ΕΝΑ ΥΠΈΡΟΧΟ ΚΕΊΜΕΝΟ. ΣΤΑ...Χειμωνιάτικα αποτυπώματα "4"

Μοναξιά δεν υπάρχει...

Δεν τις χορταίνεις εύκολα τις μικρές χειμωνιάτικες λιακάδες. Τα πρωινά που προοιωνίζουν αλκυονίδες ημέρες, τις ώρες που ξυπνούν τα πλάσματα  του κόσμου και αντικρίζουν τον ήλιο.

Ούτε τον ασθενικό πλάγιο φωτισμό μπορείς να χορτάσεις, εκείνον που μεγεθύνει τις σκιές των πραγμάτων και αναδεύει τα σύμπαντα για να απλώσει παντού τις πιο γλυκές αποχρώσεις.

Ψευδαίστηση; Α, όχι! Απλώς ένας άλλος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο πιο φωτεινό και πιο μεγάλο, ίσως και λίγο ψεύτικο, σαν να έχει μόλις από σελίδα παραμυθιού ξεπηδήσει.

Είχα παραδοθεί στη μαγεία του χειμωνιάτικού πρωινού. Κανένας ήχος δεν νόθευε τη γαλήνη του, καμιά σκέψη δεν χωρούσε και στο δικό μου μυαλό, μέχρι που τους είδα να προχωρούν αγκαζέ, με τις σκιές τους να απλώνονται και να συνθέτουν ένα σχεδόν εξωπραγματικό σκηνικό. Μια ηλικιωμένη γυναίκα με μαύρα ρούχα και μπαμπακένια μαλλιά κι ένας νεότερος άνδρας με μυτερή γενειάδα που μόλις είχε αρχίσει να ασπρίζει, ίσως συγγενή, ίσως γιός-αυτό τουλάχιστον φανερώνει η τρυφερή συμπόρευσή τους στον άδειο δρόμο.

Είναι ωραίο να κοιτάζεις τον κόσμο και να μαντεύεις όσα δεν ξέρεις και να πλάθεις ιστορίες που μονάχα η φαντασία προσφέρει. Μια εικόνα που βλέπεις τυχαία στο δρόμο μπορεί να κάμει πιο όμορφο το δικό σου πρωινό. Ιδιαίτερα όταν ψάχνεις λέξεις για να βάλεις λεζάντα και σου έρχεται μονάχα μια στο νου: Ανθρωπιά!

Έτσι είναι σε τούτον τον τόπο και σε τούτη την κοινωνία με τις πανάρχαιες καταβολές και τις πανάρχαιες αξίες, τις αξίες που μένουν αλώβητες στο πέρασμα του χρόνου και λαμπρύνουν τις ανθρώπινες σχέσεις. 

Όρθιο το κορμί της ηλικιωμένης κυρίας, σαν δέντρο δαρμένο για δεκαετίες πολλές από τους αέρηδες, ακλόνητο όμως κι αγέρωχο. Μονάχα το βήμα της φαινόταν αργό και κουρασμένο. "Ο χειμώνας της ζωής", έκαμα να πω καθώς την είδα να παραπατά και να στηρίζεται γερά  στο μπράτσο του συνοδού της, μα δεν το είπα. Μόνο χειμώνα της ζωής δεν μου θύμιζε εκείνη η στιγμή. Άνοιξη ίσως, μια δεύτερη άνοιξη, μια τρίτη, μια τέταρτη, αέναη και ακατάλυτη Άνοιξη. Γιατί υπάρχει εκείνο το μπράτσο δίπλα της, γιατί μια κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα κράτημα του χεριού μπορεί να σκοτώσει την μοναξιά!

Μια στιγμή, μια εικόνα, ακόμη και μια φωτογραφία μπορεί να σε ταξιδέψει σε κόσμους πλασμένους με φως. Και τότε  έρχεται η ποίηση. Όπως του Νικηφόρου Βρεττάκου.

...Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο σαλεύει τα φύλλα του.

 Εκεί που ένα ανώνυμο έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται, που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο...

Το παρόν κείμενο και η φωτογραφία, είναι του αείμνηστου δημοσιογράφου και εκφωνητή του ράδιο Κρήτη, Νίκου Ψιλάκη! από το περιοδικό του Σ.Μ Χαλκιαδάκη και παίρνει μέρος στα "χειμωνιάτικα αποτυπώματα." στο δρώμενο της Αριστέα μας!

Δεν είναι αμιγώς μια χειμωνιάτικη εικόνα, αλλά μου έκανε τόσο όμορφη εντύπωση το θέμα του και πως μπορεί να αλλάξει την σκέψη μας μια εικόνα! Είναι η καλή όψη της ζωής αυτή! 

Αυτό ακριβώς ήθελα να μοιραστώ μαζί σας!  

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως...Εάν θέλετε να σας χαμογελάσει η η ζωή, πρώτα χαρίστε  της την καλή σας διάθεση.

Μπαρούχ Σπινόζα  Ολλανδός φιλόσοφος  (1632-1677) 😊

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε.