Εδώ και δέκα λεπτά η Ισμήνη στεκόταν μπροστά στο παράθυρο και έβλεπε την βροχή που είχε αρχίσει να πέφτει. Η ματιά της καρφώθηκε στα ρυάκια που σχηματίζονταν επάνω στα τζάμια της μικρής γκαρσονιέρας της. Την λάτρευε την βροχή από μικρή. Θυμάται τον εαυτό της πως παρακολουθούσε τα σύννεφα και προπαντός τα φθινοπωρινά, που έφερναν μαζί τους τις πρώτες βροχές, και εκείνη να τρέχει να πλατσουρίζει όλο χαρά με τα χέρια της ανοιχτά στην βροχή, χωρίς να την νοιάζει αν γινόταν μούσκεμα! Ηταν χαρούμενη και το γέλιο της ακουγόταν σαν τιτίβισμα πουλιού μέσα στη μπόρα. Ούτε που άκουγε την μαμά της που της φώναζε να μπει στο σπίτι να μην κρυώσει.
-Ελα μέσα βρε τρελοκόριτσο!
Χαμογέλασε στην σκέψη! Πόσο γρήγορα γύρισαν οι αναμνήσεις! Αρκούσαν λίγες σταγόνες βροχής!
Και να που το τώρα, βρίσκει την Ισμήνη από την Κρήτη, φοιτήτρια στην ιατρική σχολή της Θεσσαλονίκης!
Μια τέτοια μέρα βροχερή ήταν και η σημερινή. Πήρε την κόκκινη ομπρέλα της και κατέβηκε στην Αριστοτέλους. Πάντα της άρεσε να βάζει χρώμα στην ζωή της, όταν ο καιρός ήταν γκρίζος και μουντός, έστω και αν αυτό ήταν μια κόκκινη ομπρέλα. Δεν μπορούσε να αντισταθεί σε μια βόλτα κάτω από την βροχή! Ο κόσμος έτρεχε να προφυλαχτεί, και εκείνη την απολάμβανε. Δεν πρόλαβε να κάνει είκοσι βήματα και ξαφνικά μια ριπή δυνατού ανέμου, της πήρε την ομπρέλα μέσα από το χέρι της και εκείνη άρχισε να παρασέρνεται από τον άνεμο και κατρακυλά μακριά της! Άρχισε να τρέχει για να την προλάβει, χωρίς να την νοιάζει που βρεχόταν. Προσπαθούσε να μην την χάσει από τα μάτια της, όταν είδε έναν άντρα να την πιάνει και να κοιτάζει γύρω του. Την είδε που έτρεχε προς το μέρος του. Σταμάτησε απέναντι του και αντιλήφθηκε πως κρατούσε την κόκκινη ομπρέλα της κλειστή, ενώ και εκείνος ήταν μούσκεμα.
-Δική σας είναι η ομπρέλα; σε ρώτησε.
-Ναι και σας ευχαριστώ πολύ που την πιάσατε. Δεν κατάλαβα πως μου την άρπαξε ο αέρας και μου έφυγε από το χέρι του είπες!
-Δεν κυκλοφορούν και πολλές κόκκινες ομπρέλες, ήταν αδύνατον να μην την προσέξω! Έτσι είναι εδώ στην πόλη μου ο Βαρδάρης. Δεν ξέρεις πότε θα πάρει τις στροφές του σου είπε χαμογελώντας.
Μα γιατί δεν ανοίγετε την ομπρέλα; Σε ρώτησε.
-Μου αρέσει η βροχή απάντησες κοιτάζοντας τον στα μάτια, καθώς προσπαθούσες να την ανοίξεις! Θέλησε να σε βοηθήσει και έσμιξαν τα χέρια σας γύρω από το χερούλι της κόκκινης ομπρέλας!
-Με λένε Δημήτρη...
-Εμένα Ισμήνη...☔🌦️☔🌦️
Ντάξει μην θέλετε να γίνουμε και αδιάκριτοι, όταν μαντεύουμε το προφανές ε; 😉.😊.
Με αυτήν την ιστορία μου παίρνω μέρος στο δρώμενο "ιστορίες της βροχής" που κάνει Μαρία στο κείμενο της
Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη εβδομάδα, να αγαπάτε τον εαυτό σας γιατί το αξίζετε και τους γύρω σας γιατί τους αγαπάτε! Και να μην ξεχνάτε πως..." Το χαμόγελο είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις κάθε πρόβλημα , να συντρίψεις κάθε φόβο και να κρύψεις κάθε πόνο."Bonobology
Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου