρχαιολόγο και Συγγραφέα, σχετικά με τις αναμνήσεις του και την πορεία του καρπουζιού, ανά τον κόσμο.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε να είστε όλοι καλά και να έχετε μια όμορφη εβδομάδα. Να αγαπάτε τον εαυτό σας και τους γύρω σας και να μην ξεχνάμε πως... "Οι ρυτίδες θα έπρεπε απλώς να υποδεικνύουν από που έχουν περάσει χαμόγελα" Τάδε έφη Μαρκ Τουέιν! 😂

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

 

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ...

Αυτή την φορά αφήνω να μιλήσουν οι ίδιοι οι ποιητές, μαζί με τις εικόνες! Ας τις απολαύσουμε!

Όλα είναι από το συγκεκριμένο περιοδικό του Σ.Μ.Χαλκιαδάκη!

Δεν χρειάζονται λόγια νομίζω!

Οι εικόνες και η ποίηση μιλάνε μόνα τους!

Η ευλογία της Παναγιάς να είναι σε όλους σας!

Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν! 

Σας εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο.🏊‍♀️🍉🍨🥂

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε ένα όμορφο υπόλοιπο καλοκαιράκι και να προσέχετε ο ένας τον άλλον. Να μην ξεχνάτε πως...το χαμόγελό σας θα ζεστάνει πρώτα την δική σας καρδιά και μετά των άλλων! 

Σας ευχαριστώ πολύ που εν μέσω καλοκαιριού περνάτε και τα λέμε!

 

ΣΑΤΥΡΙΚΟΝ...

                                                     

Άλλαξε ο Μανωλιός και τα ρούχα του αλλιώς, έχει βάλει και μας δείχνει, ανθρωπιάς πως έχει ίχνη.

Τον λένε ανασχηματισμό, λες και θ αλλάξει κάτι, απλώς για να μας ρίξουνε, στάχτη μέσα στο μάτι.

Γιατί δεν μας κοιτάζουνε στα ίσια και να πούνε, πως τίποτα δεν γίνεται όσο κι αν προσπαθούνε.

Κανέναν με φιλότιμο, άραγε δεν θα δούμε; να πει πως έφταιξα εγώ γι αυτό και παραιτούμαι;

Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, τα έχουνε ψηφίσει κι από φτωχούς φτωχότερους, μας έχουν καταντήσει.

Να βάλουμε τα κλάματα, ή να γελάσουμε όλοι, που μείναμε ξανά μανά, με άδειο πορτοφόλι;

Φάγανε ότι φάγανε και δεν απολογούνται, το λένε και δεν ντρέπονται κι ούτε Θεό φοβούνται!

Γι αυτό λαέ μου ξύπνησε, μην είσαι μοιρολάτρης κι ότι σου λένε μην ακούς και προπαντός μην χάφτεις!

Δείξε τους πως κουτόχορτο, κανένας μας  δεν τρώει, να το χωνέψει σίγουρα των βουλευτών το σόι.

 Σε θάλαμο εντατικής σε βάλανε πατρίδα και λένε δεν υπάρχει πια για σέ καμιά ελπίδα!

Στο DNA σου λαέ, δεν έχεις την μιζέρια, σπάσε τις αλυσίδες σου και άνοιξε τα χέρια.

Και ρίξε δέκα φάσκελα σ όσους σε αδικούνε, στην κάλπη δείξε ότι μπορείς, να δούμε τι θα πούνε.

Μέσα στην ραστώνη του Αυγούστου, τι μου ήρθε να γράψω σατυρικά δεν ξέρω! Μπούχτισα με πολιτικά τους και κάπως μου βγήκε. Θα μου πεις και που τα λες ποιος ακούει; Θυμήθηκα και τον Σουρή που τους τα έλεγε και μου ήρθε να τα πω και εγώ! Είναι ολοφάνερο πως με έχει επηρεάσει ο Σουρής, αυτός ο σατυρικός ποιητής, που ακόμα και σήμερα, είναι επίκαιρα αυτά που έγραφε τόσα χρόνια πριν. 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια ήρεμη εβδομάδα, καλή συνέχεια σ ότι κάνετε και μην ξεχνάτε πως...εκείνοι που  θα σας χαρίσουν ένα αληθινό  χαμόγελο είναι οι άνθρωποι και όχι ρομπότ.

Για όλους σας ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα! Καλά ταξίδια!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!