Η ΚΌΚΚΙΝΗ ΟΜΠΡΈΛΑ...

πηγή φωτο...

Εδώ και δέκα λεπτά η Ισμήνη στεκόταν μπροστά στο παράθυρο και έβλεπε την βροχή που είχε αρχίσει να πέφτει. Η ματιά της καρφώθηκε στα ρυάκια που σχηματίζονταν επάνω στα τζάμια της μικρής γκαρσονιέρας της. Την λάτρευε την βροχή από μικρή. Θυμάται τον εαυτό της πως παρακολουθούσε τα σύννεφα και προπαντός τα φθινοπωρινά, που έφερναν μαζί τους τις πρώτες βροχές, και εκείνη να τρέχει να πλατσουρίζει όλο χαρά με τα χέρια της ανοιχτά στην βροχή, χωρίς να την νοιάζει αν γινόταν μούσκεμα! Ηταν  χαρούμενη και το γέλιο της  ακουγόταν σαν τιτίβισμα πουλιού μέσα στη μπόρα. Ούτε που άκουγε την μαμά της που της φώναζε να μπει στο σπίτι να μην κρυώσει. 

-Ελα μέσα βρε τρελοκόριτσο!

Χαμογέλασε στην σκέψη! Πόσο γρήγορα γύρισαν οι αναμνήσεις! Αρκούσαν λίγες σταγόνες βροχής!

Και να που το τώρα, βρίσκει την Ισμήνη από την Κρήτη, φοιτήτρια στην ιατρική σχολή της Θεσσαλονίκης! 

Μια τέτοια μέρα βροχερή ήταν και η σημερινή. Πήρε την κόκκινη ομπρέλα της και κατέβηκε στην Αριστοτέλους. Πάντα της άρεσε να βάζει χρώμα στην ζωή της, όταν ο καιρός ήταν γκρίζος και μουντός,  έστω και αν αυτό ήταν μια κόκκινη ομπρέλα.   Δεν μπορούσε να αντισταθεί σε μια βόλτα κάτω από την βροχή! Ο κόσμος έτρεχε να προφυλαχτεί, και εκείνη την απολάμβανε.  Δεν πρόλαβε να κάνει είκοσι βήματα και ξαφνικά μια ριπή δυνατού ανέμου, της πήρε την ομπρέλα μέσα από το χέρι της και εκείνη άρχισε να παρασέρνεται από τον άνεμο και κατρακυλά  μακριά της! Άρχισε να τρέχει για να την προλάβει, χωρίς να την νοιάζει που βρεχόταν. Προσπαθούσε να μην την χάσει από τα μάτια της, όταν είδε έναν άντρα να την πιάνει και να κοιτάζει γύρω του. Την είδε που έτρεχε προς το μέρος του. Σταμάτησε απέναντι του και αντιλήφθηκε πως κρατούσε την κόκκινη  ομπρέλα της κλειστή, ενώ και εκείνος ήταν μούσκεμα.

-Δική σας είναι η ομπρέλα; σε ρώτησε.  

-Ναι και σας ευχαριστώ πολύ που την πιάσατε. Δεν κατάλαβα πως μου την άρπαξε ο αέρας και μου έφυγε  από το χέρι του είπες! 

-Δεν κυκλοφορούν και πολλές κόκκινες ομπρέλες, ήταν αδύνατον να μην την προσέξω!  Έτσι είναι εδώ στην πόλη μου ο Βαρδάρης. Δεν ξέρεις πότε θα πάρει τις στροφές του σου είπε χαμογελώντας.

Μα γιατί δεν ανοίγετε την ομπρέλα; Σε ρώτησε.

-Μου αρέσει η βροχή απάντησες κοιτάζοντας τον στα μάτια, καθώς προσπαθούσες να την ανοίξεις! Θέλησε  να σε βοηθήσει και  έσμιξαν τα χέρια σας γύρω από το χερούλι της κόκκινης ομπρέλας!

-Με λένε Δημήτρη...  

-Εμένα Ισμήνη...☔🌦️☔🌦️

Ντάξει μην θέλετε να γίνουμε και αδιάκριτοι, όταν μαντεύουμε το προφανές ε; 😉.😊.

