ΕΝΑ ΥΠΈΡΟΧΟ ΚΕΊΜΕΝΟ. ΣΤΑ...Χειμωνιάτικα αποτυπώματα "4"

Μοναξιά δεν υπάρχει...

Δεν τις χορταίνεις εύκολα τις μικρές χειμωνιάτικες λιακάδες. Τα πρωινά που προοιωνίζουν αλκυονίδες ημέρες, τις ώρες που ξυπνούν τα πλάσματα  του κόσμου και αντικρίζουν τον ήλιο.

Ούτε τον ασθενικό πλάγιο φωτισμό μπορείς να χορτάσεις, εκείνον που μεγεθύνει τις σκιές των πραγμάτων και αναδεύει τα σύμπαντα για να απλώσει παντού τις πιο γλυκές αποχρώσεις.

Ψευδαίστηση; Α, όχι! Απλώς ένας άλλος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο πιο φωτεινό και πιο μεγάλο, ίσως και λίγο ψεύτικο, σαν να έχει μόλις από σελίδα παραμυθιού ξεπηδήσει.

Είχα παραδοθεί στη μαγεία του χειμωνιάτικού πρωινού. Κανένας ήχος δεν νόθευε τη γαλήνη του, καμιά σκέψη δεν χωρούσε και στο δικό μου μυαλό, μέχρι που τους είδα να προχωρούν αγκαζέ, με τις σκιές τους να απλώνονται και να συνθέτουν ένα σχεδόν εξωπραγματικό σκηνικό. Μια ηλικιωμένη γυναίκα με μαύρα ρούχα και μπαμπακένια μαλλιά κι ένας νεότερος άνδρας με μυτερή γενειάδα που μόλις είχε αρχίσει να ασπρίζει, ίσως συγγενή, ίσως γιός-αυτό τουλάχιστον φανερώνει η τρυφερή συμπόρευσή τους στον άδειο δρόμο.

Είναι ωραίο να κοιτάζεις τον κόσμο και να μαντεύεις όσα δεν ξέρεις και να πλάθεις ιστορίες που μονάχα η φαντασία προσφέρει. Μια εικόνα που βλέπεις τυχαία στο δρόμο μπορεί να κάμει πιο όμορφο το δικό σου πρωινό. Ιδιαίτερα όταν ψάχνεις λέξεις για να βάλεις λεζάντα και σου έρχεται μονάχα μια στο νου: Ανθρωπιά!

Έτσι είναι σε τούτον τον τόπο και σε τούτη την κοινωνία με τις πανάρχαιες καταβολές και τις πανάρχαιες αξίες, τις αξίες που μένουν αλώβητες στο πέρασμα του χρόνου και λαμπρύνουν τις ανθρώπινες σχέσεις. 

Όρθιο το κορμί της ηλικιωμένης κυρίας, σαν δέντρο δαρμένο για δεκαετίες πολλές από τους αέρηδες, ακλόνητο όμως κι αγέρωχο. Μονάχα το βήμα της φαινόταν αργό και κουρασμένο. "Ο χειμώνας της ζωής", έκαμα να πω καθώς την είδα να παραπατά και να στηρίζεται γερά  στο μπράτσο του συνοδού της, μα δεν το είπα. Μόνο χειμώνα της ζωής δεν μου θύμιζε εκείνη η στιγμή. Άνοιξη ίσως, μια δεύτερη άνοιξη, μια τρίτη, μια τέταρτη, αέναη και ακατάλυτη Άνοιξη. Γιατί υπάρχει εκείνο το μπράτσο δίπλα της, γιατί μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα κράτημα του χεριού μπορεί να σκοτώσει την μοναξιά!

Μια στιγμή, μια εικόνα, ακόμη και μια φωτογραφία μπορεί να σε ταξιδέψει σε κόσμους πλασμένους με φως. Και τότε  έρχεται η ποίηση. Όπως του Νικηφόρου Βρεττάκου.

...Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο σαλεύει τα φύλλα του.

 Εκεί που ένα ανώνυμο έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται, που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο...

