Τση Κρήτης το γλυκό ψωμί στην τάβλα θα προσμένει, να ρθούν οι φίλοι οι καλοί κι ξένοι να κοπιάσουν. Ρακή δροσάτη να γευτούν και ντάκο παξιμάδι. Καλτσιούνια, ξεροτήγανα, αρνί και σταμναγκάθι και δίπλα η λύρα συντροφιά το κέρασμα τση Κρήτης... Σμαραγδάκι...

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2022

ΟΤΑΝ ΤΑ...ΧΕΡΙΑ ΜΠΟΡΟΎΣΑΝ!

 Ολα αυτά τα χρόνια που κάνουμε παρέα φιλαράκια μου, δεν έτυχε να σας δείξω ποτέ τι είχα κάνει προ αμνημονεύτων χρόνων...

Και αιτία γι αυτό είναι ότι βλέπω κάθε μέρα που περνά πια, έστω και ελάχιστα κάθε φορά, δεν βρίσκονται στην πρωτύτερα κατάσταση τους και είναι φυσικό αυτό αφού ο χρόνος που περνά ανελέητος, φέρνει και την φθορά και όχι μόνο στα χέρια!

Όσο έχουμε τα νιάτα ακόμα και στην μέση ηλικία μας δεν σκεφτόμαστε ποτέ πόσο γρήγορα περνά ο καιρός.

Το θέμα είναι να αποδεχόμαστε την κάθε ηλικία μας, να ζούμε την κάθε στιγμή μας, να κάνουμε πράγματα που αρέσουν πρώτα σε εμάς, να είμαστε ευγνώμονες στο Θεό   που είμαστε καλά και κάθε ξημερωμα αντικρίζουμε την ανατολή και την δύση του ήλιου όρθιοι! 

Αααα είμαι ακόμα ευγνώμων που μπορεί να μην μπορώ να πλέκω με τόσο ψιλές κλωστές πιά, αλλά πλέκω όμως με μαλλάκι αφού για μένα το πλέξιμο  είναι το χαλαρωτικό μου! 

Δεν έχω πολλά λόγια να πω...

Ενα μικρό δείγμα από τον...μια φορά και ένα καιρό, θα δείτε εδώ...



Εδώ η λεπτομέρεια του κεντήματος...




εδώ και η λεπτομέρεια της γωνιάς


Ακόμα ένα σχέδιο...


με την γωνιά του.


Όλα τα πλεκτά αυτά τα λίγα, έχουν και τα συμπληρώματά τους, εδώ, είναι μόνο ένα μικρό δείγμα! 
Σας τα δείχνω, αλλά περισσότερο για τον εαυτό μου το κάνω και όχι για να μελαγχολήσω αλλά, να χαρώ για ότι έκαναν, τον καιρό που τα χέρια μπορούσαν...
Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα,

να είστε καλά, να έχετε ελπίδα πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, να θυμάστε πως και το πιο άσκημο πρόσωπο ομορφαίνει με ένα  ένα γλυκό χαμόγελο.😊
Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε... 


  


Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2022

ΤΕΤΑΡΤΗ, ΚΥΡΙΑΚΉ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΓΡΑΜΜΑ...

 Κάθε που βλέπω ταχυδρόμο θυμάμαι την πρώτη μου εμπειρία με αλληλογραφία και γράμματα. Ήμουν παιδί, μαθητής στη δευτέρα δημοτικού κι εκείνα τα χρόνια οι μαθητές, ακόμη και αυτοί που μόλις είχαν μάθει να συλλαβίζουν τις λέξεις, θεωρούνταν εγγράμματοι. Επέστρεφα από το σχολείο με την τσάντα στο χέρι κι έκανα βόλτες στα σοκάκια όταν είδα μια πόρτα ν ανοίγει δίπλα μου και μια γριούλα με μαύρο μαντίλι να προβαίνει.

-Ε,δασκαλάκι...

Εμένα φώναζε, δασκαλάκια λέγανε τότε τα μικρά μαθητούδια.

Πλησίασα. Η γριούλα με κάλεσε κοντά της.

-Κατέχεις γράμματα;

-Και τα εικοσιτέσσερα.

-Να μου διαβάσεις αυτό;

Στο χέρι της κρατούσε ένα φάκελο με πολλά χρωματιστά γραμματόσημα.

Μου το έδωσε. Ήταν κακογραμμένο, με δυσκολία μπορούσα ν αναγνωρίσω τις λέξεις. Τα γράμματα που ήξερα μέχρι τότε ήταν αλλιώτικα. Στρογγυλά, όμορφα, το ένα δίπλα στο άλλο, όχι κολλημένα. Έτσι μας τα μάθαινε η κυρία Λιλίκα, η δασκάλα της Πρώτης.

Δεν θυμάμαι να βρέθηκα ποτέ, στα παιδικά μου χρόνια τουλάχιστον, σε τόσο δύσκολη θέση. Ντρεπόμουν να της πω ότι δυσκολευόμουν. Ακόμη θυμάμαι τον ιδρώτα να τρέχει στο μέτωπό μου και τα χείλη μου να ψελλίζουν τις λέξεις που είχα καταφέρει να συλλαβίσω.