Με αυτήν την ιστορία μου παίρνω μέρος στο δρώμενο "ιστορίες της βροχής" που κάνει Μαρία στο κείμενο της 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να αγαπάτε τον εαυτό σας γιατί το αξίζετε και τους γύρω  σας γιατί τους αγαπάτε! Και να μην ξεχνάτε πως..." Το χαμόγελο είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις κάθε πρόβλημα , να συντρίψεις κάθε φόβο και να κρύψεις κάθε πόνο."Bonobology  

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!

 

ΑΝΑΝΈΩΣΗ... ΚΑΛΟ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΏΡΟΥ!

https://www.youtube.com/watch?v=Du2RHkhDB4o

Με το που μπήκε το φθινόπωρο, με είχε πιάσει μια επιθυμία για ανανέωση! ΄Ήταν που μου είχε κάνει η εγγονή μου δώρο το καινούργιο μου λαπιτόπι,😂 που πετούσε σε ταχύτητα; ήταν που κάπως είχα βαρεθεί το σπίτι βαμμένο στο χρώμα του πάγου; Δεν ξέρω, αλλά εκεί που κοίταζα τον τοίχο απέναντι μας που είχε κάτι ψιλόυγρασιούλες  μου, μου ήρθε μια ιδέα!

Λέω στο έτερον μου ήμισυ δες  τον τοίχο;  δεν σου φαίνεται  ότι θέλει λίγο μερεμέτισμα;

 -Έχεις δίκιο, μου λέει τι να κάνουμε λες;

 

-Να βάζαμε ταπετσαρία σε αυτόν τον τοίχο;

-Δεν είναι άσκημη ιδέα μου λέει, αν σου αρέσει Ρουλιώ μου. 

Τι ήταν να πάρω το οκ του; Αμ έποσ, αμ έργον. Πήγα μαζί με την μικρή μου κόρη στο κατάστημα για ταπετσαρίες, να μου πει και την δική της  γνώμη της σε σχέδιο! 

Εντωμεταξύ, έφτιαξε ο Γιώργος τα μερεμέτια και μου είπε: 

Αν ήμουν λίγο νεότερος θα την έβαζα εγώ την ταπετσαρία! 

-Το ξέρω καλέ μου του λέω, εξ άλλου ότι υπάρχει σε αυτό το σπίτι και όχι μόνο, το έχεις κάνει εσύ!

Και μέσα σε 15 μέρες είχαμε ένα πανέμορφο τοίχο με υπέροχα γήινα χρώματα, που κάθε φορά που καθόμαστε στο σαλόνι, να τον έχουμε απέναντί μας να μας αλλάξει προς το καλύτερο την διάθεση!

Σας αφήνω με μια φωτογραφία, από τα τελευταία  Νοεμβριανά μας κόκκινα τριαντάφυλλα!

        Και έναν ακόμα υπέροχο φθινοπωρινό  ουρανό!

Με αυτήν την ανάρτηση, παίρνω μέρος στο Δρώμενο της Μαρίας 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε έναν όμορφο μήνα, τον τελευταίο του φθινοπώρου!🌦️☂️

Να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας και να μην ξεχνάτε πως...η αγάπη ξεκινάει με ένα χαμόγελο!😊

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

  

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ...ΑΠΟΧΡΏΣΕΙΣ ΜΕ ΧΑΙΚΟΥ!

πηγή
 Πάντα με μάγευαν τα χρώματα του Φθινοπώρου. Νομίζω ότι μαζί με την άνοιξη που για μένα έχει τα πρωτεία στην παλέτα της φύσης, η επόμενη όμορφη εποχή στα  χρώματα την έχει το Φθινόπωρο! 

             Κίτρινα φύλλα

         Του Φθινοπώρου το χρώμα

            ντύνει η φύση.

Μπορεί μέσα στις πόλεις, να μην μπορούμε να δούμε την πανδαισία γήινων χρωμάτων που υπάρχουν στα δάση και που μπορεί να απολαύσει ο άνθρωπος, βαδίζοντας στα μονοπάτια τους! 

