Τα Χριστούγεννα είναι μια από τις ομορφότερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Είναι η γιορτή της ελπίδας, της χαράς της αγάπης, της ανθρωπιάς.
Σίγουρα θα μαζευτούμε οι περισσότεροι με τις οικογένειές μας να φάμε, να χαρούμε και να περάσουμε καλά.
Το σπουδαιότερο γεγονός της οικογένειάς μας ήταν η μάζωξη στο σπίτι της γιαγιάς Ρούλας και του παππού Γιώργου! και προπαντός τις πρωτοχρονιές. Μεγαλώνοντας η οικογένεια αργότερα, κανόνιζαν τα παιδιά να πηγαίνουν τα Χριστούγεννα στα συμπεθέρια, για να μην χάνουν την μάζωξη της πρωτοχρονιάς στο σπίτι μας και την ανταλλαγή των δώρων, που έφερνε ο παππούς ντυμένος Αι Βασίλης, σε μικρούς και σε μεγάλους.
Το τι γέλιο και χειροκρότημα έπεφτε σε κάθε δώρο που ανοίγονταν δεν λέγεται! Ασε δε το κόψιμο της πίτας. Εκεί ήταν και το κλού της βραδιάς και το κλάμα των μικρών που δεν κέρδιζαν το φλουρί. Δεν θα ξεχάσω μια χρονιά δε, που έβαλα κρυφά σε όλα τα εγγόνια από ένα φλουρί στα κομμάτια τους! Εκεί να δείτε χαρές και χαμόγελα!
Έκτοτε μέχρι να το πάρουν μυρωδιά τα πιτσιρίκια ότι κάτι παίζει από μέρους της γιαγιάς που φτιάχνει την πίτα, τους το έκανα! 🤣
Σαν ταινία πολύπαιγμένη την βλέπω τώρα. Το πόσες πρωτοχρονιές κοβόταν το ρεύμα από υπερφόρτωση γραμμών και τα κεριά να προσπαθούν να φωτίσουν τον χώρο με τις τρεμάμενες φλογίτσες τους. Κάποιος είχε την ιδέα, Δεν θυμάμαι ποιος, τα ηλιακά φωτάκια της αυλής για περισσότερο φως.😊 Ωραίες ρομαντικές, αξέχαστες μαζώξεις στις γιορτές!
Τα χρόνια περνούσαν, τα εγγόνια μεγάλωσαν και ήρθαν γιορτές που όλο και κάποιος έλειπε στο εξωτερικό για σπουδές, για δουλειές. Μπορεί να μην ήταν η παρουσία τους ζωντανή, αλλά οι ευχές τους ερχόταν και μας εύρισκαν την ίδια στιγμή με το βάιπερ. Τεχνολογία γάρ ευλογημένη σε τέτοιες στιγμές!
Όσο μπορείτε αγαπημένοι μου φίλοι, κρατήσετε αυτές τις αναμνήσεις στην καρδιά σας. Τώρα που μεγάλωσα και ήρθε η ώρα να αναλάβουν άλλοι τα ινία, δεν μπορώ να μην πω ότι δεν στεναχωριέμαι που δεν με βοηθάει το σώμα μου, αλλά αποδέχομαι πως κάποτε θα γινόταν αυτό, αφού στο πίσω μέρος του μυαλού μου, το έβλεπα να έρχεται.
Βέβαια όλες αυτές οι σκέψεις πέταξαν σαν πουλιά βλέποντας την εγγονή μου, μαζί με τον καλό της που ήρθαν από την Πράγα, να περάσουν μαζί μας τα Χριστούγεννα! Και οι ανακοινώσεις!
-Γιαγιά; εσύ δεν θα κάνεις τίποτα. Απλώς θα μας λες τι θέλεις να κάνουμε για το τραπέζι.
-Μαααα
-Δεν έχει μα, ούτε ξεμά. θα κάτσεις σαν καλό κορίτσι και θα απολαύσεις ξεκούραση.
-Μα ούτε ένα τόσο μικρό γαλακτομπουρεκάκι;
-Θα σου έλεγα όχι, αλλά αν θέλεις τόσο πολύ να το κάνεις, θα το δεχτούμε υπό έναν όρο. Να σε βοηθήσουμε! οκ;
-Οκ! τι να πω;
Και ιδού το γαλακτομπουρεκάκι μου!😂
Εννοείτε ότι περάσαμε πάρα πολύ ωραία, Θυμηθήκαμε τα παλιά όταν ήταν μικρά. Ήταν η πρώτη μου φορά που έλεγα σε κάποιον τι να κάνει και γενικά με το φαγητό. Ούτε ένα πιάτο δεν με άφησαν να πλύνω. Όμως από ότι δοκίμασα, τα φαγητά ήταν σαν να τα έφτιαξα εγώ. Τα καταφέρανε υπέροχα και είμαι πολύ περήφανη για αυτά γιατί θα συνεχίσουν την παράδοση!
Με αυτή την αφήγηση μου, ολοκληρώνω την γιορταστική συμμετοχή μου στο Δρώμενο του Γιάννη, Χριστούγεννα σε 4 πράξεις!
Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα με υγεία και αγάπη 🧡 παντού γύρω σας. Να είστε όλοι καλά, με τις οικογένειές σας και να μην ξεχνάτε πως...ένα χαμόγελο δεν στοιχίζει τίποτα, είναι όμως πολύτιμο!😊
Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!