<Υγιαί-νο-μεν. Το αυτό ε-πιθυ-μούμε και δι'υμάς>

Όταν ανασήκωσα το βλέμμα μου είδα δυο βουρκωμένα μάτια να με κοιτάζουν και δυο χείλη που τρέμανε.

-Δηλαδή, πες μου, είναι καλά;

-Ναι είναι καλά.

Δεν ξέρω πόση ώρα χρειάστηκα μέχρι να φτάσω στο τέλος παραλείποντας τις κακοτοπιές των δύσκολων και δυσανάγνωστων λέξεων. Το διάβασα δυο και τρεις φορές μεγαλόφωνα κι έφυγα με χίλιες ευχές, άλλα τόσα ευχαριστώ και τσέπες γεμάτες καρύδια. Η αγγράμματη γριούλα περίμενε νέα από τον γιό της και κάθε πρωί καρτερούσε τον ταχυδρόμο καθισμένη στο πεζούλι της Αγίας Κυριακής. Με βροχή και με  ήλιο εκεί, δίπλα στην πόρτα της εκκλησίας, μαζί με κάμποσες άλλες γυναίκες της ηλικίας της. Μα εκείνο το πρωινό ο ταχυδρόμος είχε αργήσει. Κάποια άλλη γριούλα, αναλφάβητη και αυτή, είχε παραλάβει το γράμμα.

Κάθε που βλέπω επιστολές παλιές και γραμματόσημα, θυμάμαι τον παλιό ταχυδρόμο. Και μαζί με τον δικό μας, όλους τους ταχυδρόμους της παλιάς εποχής, εκείνους είχε τύχει να γνωρίσω, μα και όσους ήξερα από τις αφηγήσεις των άλλων.

Οι πιο παλιοί αφηγούνται τις ιστορίες ενός προπολεμικού ταχυδρόμου που ερχόταν πάντα καβάλα σε μια κόκκινη φοράδα και μόλις πρόβαινε στο αντικρινό διάσελο είχε την συνήθεια να παίζει την καραμούζα. Την άκουγαν οι χωρικοί, παρατούσαν τις δουλειές τους και συνάζονταν στη πλατεία. Εκεί τον περίμεναν. Ανέβαινε ο ταχυδρόμος στο πεζούλι μπροστά στην εκκλησία, έβαζε την μεγάλη δερμάτινη τσάντα σε μια καρέκλα και άρχιζε η ιεροτελεστία της διανομής. Ήταν η εποχή των ατελείωτων πολέμων, Βαλκανικοί, Πρώτος Παγκόσμιος , Μικρασιατική Εκστρατεία-δεν υπήρχε φαμίλια χωρίς ένα ή περισσότερα παιδιά της στα μέτωπα. Ήταν όμως και η εποχή των μακρινών ταξιδιών και των μεταναστεύσεων, άλλος στις Ηνωμένες Πολιτείες, άλλος στην Αργεντινή, ακόμη και στην Βραζιλία είχαν καταφύγει μερικοί τολμηροί Κρητικοί.

Πριν αρχίσει να ξεδιαλέγει επιστολές ο ταχυδρόμος έπαιζε πάλι την καραμούζα-κάποιοι τη λέγανε και μούζικα-μην τυχόν και δεν την είχε κάποιος ακούσει. Κύκλωναν οι χωρικοί την καρέκλα κι ο ιερουργός-ταχυδρόμος διάβαζε μεγαλόφωνα τα ονόματα όσων είχανε γράμματα. Μα δεν τα εκφωνούσε μονάχα, συνήθως τα συνόδευε και με σχόλια. "Μπάρμπα Νικολάκη, παραγεμισμένος είναι ο φάκελος. Σάικα παράδες θα σου πέμπει ο γιός σου. "Θεία Καλλιόπη, ψυχανεμίζομαι πως σου πέμπουν καλά μαντάτα"

Όταν τελείωνε η διανομή, άραζε στον καφενέ, κατέβαζε  δυο ρακές κερασμένες από τους παραλήπτες, καβάλαγε πάλι το άλογο και κινούσε για τα διπλανά χωριά. Την ίδια ώρα οι γριές κατέφευγαν στους γραμματιζούμενους,  αφού ελάχιστες ήταν αυτές που γνώριζαν ανάγνωση και γραφή. Άλλες στον παπά, άλλες στον δάσκαλο, άλλες σε κάποιον μαθητή που θα τύχαινε στην στράτα του.