              Οι αποχρώσεις 

            πορτοκαλοκόκκινες 

             Φθινοπωρινές.

Με την πρώτη βροχούλα, δρόσισε η κάψα του καλοκαιριού. Του χρόνου πάλι, εδώ θα είναι καλοδεχούμενο! Μπήκαμε για τα καλά στο Φθινόπωρο! 

              Θολό τοπίο

          βρόχινη κουρτίνα

           μπροστά στα μάτια. 

Βρέχει και ρουφάει η διψασμένη γη το πολύτιμο αγαθό διψασμένη!

            Ρυάκια βροχής 

          κυλάνε φορτωμένα

            πλατανόφυλλα.   

Κοιτάς τα γκρίζα φορτωμένα σύννεφα να αδειάζουν το βαρύ φορτίο τους στη γη! Ανοίγουν οι πολύχρωμες ομπρέλες να προφυλάξουν τους βιαστικούς από την ξαφνική μπόρα!

          Βροχής σταγόνες

       στραφταλίζουν στο τζάμι

          μικρά διαμάντια! 

Εμείς θαυμάζουμε αυτά τα χρώματα μόνο από φωτογραφίες τώρα πιά, αφού δεν μπορούμε να τα χαρούμε από κοντά! 

Τα απολαμβάνουμε όμως χάρη στην τεχνολογία μέσα από ντοκιμαντέρ από το You Tube!

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τα χαϊκού μου  είναι από το google και ανήκουν στους δημιουργούς τους.

Με αυτή μου την ανάρτηση, παίρνω μέρος, στο δρώμενο της Μαρίας  ιστορίες Φθινοπώρου 

 

Απολαύστε φίλοι μου όσο μπορείτε τώρα την φύση, αξίζει να βάλετε αυτή την όμορφη εποχή στο μπαουλάκι των αναμνήσεων σας και να θαυμάζετε μέσα από αυτές, τις στιγμές που που έχετε ζήσει! 

Σας  αφήνω με ένα ακόμα φθινοπωρινό ηλιοβασίλεμα, από το σταθερό μου σημείο!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τους αγαπημένους σας και τον εαυτό σας! Να μην ξεχνάτε όμως πως...μέσα από τις δυσκολίες, ένα χαμόγελο😊  είναι αυτό που μας δίνει την ελπίδα, πως θα τα καταφέρουμε!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

    

          

Η φθινοπωρινή περιπέτεια ενός...συκοφάγου!

Ο συκοφάγος είναι ένα εντυπωσιακό, μεταναστευτικό  πουλί της οικογένειας Oriolidae.

Έχει μήκος γύρω στα 22-25 cm, άνοιγμα φτερών, 44-47 cm και βάρος περίπου 65-67 g.

Το αρσενικό έχει λαμπερό κίτρινο χρώμα με μαύρα φτερά, μαύρη ουρά και μαύρη λωρίδα στα μάτια!

Το θηλυκό είναι πιο διακριτικό με ελαιοπράσινες ή γριζοπράσινες αποχρώσεις στο πάνω μέρος.

Διαθέτει μια πολύ χαρακτηριστική , δυνατή και μελωδική φωνή που μοιάζει με ήχο από φλάουτο.

Πήρε το όνομά του από την αγάπη του για τα σύκα και για τα μούρα και άλλα μαλακά φρούτα το καλοκαίρι.

Είναι καλοκαιρινός επισκέπτης. Καταφθάνει τον Μάιο και παραμένει μέχρι μέχρι τέλος  τον Σεπτεμβρίου, πριν μεταναστεύσει για να ξεχειμωνιάσει για την κεντρική και νότια Αφρική.

 Κατά την μετανάστευσή του ο συκοφάγος, μπορεί να παρατηρηθεί σχεδόν σε ολόκληρη την Έλλάδα, καθώς ταξιδεύει  από και προς την Αφρική.