Το παρόν κείμενο και η φωτογραφία, είναι του αείμνηστου δημοσιογράφου και εκφωνητή του ράδιο Κρήτη, Νίκου Ψιλάκη! από το περιοδικό του Σ.Μ Χαλκιαδάκη και παίρνει μέρος στα "χειμωνιάτικα αποτυπώματα." στο δρώμενο της Αριστέα μας!

Δεν είναι αμιγώς μια χειμωνιάτικη εικόνα, αλλά μου έκανε τόσο όμορφη εντύπωση το θέμα του και πως μπορεί να αλλάξει την σκέψη μας μια εικόνα! Είναι η καλή όψη της ζωής αυτή! 

Αυτό ακριβώς ήθελα να μοιραστώ μαζί σας!  

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως...Εάν θέλετε να σας χαμογελάσει η η ζωή, πρώτα χαρίστε  της την καλή σας διάθεση.

Μπαρούχ Σπινόζα  Ολλανδός φιλόσοφος  (1632-1677) 😊

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

 

 

ΧΑΙΚΟΎ ΣΤΑ..."Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 3"

            Γκρίζος ουρανός

              κυνηγώντας σύννεφα 

                αδιαλείπτως.  

             Αστραπόβροντα.

            Θυμωμένος ουρανός.

              Μύρισε βροχή. 

πηγή

          Βροχερός καιρός.

          Τύλιξε με ζεστασιά

             ψυχή και κορμί.

πηγη
               Ανεμπόδιστα 

             κυλούσαν ποταμάκια

              σιγανής βροχής.

δωρεάν η φωτό ανοίκει στον δημιουργό της. 

           Γυμνά τα δέντρα.

           Χειμωνιάτική πνοή.

             Ανατριχίλα.

δική μου

        Φιλιά στους βράχους.

         Άφηνε η θάλασσα 

         Ανταριασμένη.

δική μου 

            Λευκό τοπίο.

          Στραφταλίζει το χιόνι

           στην ηλιαχτίδα.

δική μου 

            Εγκυμονούσαν.

           νιφάδες λευκού χιονιού,

             βαριά σύννεφα. 

 

            Βαρυχειμωνιά 

        Τρέμει το σπουργιτάκι

            φωλιά γυρεύει.

Με  χαϊκού αυτή την φορά η συμμετοχή μου στο προσκλητήριο της  Αριστέα μας μας στα "χειμωνιάτικα αποτυπώματα" της.

Ευτυχώς που έχουμε το έναυσμά αυτό και ξεχνούμε για λίγο τα δύσκολα.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να είναι όμορφος ο τελευταίος μήνας του χειμώνα για όλους και να μην ξεχνάμε πως...  «Ένα απλό χαμόγελο. Αυτή είναι η αρχή για να ανοίξετε την καρδιά σας και να είστε συμπονετικοί με τους άλλους. “ ~ Δαλάι Λάμα

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΌΛΟΥΣ!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε. 

ΠΑΛΙΟΣ, ΠΟΙΗΤΙΚΌΣ ΊΣΤΡΟΣ, στα "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: "2"

"Παραμυθοποίηση"

 

πηγή φωτό

Ήρθε το σύννεφο το συννεφάκι.

Βροχή να ρίξει στο χωραφάκι.

Που χε ένα σκιάχτρο χρόνια και χρόνια,

εκεί ακίνητο με ήλιο και χιόνια.

Φορούσε ρούχα παλιά σκισμένα.

Τα χέρια του είχε πάντα απλωμένα.

Παρέα του έκαναν πουλιά και ζώα 

και η καρδιά του μικρή κι αθώα.

Χαιρόταν τόσο που τα πουλάκια,

στα αχυρένια του καθόταν χεράκια.

Και δεν το ένοιαζε που ως την δύση,

με κουτσουλίτσες τό χαν γεμίσει.

Ο ήλιος  κοίτα λαμπρός πως βγαίνει

κι όλη την φύση γύρω ζεσταίνει.

Κάτω στο δρόμο ένα παιδάκι,

πρόβαλε πάνω σε γαϊδουράκι.