Το ίδιο σκηνικό συνεχίστηκε και στα μεταγενέστερα χρόνια, μα τώρα τα πράγματα είχαν αλλάξει. Ο καινούργιος ταχυδρόμος ο κυρ Γιώργης, ερχόταν μέχρι τις αρχές του '70 με μοτοσακό, αλλά οι συνάξεις και οι ιεροτελεστίες αποτελούσαν πια παρελθόν. Εκείνος άφηνε τα γράμματα στα καφενεία και μόνο κάποιες ανυπόμονες γριούλες  τον περίμεναν στο έμπα του χωριού, ή καθησμένες στο πεζούλι της εκκλησίας. Ετσι έκανε και η γριούλα της δικής μου μικρής ιστορίας, μια καλοσυνάτη μορφή που δεν θα την ξεχάσω ποτέ, γιατί από τότε με καλούσε συχνά και της διάβαζα γράμματα. Είχε γιό στην πρωτεύουσα και κόρη κάπου πιο μακριά. Δεν ήταν πολλά τα γράμματα που της είχα διαβάσει και καμάρωνα κάθε φορά που την άκουγα να λέει πως τα κατάφερνα καλά στην ανάγνωση. Δεν ξέρω αν ήταν αλήθεια γιατί συνέχιζα να μην καταλαβαίνω τις κακογραμμένες λέξεις και τις συμπλήρωνα με άλλες, αυτές που νόμιζα ότι ταιριάζανε. Αυτό φαίνεται πως ήταν το λάθος μου, γιατί το μαρτύρησα κάποτε στην παρέα και τότε τα πειραχτήρια άρχισαν να μου βάζουν ιδέες. "Να της πεις...ότι θέλει ο γιός της να την παντρέψει-χήρα δεν είναι;"

Πες ο ένας πες ο άλλος το αποφάσισα-ε δεν ήθελα και πολύ πειραχτήρι καλό ήταν και η αφεντιά μου. Αμαρτία ξεμολοημένη, το επιχείρησα. "Καιρός είναι μάνα να παντρέψουμε" είπα. Από την αγωνία μου είχα ξεχάσει το "σε" πριν από το ρήμα. Έβαλα τα γέλια, μα όταν είδα το αυστηρό βλέμμα της μετάνιωσα "όι, όι, δεν λέει να παντρέψομε άλλο θέλει να πει" Έτσι γλυτώσαμε και οι δυο. Εγώ από την ντροπή κι εκείνη από...την παντρειά.

...Και τώρα που κοιτάζω την φωτογραφία μιας γριούλας σε κάποιο έρημο χωριό της κεντρικής Κρήτης συλλογούμαι πόσο σπουδαία ήταν η προσφορά των παλιών ταχυδρόμων. Πόσες χαρές μα και πόσες πίκρες μετέφεραν, πόσα μιλιούνια βήματα έκαναν, πόσα συναισθήματα μοιράστηκαν με γνωστούς και αγνώστους. Δεν ξέρω αν η γριούλα της φωτογραφίας ήξερε να διαβάζει και να γράφει. Δεν άντεξε όμως και μόλις πήρε το γράμμα της από τον ταχυδρόμο του χωριού, κάθισε στο πρώτο πεζούλι που βρήκε με την λαχτάρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της.

Και θυμάμαι  εκείνον το απίθανο Ηπειρώτη ποιητή, τον Γιώργο Κοτζιούλα, που ζωγράφισε με την γραφίδα του την αγωνία της μάνας. Αποχαιρετούσε τον δωδεκάχρονο γιο της, τον Κολιό, που έπαιρνε τον δρόμο της ξενιτιάς.

Καρδιά πονετική, τον ξέβγαλε με κλάμα, < Τετράδη  Κυριακή, θα καρτερώ για γράμμα>

...Και θυμάμαι τους ποιητές. Την αξέχαστη μεγάλη κυρία των γραμμάτων την Κική Δημουλά.

Ο ταχυδρόμος

σέρνοντας στα βήματα του την ελπίδα μου, μου έφερε και σήμερα ένα φάκελο με την σιωπή σου.

Το όνομά μου γραμμένο απ έξω  με λήθη.

Η διεύθυνσή μου ένας ανύπαρκτος  δρόμος.

Όμως ο ταχυδρόμος  τον βρήκε αποσυρμένο στην μορφή μου, κοιτώντας τα παράθυρα που έσκυβαν μαζί μου, διαβάζοντας τα χέρια μου που έπλαθαν  κι όλας  μια απάντηση.

Θα τον ανοίξω  με την καρτερία μου και θα ξεσηκώσω με την μελαγχολία μου τ άγραφά μου.

Θυμάμαι και τον ηλιοπότη Ελύτη.

Ταχυδρόμε ανάθεμά σε

μόνο εμένα δεν θυμάσαι

πιάνει ο κόσμος περιστέρια

κι εγώ μένω μ' άδεια χέρια.

Ισως  να' ναι  και σταλμένο

σ άνθρωπο του φεγγαριού

ή και παραπεταμένο,

σε  μιαν άκρη τ' ουρανού.

Γράμμα τέτοιο δεν λαβαίνεις

άδικα μην περιμένεις

δεν σου το 'χουνε   γραμμένο 

κι αν σου το ' χουν  πάει αλλού.

Άλλος μένει εκεί που μένεις 

και το δίνουν αυτουνού.

Πολύτιμα όσα κράτησε η μνήμη, πολύτιμες εικόνες που σημάδεψαν την καθημερινότητα των ανθρώπων. Το βλέπουμε σήμερα σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών, τώρα που τα γράμματα έγιναν άυλα και οι ταχυδρόμοι ονομάστηκαν...κούριερ!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΕΊΕΣ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΝΙΚΟΣ ΨΙΛΑΚΗΣ.


