ΟΙ...20, ΔΥΣΚΟΛΕΣ...ΑΝΑΤΟΛΕΣ ΜΟΥ!

Εδώ και τέσσερις μήνες από τον περασμένο Οκτώβριο,  ήθελα να κάνω αυτήν την ανάρτηση. Προκύπτανε όμως άλλα έκτακτα γεγονότα, οπότε αυτή η ανάρτηση, όλο και πήγαινε πίσω.

Ήθελα να σας δείξω τις δύσκολες  Ανατολές μου. Ήταν αυτές που μου έδιναν κουράγιο και δύναμη, μαζί με την προσευχή μου, είκοσι μέρες κάθε ξημέρωμα, στο μπαλκόνι του νοσοκομείου, όταν ο ήλιος του Οκτωβρίου, προσπαθούσε να ανατείλει, μέσα από τα σύννεφα. (Να το για άλλη μια φορά το αγαπημένο μου θέμα)

Ποτέ στην ζωή μου δεν θυμάμαι να έχω ξυπνήσει τόσο πρωί, ώστε να απολαύσω αυτό το μαγικό θέαμα!

Και ήρθαν αυτές  οι ανατολές, να μου κρατήσουν συντροφιά και να μου θυμίσουν πως ακόμα και στις δυσκολίες κανείς, μπορεί να δει την ομορφιά  και το μεγαλείο του ουρανού!

Και εκεί, τις ζήτησα συγνώμη που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχα αξιωθεί  να τις δω!

Ένα περιστέρι καθισμένο στο κάγκελο του μπαλκονιού, ήταν  σαν να μου έλεγε...ήρθα να σου κάνω  συντροφιά για να μην είσαι μόνη.

Θα περιμένω μαζί σου το ξημέρωμα! 

Σε ευχαριστώ πολύ του ψιθύρισα και κοιτάξαμε μαζί, τον ήλιο να ξεπροβάλει στο βάθος του ορίζοντα!  

Το τάισμά τους η καθημερινότητα μου...

(Για την εξωτερική κατάσταση του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου, μιλάει η φωτογραφία, αν κοιτάξετε καλά.) 😔

Γεμίζανε τα μάτια ομορφιά με αυτές τις πανέμορφες ανατολές και με αυτές, γέμιζε ελπίδα η καρδιά, για την έκβαση της υγείας μας.

Έμπαινα  στον θάλαμο, ευγνωμονώντας τον Θεό, για όλα όσα ξεπερνούσαμε μέρα με τη μέρα!

Εννοείτε ότι δεν θα έβαζα και τις 20 ανατολές εδώ, γιατί θα σας κούραζα, αλλά έβαλα τις πιο όμορφες!

Τι νομίζετε πως θέλει ο άνθρωπος στις δυσκολίες του;

Μια ανατολή και ένα περιστεράκι να του κάνει παρέα!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε παρεάκι μου, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό σας και τους γύρω σας! 

Και μην ξεχνάτε πως...ένα χαμόγελο κάνει καλό στην ψυχή!😊

Τυπικά, μπαίνει ο πρώτος της Ανοιξης!

ΚΑΛΉ ΆΝΟΙΞΗ!  Να σας ευχηθώ, να έχετε ένα όμορφο μήνα!

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!