Με φυσαρμόνικα πάνω στα χέρια, 

σαν να κρατούσε όλα τ αστέρια.

Μέσα στις χούφτες του γλυκά την κλείνει, 

μια μελωδία εκείνη αφήνει.

Όταν στα χείλη του την ακουμπάει,

όμορφες νότες εκείνη σκορπάει.

Δρόμο αφήνει  και δρόμο παίρνει, 

σε ένα δάσος σε λίγο μπαίνει.

Δίπλα κυλάει το ποταμάκι,

σκύβει να πιεί κρύο νεράκι.

Καθώς περνούσε το μονοπάτι

κάτι του γυάλισε λοξά στο μάτι.

Σε ένα βάτο λίγο πιο πέρα,

ένα βατόμουρο φωνάζει αέραα...

Με έχουν πνίξει όλα τ αγκάθια,

μονάχο είμαι μην φέρεις καλάθια.

Το χέρι σου άπλωσε για να με κόψεις,

το άρωμά μου στην γεύση να νιώσεις.

Κι όταν ο ήλιος φτάσει στη δύση,

όλη η πλάση έχει αφήσει.

Αρώματα χίλια μέσα στην νύχτα

και ψιθυρίσματα για καληνύχτα!

         *************
Με αυτό το παλιό μου ποιηματάκι, λόγο έλλειψης χρόνου και έμπνευσης, παίρνω μέρος στο δρώμενο της Αριστέας μας 

 

"Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" Μπορεί να μην έχει χειμώνα μέσα αλλά, δείτε το σαν μια χειμωνιάτικη ηλιαχτίδα μέσα στο καταχείμωνο! 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη και ήρεμη εβδομάδα και να μην ξεχνάτε πως...ένα χαμόγελο μπορεί να μην ζεσταίνει το κορμί, ζεσταίνει όμως την καρδιά! 😊🧡

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

 

 

ΟΙ ΧΕΙΜΏΝΕΣ ΜΟΥ... "Στα χειμωνιάτικα αποτυπώματα" 1ο

Να γράψουμε λέει η Αριστέα μας κάτι για τα χειμωνιάτικα αποτυπώματα μας. Να γράψουμε μανίτσα μου γιατί όχι; Αλλά που να τον βρούμε τον χειμώνα εδώ που μένουμε; Τα δικά μου  χειμωνιάτικα αποτυπώματα, είναι  σύννεφα που προμηνύουν βροχή...

να ρίξει και καμιά μπόρα

άντε κανένα 8αρι μποφόρ να σηκώσει η θάλασσα κύματα.

Όσο για το χιόνι; πρέπει να πάμε σε κανένα χωριό  για να το δούμε!

Θυμάμαι παιδούλα στην Θεσσαλονίκη,  κρέμονταν από την σκεπή μας παγωμένοι  σταλακτίτες και εμείς τα πιτσιρίκια όλο χαρά τους σπάγαμε και τους τρώγαμε σαν να ήταν παγωτό.🤣

Στα 60 χρόνια που ζώ στην Κρήτη  επειδή μένουμε δίπλα στην θάλασσα, δεν έχουμε την πολυτέλεια και την ομορφιά του χιονιού.

Όταν είμασταν πιο νέοι, παίρναμε τα παιδιά και πηγαίναμε στο Λασίθι, ή στα Ανώγεια  όπου βρίσκαμε χιόνι και παίζαμε με τα παιδιά μας. Εννοείτε ότι εμείς γινόμασταν πιο παιδιά από τα παιδιά μας! Ωραίες εποχές αξέχαστες!😂

Ομως χειμώνας είναι και τα πουλάκια της αυλής μας, περιμένουν το καθημερινό τους καναβουράκι ή ψωμάκι. Μόλις το πάρουν μυρωδιά τιτιβίζουν χαρούμενα και  κατεβαίνουν από τις ελιές μας, έχουμε τρείς στην αυλή μας και κάνουν πάρτυ!😂  Τα βλέπω μέσα από την τζαμαρία μας καμιά φορά να μαλώνουν για μια μπουκίτσα ψωμί.