Για μια φορά ακόμα ανέτρεξα στο περιώνυμο περιοδικό του Σούπερ Μάρκετ κ. Χαλκιαδάκη

και ελπίζω να μην σας κούρασε το μεγάλο του κείμενο, αλλά ήταν τόσο ενδιαφέρον το θέμα του που θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

Να είστε όλοι καλά, και να μην αφήσετε κανένα να σας πάρει το δικαίωμα στην ελπίδα και στο χαμόγελο...

Καλή εβδομάδα!!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!








Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2022

Η ΨΥΧΉ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ...

 


Λέξεις περίτεχνα συνδυασμένες για να δημιουργήσουν ένα δίστιχο με δεκαπεντασύλλαβο και ομοιοκαταληξία, που εκφράζει τα συναισθήματα, τις σκέψεις, ή ακόμα και την καθημερινότητα των κατοίκων του νησιού, είναι μια σύντομη περιγραφή της Μαντινάδας.

Για τους Κρητικούς οι μαντινάδες δεν είναι μόνο ορισμός, μια συνήθεια, ή ένας τρόπος ψυχαγωγίας, είναι κάτι παραπάνω.

"Μαντινάδα είναι η κραυγή που αφήνει μια ψυχή αρρενωπή, αλλά εξαιρετικά ευαίσθητη. Η κρητική ψυχή" ισχυριζόταν ο Νίκος Καζαντζάκης, εξηγώντας με τον καλύτερο τρόπο την σημασία της μαντινάδας για τους Κρήτες.

Επίσης, ο δικηγόρος ποιητής, μαντιναδολόγος, Κωστής Καλλέργης στο βιβλίο του "Μαντινάδες και τραγούδια της Κρήτης" προσπαθώντας να εξηγήσει την έννοια της μαντινάδας, αναφέρει ότι είναι "ο αυθεντικός τρόπος που εκφράζεται ο κρητικός, τα συναισθήματα που τα βιώνει δυνατά, αλλά και τα σκορπίζει απλόχερα...και είναι αποτέλεσμα και στάση ζωής και καθημερινής φιλοσοφικής εξάσκηση της συλλογικής του"

Η προέλευση της λέξης μαντινάδα λέγεται ότι είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις "μαντεύω και "κ(άδω).Σύμφωνα με αυτήν την εκδοχή, η οποία είναι και η επικρατέστερη, μαντινάδα σημαίνει, να τραγουδάς τις προφητείες. Άλλοι ισχυρίζονται ότι η προέλευση της λέξης είναι εξελληνισμένος τύπος του ενετικού "mantinata"

Αυτή η δεύτερη εκδοχή φαίνεται να μην έχει βάση, καθώς αυτός ο τρόπος επικοινωνίας των κατοίκων της Κρήτης μέσο των μαντινάδων, υπήρχε και πριν την Ενετοκρατία.

Οι μαντινάδες σαφέστατα εξελίχθηκαν κατά την διάρκεια της ενετοκρατίας και μάλιστα οι κρητικοί επηρεάστηκαν από τους Ενετούς ποιητές. Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των μικρών "ποιημάτων" ήταν και η μεγάλη απήχηση που είχε το αριστούργημα του Βιτσέτζου Κορνάρου. "Ερωτόκριτος".

Ωστόσο, αναφορές για την ανάγκη των κρητικών να επικοινωνούν μέσα από στίχους, έχουμε και από τους αρχαίους χρόνους. Μάλιστα από ιστορικούς της εποχής εκείνης, αναφέρονται σε μάντεις Κρητικής καταγωγής.(Επιμενίδης -Ιοφών) που έδιναν τους χρησμούς με ποιητική μορφή. 

Οι μαντινάδες έχουν πλέον ταυτιστεί με την Κρήτη, καθώς είναι το   μοναδικό μέρος που ακόμα παράγονται με αμείωτους ρυθμούς, αυτά τα δίστιχα διαμαντάκια, που εκτός από την ψυχή εκείνων που τις δημιουργούν, κρύβουν μέσα τους και έναν ολόκληρο πολιτισμό.

Στο κοντινό παρελθόν η πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού, μπορούσε να εκφράσει την χαρά του, τον πόνο του, το  παράπονό του, τις σκέψεις του, μέσα από μια μαντινάδα.

Χρησιμοποιούσαν λέξεις μεστές με κριτική ρίζα και δημιουργούσαν ένα αυτοτελές στίχο προκειμένου να εκφραστούν.

Σήμερα υπάρχουν αρκετοί ριμαδόροι, κυρίως στην ενδοχώρα της Κρήτης, που βοηθούν στην μη εξαφάνιση στην μορφή αυτής της τέχνης.

Μαντινάδες μπορούν να ακουστούν σε συζητήσεις μεταξύ φίλων, σε γλέντια, σε γάμους, συνοδευόμενες από την αγαπημένη τους φίλη την λίρα, που δένουν με ένα μαγικό τρόπο...όσο η μαντινάδα δίνει το μήνυμα της, η λίρα την συντροφεύει αρμονικά με τις νότες της...

Οι Κρητικοί κάθε ηλικίας επικοινωνούν, ερωτεύονται, φιλοσοφούν, και γλεντούν με μαντινάδες. Σε κάθε γωνιά της Κρήτης, σε κάθε περίσταση ακούγεται πάντα μια μαντινάδα, που προσπαθεί να περικλείσει στους δυο της στίχους το απαύγασμα της ζωής!!

Οτι και να χει ο κρητικός,

 με λόγια δεν το λέει.

 με μαντινάδες χαίρεται,

με μαντινάδες κλαίει.

  Για ότι διαβάσατε γύρω από την μαντινάδα το έμαθα και εγώ τώρα μαζί σας εδώ...η πηγή  

Είναι να μην ζηλέψεις;

Η σκέψη μου είναι να μοιραστώ μαζί σας για μια ακόμη φορά, κάποιες μαντινάδες που τόλμησα κάποτε να γράψω, ακούγοντας πολύ κρητική μουσική, και πολλές εκπομπές στην τηλεόραση γύρω από την παράδοση της Κρήτης και με έκανε να ψάξω την έννοια και την ρίζα της.

Και τώρα ας κάνω την κρητικιά, εγώ μια Μακεδόνισσα, με ένα μικρό μέρος μέρος της προσπάθειας μου😊

         *****

Τση Κρήτης την αυλόπορτα,

ανοίγω τη με τρόπο.

Να βγω να κάτσω στην αυλή,

Θέλει μεγάλο κόπο.


Αρνεύει η λίρα τση καϋμούς

και κάνει τους τραγούδι.

Και μοιάζουν με τση άνοιξης

το πιο όμορφο λουλούδι.


Με τ ακροδάχτυλα του νου 

η σκέψη μου σ αγγίζει.

Στην πόρτα στέκει τση καρδιάς

και σε καλωσορίζει.


Απανεμιά η αγκάλη σου

μπήκα και γαληνεύω

και φοβισμένα όνειρα

με το φιλί σου αρνεύω.


Με τ άστρα και με γιασεμιά

τ όνειρο πασπαλίζω

γιατί θωρώ την αγαπώ 

και την βαγιοκλαδίζω.


Σκέψη μου πεισματάρικη

και πως να σε πω βγάλω, 

αφού χωρίς την έγνοια της

δεν κάνεις ούτε ζάλο.


Πλιά μπρός σαλεύει  η κάρδιά

και ακλουθά η σκέψη

για να σε βρουν απ το κορμί

κι οι δυο έχουν μισέψει.


Εχω σεβτά μες την κσρδιά

που σιγοφουντανίζει

και πριν μου κάψει το κορμί

σ ένα σου ναι, ελπίζει.


Εμάργωσε πάλι η καρδιά 

κι η ζήλεια με τελειώνει

πού δα νιφάδα του χιονιού

στα χείλη σου να λιώνει.


Βιόλα μου κυριακάτικη

και κανελοανθέ μου

στη στράτα δεν σε πάντηξα

και κακοφαίνετε  μου.


Διαρμίζει η σκέψη μου ξανά

πιάνει και φροκαλίζει.

Πετά τσ αγάπες τση παλιές

και σε καινούργια ελπίζει.


Κρήτη παινέδια θα σου πω 

μα όσα κι αν πω είναι λίγα

Αφού για σένα άφησα

κύρη μου και πατρίδα.


Αν φτάσατε μέχρι εδώ σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας...

Να είστε καλά όλοι, σας εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα και θυμήσου ότι...

"Τίποτα από όσα φοράς δεν είναι πιο όμορφο από το χαμόγελο σου!

Connie Stevens.      😄😊

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!




  

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2022

ΤΙ ΑΛΛΟ; ΜΑ...ΦΥΣΙΚΆ ΠΛΕΚΤΑ ΚΑΙ...ΑΛΛΑ!!

Η καθημερινότητα μας επανήλθε και δεν εννοώ αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν ακόμα στη Αττική.

Επανήλθε, αφού η περίοδος αυτή μέχρι το Πάσχα, είναι η πιο χαλαρή, και δεν έχουμε την πίεση των γιορτών.

Αυτή την εβδομάδα είχαμε την χαρά, να έρθουν τα κορίτσια μας, να μας δουν...η μεγάλη εγγονή μας από την Αθήνα όπου έχει μετακομίσει εκεί και η  μικρή μας από την Πράγα, οπότε είμασταν όλοι μας πολύ χαρούμενοι!  

Ομως όλο και κάτι θα προκύψει που θα είναι ευχαρίστηση μας και ξεκούραση, από την ίδια την καθημερινότητα...γιατί να λέμε την αλήθεια, πως το να απασχολούμαστε τον ελεύθερο χρόνο μας με οτιδήποτε μας δίνει πρώτα εμάς  χαρά, είναι ευλογία που μπορούμε να το κάνουμε και να δίνουμε χαρά και στους άλλους! 