Νησιά του Αιγαίου χρησιμοποιούνται ως ενδιάμεσοι σταθμοί για ξεκούραση και τροφή.(π.χ.Λύμνος, Κυκλάδες) 

Αντικύθηρα και η Γαύδος αποτελούν παγκοσμίως γνωστούς σταθμούς μελέτης, όπου η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία https://ornithologiki.gr/el/  πραγματοποιεί ταχτικά δακτυλιώσεις  μεταναστευτικών συκοφάγων! Οι πληροφορίες είναι από ΕΔΩ!

Και θα με ρωτήσετε τώρα εσείς το παρεάκι μου, μα...Ρούλα  μαθήματα για τα πτηνά μας κάνεις;

Μα και βέβαια όχι, θα σας πω, απλά μια μικρή έκπληξη, πριν μια εβδομάδα η εγγονή μου η Έρρικα , η μαμά του Γιαννάκη, εκεί που περπατούσε  κοντά στον χώρο της εργασίας της στην Αλικαρνασσό, είδε ένα πουλάκι ακίνητο στην μέση του πεζοδρομίου.

Έσκυψε και το πήρε, χωρίς εκείνο να φτερουγίσει για να φύγει και το έφερε στο σπίτι μας στην αυλή! 

Πρώτη φορά βλέπαμε τέτοιο   πουλάκι! ήταν  πανέμορφο. Και όπως ήταν φυσικό, η Έρρικα μας  ανέτρεξε στην Βικιπαίδια. 

Τελικά του πουλάκι ήταν συκοφάγος! και έκανε εξερεύνηση του χώρου!

Το άφησε στην αυλή μας  βάζοντας του νεράκι και σπόρους, μέχρι να βρεθεί που θα το πήγαινε! 

Ο παππούς της ήταν στην αυλή και το πουλάκι ανέβηκε στο πόδι του! Δεν ξέραμε τι να το κάνουμε! 

  

Η Έρρικα άρχισε να κάνει απανωτά τηλέφωνα και να   ψάχνει εδώ στο Ηράκλειο μήπως υπάρχει κανένα καταφύγιο άγριων πτηνών. Δεν βρήκε τίποτα.  Τελικά της είπαν να το πάει στου μουσείο φυσικής ιστορίας, εδώ στο Ηράκλειο και εκείνοι θα το έστελναν στην Αθήνα! 

Το έβαλε σε ένα κλουβάκι από αυτά που είχαμε παλιά από τα καναράκια μας και τους το πήγε!

Το πως βρέθηκε ο συκοφάγος στο πεζοδρόμιο και αφού δεν πετούσε, μάλλον μικρό ήταν και   κουράστηκε από το μακρινό του ταξίδι! Ποιος ξέρει!

Ευχόμαστε να είναι καλά και να πετάξει ελεύθερο και πάλι!

Με αυτή την περιπέτεια του μικρού συκοφάγου, παίρνω μέρος στις Φθινοπωρινές ιστορίες της Μαρίας στο κείμενο της!

 

    Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε να είστε καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα να αγαπάτε τον εαυτό σας, τους ανθρώπους και να μην ξεχνάτε πως...το χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνης. Το είπε ο William Arthur Ward:

Σας αφήνω με ένα όμορφο φθινοπωρινό  ηλιοβασίλεμα.

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!

  

   

ΓΙΝΑΜΕ ΕΝΟΣ...ΧΡΟΝΩΝ!

 Ναι μεγαλώσαμε καλέ; Πέρασε κι όλας ένα χρόνος, από τότε που τα γαλανά τσακίρικα ματάκια μου αντικρίσανε αυτόν τον όμορφο κόσμο!

Ναι όμορφος είναι αφού είναι γεμάτος, γούτσου γούτσου, χαδάκια, γελάκια, αγκαλίτσες του μπαμπά και τις μαμάς, παιχνιδάκια όλη μέρα και πολλά  φιλάκια παντού γεμάτα αγάπη!