Με αυτές τις θύμησες μου παίρνω μέρος στο δρώμενο της Αριστέας μας "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάτε πως..."Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από ένα χαμόγελο που θα χαρίσεις!😊

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

   

Η ΠΡΟΣΕΥΧΉ # 34ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ! #

  Πότε ήρθαν, πότε τέλειωσαν οι μέρες των γιορτών; Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός! ξεστολίσαμε, ξαναβάλαμε τα στολίδια στα κουτιά τους και να μαστε εδώ ξανά στην καθημερινότητά μας! 

Όμως ακόμα νιώθουμε τις μυρωδιές από τα μελομακάρονα τους κουραμπιέδες και από ότι καταναλώσαμε σαν να μην υπάρχει αύριο. 

Μέσα σε όλα αυτά είχαμε και ένα συμπόσιο που έτρεχε με ένα "θαύμα" μέσα στις γιορτές  και συγκεκριμένα στην τελευταία εβδομάδα του χρόνου.

                      

Χαρήκαμε τις γιορτές, ας συντονιστούμε τώρα στην καθημερινότητα μας, μιας και οι δυσκολίες, άλλες πολλές και άλλες λίγες, θα είναι αυτές που θα μας συνοδεύουν, πιασμένες χέρι χέρι με  μικρές χαρούμενες στιγμές!

Με το που μπήκε ο Γενάρης, δεν πρόλαβε ακόμα να κάνει τα πρώτα του βήματα και να σου τσούπ  η πυργοδέσποινα  της γειτονιάς, μας καλεί για το επόμενο δρώμενο.

Στάσου μανίτσα μου, ακόμα δεν δημοσιεύσαμε το "Θαύμα" του προηγούμενου δρώμενου. Έχουμε και κάτι χρονάκια στην πλάτη, μην το ξεχνάμε! Ντάξει;😉  Έστω όμως και καθυστερημένη όπως τις περισσότερες φορές, σας παραθέτω  και την δική μου συμμετοχή, μέσα  στα θαύματα που έχουν γραφτεί στο συμπόσιο!  

  Η ΠΡΟΣΕΥΧΉ

Με ποιο θαύμα να σε συγκρίνω  γιε μου.

Είσαι το μεγαλύτερο στην ζωή μου.

Σαν Την Παναγιά ένιωθα, που κρατούσε τον νεογέννητο Χριστό.

Ή αγκαλιά μου φάντη έγινε να ζεσταθείς.

Και εγώ όνειρα άρχισα να κάνω ανέγγιχτα.

Μεγάλωσες παιδί μου και ήρθε η θύελλα.

Παρέσυρε  το κορμί και το μυαλό σου.

Χάθηκαν τα όνειρα.

Έγιναν λυγμός.

Η καρδιά και τα μάτια αρνούνται την αλήθεια.

Η σπασμένη φλέβα στο χέρι σου μιλά.

Μέρα την μέρα  το βλέπω πως φεύγεις.

Εκλιπαρώ.

Βοήθα Παναγιά μου!

 Μάνα είσαι και εσύ!

Δως μου την δύναμη, να παλέψω τους δαίμονές του.

Και εγώ εκεί, ακοίμητος φρουρός θα γίνω.

 Κάμε σε παρακαλώ  το Θάμα Σου!  

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που αφιερώσατε να διαβάσετε την συμμετοχή μου! 
 Αυτά τα ολίγα είχα για τώρα, μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάτε, πως...ένα ζεστό χαμόγελο, είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνης.

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε! 

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΆΤΙΚΕΣ... ΕΚΠΛΉΞΕΙΣ!!

  

Χο...χο...χο...Καλή  και χαρούμενη χρονιά άνθρωποι! μπήκαμε αισίως το 2026! 

Μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα.

Μαζί με τις  ευχές όλου του κόσμου θα ενώσω και τις δικές μου. Να  είναι καλότυχο, να φέρει την ειρήνη στον κόσμο, την αγάπη το ομορφότερο συναίσθημα! την υγεία το πολυτιμότερο αγαθό! και ότι ο καθένας ελπίζει να του φέρει!

Σαν πρώτη μέρα του χρόνου ήθελα να κάνω δυο ανθρώπους χαρούμενους! 