Σαίνια είστε το ξέρω ότι από τον τίτλο και μόνο θα μαντέψατε τι θα σας δείξω 🤣

Σιγά το δύσκολο θα μου πείτε...εεεε ναι τι άλλο θα ήταν από πλεκτά;

Αυτή την φορά η κολεξιόν περιλαμβάνει ένα γιλεκάκι του πιτσιρακά μας,


 
με ένα σκουφάκι αρκουδάκι, στο ίδιο χρώμα!

Το σύνολο προτείνεται, για βόλτες στην παραλιακή, να μας δουν οι πιτσιρίκες να πέσουν κάτω από την ζήλια αμ πως!

Ενα άλλο καθημερινό σκουφάκι για όλη την ώρα

 και ακόμα ένα δωράκι, για τον φίλο μου τον Στέφανο, γιατί βγαίνουμε μαζί βόλτες!

Που μπορεί να με περνάει κάτι μήνες αλλά, όπως λέει η κουκουβαγιοπρογιαγιά μου, είμαι πιο όμορφος, αλλά δεν το λέμε, θα είναι το μυστικό μας λέει!

Σαν πολύ αέρα δεν πήρες μικρούλη; έλα άσε να πούμε και τι άλλο κάναμε...

Λοιπόν έχουμε και κάτι χρεωστούμενα στην μεγάλη εγγονή μου που την Πρωτοχρονιά δεν ήταν εδώ, όμως το δωράκι είχε πλεχτεί... ο Αι Βασίλης μπορεί να άργησε να της το δώσει αλλά δεν ξέχασε, να της το φέρει... ένα σκουφάκι και ένα λαιμό, να μην κρυώνει στο χιονιά!!

Ωραίαααα, είπαμε για τα πλεκτά μας, τα άλλα που γράφει ο τίτλος που είναι θα αναρωτηθείτε!

Ε...ήθελα να σας δείξω τι έκανα με δύο κομμάτια ύφασμα δωράκια από την φίλη μας την Μία ...το ένα ήρθε πριν από δυο; τρία χρόνια; θα σας γελάσω μεγάλη γυναίκα και δεν το θέλω, μαζί με πολλά που τα είχα δείξει τότε, το οποίο περίμενε υπομονετικά να δει τι θα απογίνει! 

Το δεύτερο ύφασμα δωράκι για τα γενέθλιά της,
έφτασε πριν λίγες μέρες...
 Μαρία μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!! να είσαι καλά και να χαρίζεις πάντα χαμόγελα με τα δωράκια σου!
 Και τι έγιναν νομίζετε; ναι αυτά που βλέπετε, δυο υπέροχα μαξιλαράκια, που κοσμούν το ένα τον  καναπέ της κόρης μου,
και το άλλο την βεράντα της, αφού όλα τα όμορφα μου τα σουφρώνουν!!🤣
Νομίζω ότι προς το παρόν είναι όλα όσα έκανα αυτές τις μέρες, σας αφήνω με ένα καφεδάκι γεμάτο καρδιά!!

Να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη και ήρεμη εβδομάδα, γεμάτη από χαμόγελα!
Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!



Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2022

ΠΑΡΑΛΕΙΠΏΜΕΝΑ...ΧΡΙΣΤΟΥΓΈΝΝΩΝ...

Ξέρω ξέρω ο τίτλος...θα μου πείτε τι τα θυμάσαι τώρα βρε Ρούλα; τα Χριστούγεννα ήδη είναι παρελθόν!

Ναι και θα συμφωνήσω βεβαίως βεβαίως αλλά, όταν ο καιρός μας κλείνει μέσα, θα μου πείτε μόνο ο καιρός; Όχι βέβαια, αλλά ας μην μιλάμε για άσκημα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας εδώ, ας είναι ο χώρος αυτός να ξεχνιόμαστε λίγο...

Αυτή η σκέψη με έκανε να θυμηθώ μια πολύ όμορφη επίσκεψη  που πήγαμε την μέρα των Χριστουγέννων, προσκαλεσμένοι στο εξοχικό των καινούργιων συμπεθεριών, αφού τον γαμπρό μας, τον λένε Μανώλη και γιόρταζε!

Επειδή εμείς χωριό δεν έχουμε οι αφορμές αυτές μας κάνουν πολύ χαρούμενους!

Το χωριό λέγεται Πηγαϊδάκια και βρίσκεται στα νότια του νομού Ηρακλείου...

Ανεβαίνοντας προς το χωριό, η θέα μας αποζημίωνε από ψηλά,  με ένα ουρανό να γίνεται ό πρωταγωνιστής του κλίκ του τηλέφωνου μου...

Η νότια θάλασσα στο βάθος, ενωμένη με το γαλάζιο του ουρανού..

Το τοπίο έμοιαζε με πίνακας ζωγραφικής!

έβγαζα ότι προλάβαινα...


Κάτω ό κάμπος της Μεσσαράς, απλωνόταν νωχελικά ξαπλωμένος ανάμεσα στα Αστερούσια όρη, που το χιόνι, σκέπαζε τις κορυφές τους,  μέχρι την νότια θάλασσα.