Με λένε Λουΐζα και με την μαμά μου και τον μπαμπά μου μένουμε στην Αθήνα! Ενώ ο παππούς  και η γιαγιά μου, μένουν στην Κρήτη. (εκείνη έρχεται και με βλέπει τακτικά).Εχω και  πρόγιαγιά και πρόπαππού  που είναι πιο μεγάλοι  από την μεριά της μαμάς μου, μένουνε και εκείνοι στην Κρήτη! Έχουμε πάει δυο φορές, αλλά είμαι ακόμα μικρή και δεν θυμάμαι πολλά. Τους βλέπω και στο βάιπερ και έχω μάθει να τους κάνω γειαααα! 🤣.    

Μου αρέσουν πολύ τα γενέθλια, γιατί παίρνω πολλά δωράκια!😂 Η προγιαγιά μου η Ρούλα, μου έφτιαξε ένα πανό, έτσι το λένε, για το δωμάτιό μου και έραψε επάνω του, πουλάκια, καρδούλες λουλουδάκια και μου άρεσε πάρα πολύ! 

Εδώ προγιαγιά Ρούλα...Εεεε κάτι έπρεπε να φτιάξω και εγώ σαν δωράκι στην μικρή μας δισεγγόνα στο Λουιζάκι μας! 

 Αφού αποφασίστηκε το σχέδιο βάση με την επιθυμία της μαμάς.

Ετοιμάστηκαν τα υφάσματα, βρέθηκαν τα χρώματα  έγιναν τα σχέδια στο χαρτί

και μετά αποτυπώθηκαν στο ύφασμα.

Και όπως ήταν φυσικό η ραπτομηχανή μου πήρε φωτιά!

Εδώ βλέπετε το τελικό αποτέλεσμα απλωμένο στην αυλή μας, για την καθιερωμένη φωτογραφία, ενώ φυσούσε ο άνεμος!😂

Σας εύχομαι όλους να αξιωθείτε τόσο όμορφες χαρές και να αποκτήσετε δισέγγονα! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά!

Σας αφήνω με ένα χαρούμενο νέο για εμάς, αφού για τρίτη φορά και αυτή από τον εγγονό μας τον Άρη που θα γίνει πρώτη φορά μπαμπάς θα αποκτήσουμε το τρίτο δισσέγγονό μας τον Φεβρουάριο με το καλό. Όποτε καταλαβαίνετε, πως θα αρχίσουμε τα επόμενα μωρουδιακά!!! 😂 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Και να μην ξεχνάτε πως... δεν υπάρχει πολυτιμότερο δώρο, από μια αγκαλιά🤗 κι ένα χαμόγελο!😊 Χαρίστε τα!

 Σας ευχαριστώ πολύ που περάσατε και τα είπαμε!

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ... ΠΟΛΗΣ * Ιστορίες φθινοπώρου 1

Δεν πάει ούτε ένας μήνας που ήταν εδώ ο Αύγουστος  και που η άσφαλτος έβραζε κάτω από τον καυτό ήλιο! Τα δέντρα της πόλης προσπαθούσαν να δώσουν λίγη δροσιά στους περαστικούς, που ιδρωμένοι στέκονταν έστω για λίγο κάτω από την σκιά τους! 

Δεν σου φαίνεται ότι έπιασε δροσούλα; Ρώτησε η ακακία  την μουριά στο απέναντι πεζοδρόμιο. Αλήθεια είναι ότι μια ανατριχίλα την ένιωσα και τα φύλλα μου άρχισαν να τρεμουλιάζουν στο παραμικρό φύσημα του αέρα. Δες τα, ήδη έχουν αρχίσει να κιτρινίζουν...

           

Αμ την χθεσινή βροχούλα που την πας; Μας ξέπλυνε από την σκόνη του καλοκαιριού. Να κοίτα, άρχισαν κιόλας να πέφτουν μερικά, στην άκρη του πεζοδρομίου. 

Εδώ, εδώ... με ακούει κανείς; Με παρέσυρε η βροχή και βρέθηκα  ολομόναχο και βρεγμένο στην μέση της ασφάλτου! Άσε που έχω  χάσει το χρώμα μου  και έχω γίνει καφετί. Φοβάμαι! Τόσο καιρό είχα τόση  παρέα επάνω στο δέντρο μου! Δεν μου αρέσει το φθινόπωρο καθόλου!