Θα με ρωτήσετε γιατί δύο;

-Μα κάθε χρόνο δυο τυχερούς κληρώνω.

Θυμάστε μια ανάρτηση μου, "τον απολογισμό μου" ΕΔΩ  στις 30 Νοεμβρίου, μια μέρα πριν να αρχίσει το δρώμενο του Γιάννη; Εεεε μην νομίζετε πως ξέχασα να κάνω την καθιερωμένη κλήρωση! Οχι ποτέ δεν θα το ξεχνούσα, αν και είπα από εδώ και πέρα να τα ξεχάσω, αλλά δεν το κάνει η καρδιά μου που μένει νέα και μου τα θυμίζει. 😊

Οπότε σήμερα που είναι η Πρωτοχρονιά, έβγαλα πάλι τα εργαλεία μου, τα κλασικά και εικονογραφημένα! Ξέρετε τώρα  εσείς. Τετράδιο, στυλό, χαρτάκια ψαλίδι, γραμμένα τα ονόματα, τύλιγμα   και το αγαπημένο μου μπολάκι καρδούλα! Τι δόξες έχει γνωρίσει και αυτό! 

Αγαπημένη μου παρεούλα σας ευχαριστώ από καρδιάς όσους περάσατε και μου αφιερώσατε τον χρόνο σας και τις όμορφες ευχές σας. 

Τον Γιάννη, τον Βασίλη, την Πίππη,την Λίτσα, την Αννιώ, το Κανελλάκι, την Γλαύκη, το αδέρφι, την Μαρία Νικολάου, την Αννίκα, την Μαίρη με την γήινη ματιά, το Μαρινάκι, την Κική, την Αντιγόνη, το Αριστάκι, την Μαρία.Γ. Την Ποιώ Ελένη, την  Χριστίνα πεταλούδα, και την  Ρένα μας.

Να είστε όλοι καλά!

Με την μέθοδο της κλήρωσης με την χερούκλα μου, (Ο Γιαννάκης μας έλειπε😢 φέτος!)

Η πρώτη τυχερή είναι η Αννίκα μας

και η δεύτερη είναι η Μαρία Νικολάου με τον ήλιο στα γιορτινά της!

Αγαπημένες μου φίλες, Αννίκα και Μαράκι, μπορεί να πέρασαν οι γιορτές, αλλά ας κρατήσουμε   λίγο ακόμα την μαγεία τους. Τα δωράκια σας θα καθυστερήσουν λίγο, όπως λέμε, θα τα πάρετε κατόπιν εορτής!😊

Ελπίζω να είστε τυχερές και σε πιο ουσιαστικά πράγματα!

Και μην νομίζεται πως εμένα με ξέχασε ο Αι Βασίλης! Όχι καλέ; ναι ήρθε και κρατούσε καλούδια, και γούρι από φίλες! Την Ρένα, Την Αννίκα που ήταν η πρώτη τυχερή και μια φίλη από τα παλιά, την Μαρία την Καλαϊτζή. Κορίτσια μου σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Τα δωράκια σας και οι ευχές σας βρήκαν την θέση τους  

Φέτος δεν έκανα τίποτα για να στείλω έστω  και   για ευχές. Τις στέλνω σε όλους σας μέσα από εδώ και από μέσα από την ψυχή μου.

Το μόνο που έκανα ήταν να πλέξω της μικρής μας δισσεγγόνας, που ήρθε και έφερε χαρά στην ζωή μας κάτι μικρό έτσι για το καλό.

Επαφίομαι, αν θέλει ο θεός και είμαστε καλά για του χρόνου! 

Μέχρι να τα πούμε με την καινούργια,  χρονιά, να είστε όλοι καλά να έχετε υγεία εσείς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα, και να περιστοιχίζεστε από αγάπη! 🧡

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΆ ΣΕ ΌΛΟΥΣ ΣΑΣ! ΜΕ ΥΓΕΊΑ  ΑΓΑΠΗ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΤΥΧΗ ΠΑΝΤΟΎ! 

      

πηγή εικόνας

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!