Ο συκοφάγος είναι ένα εντυπωσιακό, μεταναστευτικό πουλί της οικογένειας Oriolidae.
Έχει μήκος γύρω στα 22-25 cm, άνοιγμα φτερών, 44-47 cm και βάρος περίπου 65-67 g.
Το αρσενικό έχει λαμπερό κίτρινο χρώμα με μαύρα φτερά, μαύρη ουρά και μαύρη λωρίδα στα μάτια!
Το θηλυκό είναι πιο διακριτικό με ελαιοπράσινες ή γριζοπράσινες αποχρώσεις στο πάνω μέρος.
Διαθέτει μια πολύ χαρακτηριστική , δυνατή και μελωδική φωνή που μοιάζει με ήχο από φλάουτο.
Πήρε το όνομά του από την αγάπη του για τα σύκα και για τα μούρα και άλλα μαλακά φρούτα το καλοκαίρι.
Είναι καλοκαιρινός επισκέπτης. Καταφθάνει τον Μάιο και παραμένει μέχρι μέχρι τέλος τον Σεπτεμβρίου, πριν μεταναστεύσει για να ξεχειμωνιάσει για την κεντρική και νότια Αφρική.
Κατά την μετανάστευσή του ο συκοφάγος, μπορεί να παρατηρηθεί σχεδόν σε ολόκληρη την Έλλάδα, καθώς ταξιδεύει από και προς την Αφρική.
Νησιά του Αιγαίου χρησιμοποιούνται ως ενδιάμεσοι σταθμοί για ξεκούραση και τροφή.(π.χ.Λύμνος, Κυκλάδες)
Αντικύθηρα και η Γαύδος αποτελούν παγκοσμίως γνωστούς σταθμούς μελέτης, όπου η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία https://ornithologiki.gr/el/ πραγματοποιεί ταχτικά δακτυλιώσεις μεταναστευτικών συκοφάγων! Οι πληροφορίες είναι από ΕΔΩ!
Και θα με ρωτήσετε τώρα εσείς το παρεάκι μου, μα...Ρούλα μαθήματα για τα πτηνά μας κάνεις;
Μα και βέβαια όχι, θα σας πω, απλά μια μικρή έκπληξη, πριν μια εβδομάδα η εγγονή μου η Έρρικα , η μαμά του Γιαννάκη, εκεί που περπατούσε κοντά στον χώρο της εργασίας της στην Αλικαρνασσό, είδε ένα πουλάκι ακίνητο στην μέση του πεζοδρομίου.
Έσκυψε και το πήρε, χωρίς εκείνο να φτερουγίσει για να φύγει και το έφερε στο σπίτι μας στην αυλή!
Πρώτη φορά βλέπαμε τέτοιο πουλάκι! ήταν πανέμορφο. Και όπως ήταν φυσικό, η Έρρικα μας ανέτρεξε στην Βικιπαίδια.
Τελικά του πουλάκι ήταν συκοφάγος! και έκανε εξερεύνηση του χώρου!
Το άφησε στην αυλή μας βάζοντας του νεράκι και σπόρους, μέχρι να βρεθεί που θα το πήγαινε!
Ο παππούς της ήταν στην αυλή και το πουλάκι ανέβηκε στο πόδι του! Δεν ξέραμε τι να το κάνουμε!
Η Έρρικα άρχισε να κάνει απανωτά τηλέφωνα και να ψάχνει εδώ στο Ηράκλειο μήπως υπάρχει κανένα καταφύγιο άγριων πτηνών. Δεν βρήκε τίποτα. Τελικά της είπαν να το πάει στου μουσείο φυσικής ιστορίας, εδώ στο Ηράκλειο και εκείνοι θα το έστελναν στην Αθήνα!
Το έβαλε σε ένα κλουβάκι από αυτά που είχαμε παλιά από τα καναράκια μας και τους το πήγε!
Το πως βρέθηκε ο συκοφάγος στο πεζοδρόμιο και αφού δεν πετούσε, μάλλον μικρό ήταν και κουράστηκε από το μακρινό του ταξίδι! Ποιος ξέρει!
Ευχόμαστε να είναι καλά και να πετάξει ελεύθερο και πάλι!
Με αυτή την περιπέτεια του μικρού συκοφάγου, παίρνω μέρος στις Φθινοπωρινές ιστορίες της Μαρίας στο κείμενο της!
Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε να είστε καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα να αγαπάτε τον εαυτό σας, τους ανθρώπους και να μην ξεχνάτε πως...το χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνης. Το είπε ο William Arthur Ward:
Σας αφήνω με ένα όμορφο φθινοπωρινό ηλιοβασίλεμα.
Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!