Θυμάμαι που ήμουν ένα τόσο δα μικρό καταπράσινο φυλλαράκι, όταν πρωτοάνοιξα τα μάτια μου και μαζί μου ξεπετάγονταν εκατοντάδες μικρά φυλλαράκια γύρω μου. Μου αρέσει η Άνοιξη! Είναι τόσο όμορφη! Όμως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φύσης, αλλά  ούτε και να την αλλάξουμε! Σε λίγο καιρό, τα κοκκινοπορτοκαλί και τα καφετιά χρώματα θα κυριαρχήσουν στον καμβά του φθινοπώρου και εγώ θα έχω χάσει την ζωή μου. Όμως θα είμαι περήφανο που για τον τόσο σύντομο χρόνο που έζησα, συνέβαλλα και εγώ, το μικρό φυλλαράκι με τον τρόπο μου, έδωσα λίγο οξυγόνο για την ανάσα κάποιου ανθρώπινου και όχι μόνο, πλάσματος σε αυτόν το πλανήτη που τον λέμε γη! 

             ************

Με αυτήν την μικρή μου ιστορία, που μου την ενέπνευσε ένα μικρό κιτρινισμένο φύλλο, στην μέση του δρόμου, παίρνω μέρος στο δρώμενο της Μαρίας στο Κείμενο της.

 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους αγαπημένους σας και να μην ξεχνάτε πως...Μια μέρα χωρίς χαμόγελο, είναι μια μέρα χαμένη! 

Το είπε ο charlie chaplin!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟ!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!

 

Craftlandia Πρόκληση 28. Και...κλήρωση!

 

Πρόσκληση στην γειτονιά; Μα ναι! Και την κάνει η Craftlandia η Μαρία. Θέμα, το "φθινόπωρο και ότι οτιδήποτε". 

Εδώ και λίγες μέρες, τα πράγματα πάνε καλύτερα για το θέμα της υγείας μας και τι θα ήταν αυτό που θα με ξεκούραζε από τις σκέψεις μου εκτός το πλέξιμο; Μα φυσικά οι μαρκαδόροι μου, αφού όπως ξέρετε όλοι, δεν θέλω να χάνω δρώμενα της γειτονιάς αν αυτό περνάει από το χέρι μου! 

Δεν μπορώ να πω ότι ζωγραφίζω, αλλά προσπαθώ κάθε φορά. Το θέμα όμως είναι ότι τα χρόνια περνούν και η φθορά τους αφήνει τα σημάδια της. Δεν με ικανοποιεί και τόσο το αποτέλεσμα αλλά, όπως λέει η παροιμία, από το ολότελα καλή είναι και η Παναγιώτενα... 😉.

Και για να μην σας κουράζω σας  εδώ είναι οι δύο προσπάθειές μου της συμμετοχή μου στην πρόσκληση της Μίας! 

  

Και επειδή περιμένει και μια κλήρωση για τους φίλους που πέρασαν στην προηγούμενη ανάρτησή μου και μου άφησαν τις ευχές τους, εννοείτε ότι δεν θα τους άφηνα χωρίς να κάνω την καθιερωμένη μου πια κλήρωση, για τον ή την τυχερή που θα πάρει από μένα ένα μικρό αναμνηστικό δωράκι! Η  κλασική  ιεροτελεστία μου...

Κόπηκαν τα χαρτάκια, γράφτηκαν τα ονόματα και...

η καρδούλα μπολάκι τα αγκάλιασε τυλιγμένα. 💕

Και η τυχερή είναι...Ταρά τα ταμ!! η Ευγενία!!!!

Ευγενία μου πάντα να είσαι τυχερή στην ζωή σου, σε πολύ πιο ουσιαστικά  πράγματα!

Αν θέλεις στείλε μου την διεύθυνσή σου στο μέηλ μου σε παρακαλώ!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους άλλους και να μην ξεχνάτε...να χαμογελάτε κάνει καλό παντού ένα χαμόγελο!😊

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, που τόσα χρόνια με τιμάτε με την παρουσία σας να περνάτε και να τα λέμε!