Το σπίτι τους έχει μια καταπληκτική θέα στο χωριό, από το παράθυρό τους!

ο χώρος είναι γεμάτος μικρές γωνιές με μυρωδικά όπως αυτή η λεβάντα που σκορπούσε την μυρωδιά της τριγύρω.. 

Τριανταφυλλιές στην καρδιά του χειμώνα...

Η κάθε μικρή γωνιά, μαγεία...


Όπου και να κοίταζες  όλο και κάτι όμορφο έβλεπες!

 όμορφα καθιστικά...


Ένας βράχος στολίζει με την πέτρα του ένα κομμάτι της αυλής!

Εδώ απολαύσαμε το καφεδάκι μαςΗ Ζωή, η μαμά του γαμπρού μας, αξιοποίησε στο έπακρο, ότι της έδωσε η φύση και το εναρμόνισε στο χώρο της!

Η μέρα ήταν πολύ όμορφη και μας άφησε να απολαύσουμε την την ομορφιά του τοπίου!!
Και εδώ το πιο παράξενο τριαντάφυλλο που έχω δει μέχρι τώρα.

Φεύγοντας απόγευμα πιά, σχεδόν σκοτεινά, έριξα μια τελευταία ματιά στο πιο όμορφο και παράξενο ηλιοβασίλεμα...

Μια μέρα χαλάρωσης και χαράς ήταν τα Χριστούγεννα που πέρασαν...

Αυτά ήθελα να σας δείξω  σήμερα που  κάνει κρύο και ρίχνει χαλάζι... εδώ, του λόγου το αληθές.

Είναι αλήθεια πως ελπίζαμε να δούμε λίγο χιόνι, αλλά δεν μας έκανε την χάρη! Το λέω βέβαια από την μεριά της εύνοιας του καιρού εδώ, αφού δεν έχουμε βρεθεί ποτέ κάτω από στρώμα χιονιού!!

Τι λέω τώρα ε; ντάξει λίγο χιονάκι θα το ήθελα...

Αυτά είχα να μοιραστώ μαζί σας παρεάκι μου, να σας ευχηθώ να είστε όλοι καλά, καλή εβδομάδα να περάσετε και να μην ξεχάσετε πως ένα χαμόγελο, είναι ότι ωραιότερο μπορούμε να φορέσουμε!! 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!! 


 

    

      

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2022

ΔΗΜΌΣΙΟ... ΘΈΜΑ !!

                                                                      πηγή
 Σίγουρα θα σας παραξένεψε ο τίτλος της σημερινής μου ανάρτησης...

Την ιδέα να δημοσιεύσω αυτό το περιστατικό που θα σας διηγηθώ, ήταν η ανάρτηση της Κανελλάκη εδώ!

Θυμήθηκα την ταλαιπωρία που βάζει το κράτος στους πολίτες του όταν εκείνοι έχουν την ατυχία να έχουν μια απλή συναλλαγή μαζί του!

Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε μια τέτοια εμπειρία νομίζω.!! 

Ομως να μην τα πολυλογώ, θα σας πω πως η δική μου ταλαιπωρία είναι η λιγότερη που θα μπορούσε να γίνει, βάση αυτά που τραβάει ο κόσμος!

Λοιπόν που λέτε, εδώ στην περιοχή μας έχουμε τα ΚΕΠ (πρώην δημαρχείο ν. Αλικαρνασσού) στα οποία υπήρχε ένα γραφείο, ερχόταν ένα υπάλληλος κάθε δεκαπέντε μέρες και  πληρώναμε την συντήρηση του κοιμητηρίου ,της περιοχής μας για πενήντα χρόνια.

Όμως εδώ και ένα χρόνο, αυτός ο υπάλληλος σταμάτησε να έρχεται και όταν πρέπει εμείς οι κάτοικοι να πληρώσουμε την συνδρομή μας  και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα... δείτε τι πρέπει να κάνουμε...

Να πάμε στα ΚΕΠ να μας κόψουν μια απόδειξη ότι χρωστάμε αυτά τα χρήματα...να πάμε μετά στον Δήμο Ηρακλείου, που για να πας εκεί, θα πρέπει ή να πάρεις λεωφορείο, η να έχεις δικό σου μεταφορικό μέσο, που για να το αφήσεις σε πάρκιγκ θα πληρώσεις 5 ευρώ, μετά θα ξαναγυρίσεις στα ΚΕΠ, να σου επικυρώσουν την πληρωμή...

Και άντε να το κάνεις όμως υπάρχουν και ηλικιωμένα άτομα που δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, ακόμα και αν έχουν παιδιά να τους εξυπηρετήσουν, θα πρέπει να χάσουν ένα μεροκάματο από την δουλειά τους.

Και ας έρθουμε τώρα στο δικό μου θέμα, αφού έκανα ότι μου είπαν και γύρισα στα ΚΕΠ να επικυρώσουν την απόδειξη, την παίρνω στα χέρια μου και την βλέπω γουρλώνοντας τα μάτια μου!!!!

Είχαν βάλει άλλη διεύθυνση και τον Γιώργο μου, φτου φτου θανόντα!!!!!

Γυρίζω στην υπάλληλο και με ευγενικό τρόπο, της λέω ότι ο σύζυγός μου ζει... εσείς γιατί γράφετε εδώ ότι έχει αποδημήσει εις Κύριο;

Και τι μου είπε βρε παιδιά και μου σηκώθηκαν οι τρίχες της κεφαλής μου όρθιες; 

Δεν πειράζει κυρία μου, αυτό είναι απλά, για να βρίσκουμε εύκολα το όνομα σε εκείνον που ανήκει...

Θύμωσα, νευρίασα,  γιατί δεν έφτανε η ταλαιπωρία της πληρωμής ,αλλά είδα το ανεγκέφαλο  που επικρατεί στο δημόσιο και την ανευθυνότητα ορισμένων  δημόσιων υπαλλήλων!!

Θα αναρωτιέστε τι έκανα εκείνη την ώρα; αφού δεν έπαθα κανένα εγκεφαλικό, πήρα βαθιές ανάσες για να μην πάω σπίτι αναστατωμένη και με αρχίσει ο καλός μου στις ερωτήσεις, δίπλωσα προσεκτικά την απόδειξη και την έκρυψα για να μην την δει.

Και εννοείτε ότι το θέμα θα έχει και συνέχεια δημοσιότητας, στα τοπικά μέσα.

Το...δικό μου θέμα σίγουρα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό.

Η ευχή μου είναι, κάποτε οι επόμενες γενεές να έχουν το κράτος που αξίζει σε κάθε Έλληνα πολίτη!

Δεν ξέρω τι συναισθήματα νιώθω αυτή την στιγμή που γράφω, οργής; λύπης; απογοήτευσης; ότι και να νιώθω, ξέρω ότι κάθε φορά που θα προσθέτω ένα λιθαράκι διαμαρτυρίας, θα νιώθω ότι έκανα αυτό που έπρεπε και ας ξέρω ότι αυτό  είναι ουτοπία, δεν θα σταματήσω  να ελπίζω και να πιστεύω ότι  σ αυτήν την πανέμορφη πατρίδα και στους πολίτες της αξίζουν τα καλύτερα!!

Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να είστε όλοι καλά και  να προσέχετε τον εαυτό σας γιατί κανένας άλλος δεν πρόκειται να το κάνει, όπως και κανέναν να μην αφήσετε να σας   πάρει το χαμόγελο!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 


  

   

 


   


Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2022

ΘΕΜΕΛΙΟΣ ΛΙΘΟΣ!

 

      27ο συμπόσιο ποίησης!!


ΘΕΜΕΛΙΟΣ ΛΙΘΟΣ.

Ήμουν η πρώτη που πήρες στα χέρια σου.
Ήταν ζεστά, ιδρωμένα από τον κάματο της μέρας.
Με απίθωσες στο νοτισμένο χώμα.
Ένα χαμόγελο χαράκτηκε στο πρόσωπό σου.
Καλή αρχή σε άκουσα να λες. 
Μια ηλιαχτίδα με χάιδεψε, περνώντας 
μέσα από τα φυλλώματα του αντικρινού δέντρου. 
Καλό σημάδι ψιθύρισες, και έβαλες άλλη μία δίπλα μου.
Και άλλη μία.
Και άλλη μία.
Και γίναμε πολλές. 
Αρχίσαμε να παίρνουμε μορφή και σχήμα.
Αφήνοντας ανοίγματα.
Να γίνουν παράθυρα, πόρτες.
Κατώφλι να αφήσουν τα χνάρια τους.
Ένας άντρας μια γυναίκα και μια αγάπη.
Γίναμε το σπιτικό τους!

Αυτή ήταν η δική  μου προσπάθεια - συμμετοχή μου στο 27ο συμπόσιο ποίησης που κάνει εδώ και χρόνια η πυργοδέσποινα της μπλοκογειτονιάς μας η Αριστέα..
Για μια ακόμα φορά γράφτηκαν εξαιρετικά πονήματα από όλους !!!
Ευχαριστώ πολύ όσους πέρασαν και χάρισαν τον χρόνο τους , στον Θεμέλιο λίθο μου.
Η Κανελλάκη  μας  ήταν εκείνη που πήρε την πρωτιά, αφού μας πασπάλισε με την αστερόσκονη της !!!
Είμαστε τόσο τυχεροί που μέσα στην μιζέρια του κόσμου έχουμε τα δρώμενα της γειτονιάς αυτής να μας ανεβάζουν το ηθικό, πως υπάρχει και η φωτεινή πλευρά του σκοταδιού! 
Εδώ θα βρείτε όλες τις υπέροχες συμμετοχές! 

Ξεστολίσαμε και του χρόνου με το καλό!!!
Στην  καινούργια χρονιά που μόλις κάνει τα πρώτα της βήματα, να μην ξεχνάτε, πως ένα χαμόγελο θα την κάνει πιο όμορφη θυμηθείτε  το, κάθε φορά που σκοτεινιάζετε!! 
Να είστε όλοι καλά και να έχετε, μια όμορφη εβδομάδα!!  
Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε