" Ο Χιονάνθρωπος που δεν έλιωσε ποτέ!"
Εδώ και καιρό έχει έρθει ο χειμώνας και στο χωριό. Τα παιδιά, περίμεναν με λαχτάρα πότε θα χιονίσει. Κάθε πρωί που ξυπνούσαν κοίταζαν από τα παράθυρά τους πότε θα έπεφτε το πρώτο χιόνι. Μόλις το αντίκριζαν κατάλευκο, έτρεχαν στην πλατεία χαρούμενα να παίξουν χιονοπόλεμο και να φτιάξουν τον χιονάνθρωπο τους.
Έτσι έγινε για μια ακόμη φορά, όταν η παρέα των παιδιών ξεχύθηκε και άρχισε τον χιονοπόλεμο και τα παιχνίδια επάνω στο χιόνι. Τι γέλια, τι χαχανητά γέμισαν τον αέρα του χωριού. Δεν χόρταιναν παιχνίδι, με τα μαγουλάκια τους κατακόκκινα από το κρύο, χωρίς να τα νοιάζει τίποτα.
-Παιδιά δεν νομίζετε πως ήρθε η ώρα να φτιάξουμε ένα χιονάνθρωπο;
Ναι... ναι... φώναξαν όλα μαζί και χωρίς να χάσουν καιρό άρχισαν να μαζεύουν χιόνι σαν μια μεγάλη μπάλα, για να φτιάξουν το σώμα του και μια μικρότερη για το κεφάλι του. Μέσα σε λίγη ώρα, ο χιονάνθρωπος ήταν έτοιμος, αφού το βάλανε δυο κλαδιά για χέρια, δυο μικρά κάρβουνα για μάτια από το τζάκι του σπιτιού της Βίκυς και ένα καρότο για μύτη από την κουζίνα τους. Όμως του έλειπε κάτι.
-Του λείπει παιδιά ένα σκούφος είπε ο Γιάννης.
-Κι΄ενα κασκόλ και μια σκούπα είπε ο Άρης, που έκοψε ΄μια φούντα από ένα δέντρο και τον έβαλε μπροστά του. Σε λίγο έφτασε και η Γιωργία με ένα κατακόκκινο σκούφο και ένα παλιό πολύχρωμο κασκόλ της.
Όταν τελείωσαν στάθηκαν και τον καμάρωσαν ευχαριστημένα.
Συμφώνησαν όλα μαζί, πως ήταν ο πιο όμορφος χιονάνθρωπος του κόσμου που είχαν φτιάξει! 😊
-Τι κρίμα όμως που θα λιώσει μόλις βγει ο ήλιος, είπαν τα παιδιά!
-Όχι...όχι δεν θέλω να λιώσω, θέλω να μείνω έτσι όμορφος για πάντα.
Σαν να διάβασαν την σκέψη του τα παιδιά και άρχισαν να σκέφτονται με πιο τρόπο θα το κατάφερναν αυτό.
-Εχω μια ιδέα φώναξε ξαφνικά η πιο μικρή της παρέας. Αν τον βάζαμε σε ένα ψυγείο;
Μα τι λες; είπανε τα άλλα παιδιά. Χωράει στο ψυγείο;
-Μα δεν εννοούσα το ψυγείο του σπιτιού μας είπε η μικρή Γιωργία, αλλά ένα μεγάλο ψυγείο, που να χωράει έναν χιονάνθρωπο.
-Τότε πετάχτηκε ο Παναγιώτης και είπε πως θα το πει του πατέρα του που είναι καπετάνιος σε ένα μεγάλο φορτηγό καράβι, να τον βάλει σε ένα επαγγελματικό ψυγείο και να τον αφήσει στον βόρειο πόλο. Εκεί έχει πάντα χιόνια και πάγους έτσι δεν θα έλιωνε ποτέ ο χιονάνθρωπος τους.
Όμως θα δεχόταν ο πατέρας του Παναγιώτη να τον μεταφέρει; ρώτησαν γεμάτα αγωνία τα παιδιά. Νομίζω ότι θα συμφωνήσει μαζί μας είπε εκείνος.
Και δεν θα το πιστέψετε, έτσι και έγινε. Ο πατέρας του Δημήτρη, πήγε με το καράβι του τον όμορφο χιονάνθρωπο και τον άφησε, στο παγωμένο βόρειο Πόλο, σίγουρος ότι θα του έκαναν παρέα οι πιγκουίνοι που ζούσαν εκεί!
Έτσι όποιο καράβι περάσει από εκείνο το μέρος του βόρειου πόλου, σίγουρα θα δει έναν όμορφο χαρούμενο χιονάνθρωπο με σκούφο και πολύχρωμο κασκόλ.
Αυτός είναι ο μοναδικός χιονάνθρωπος που δεν έλιωσε ποτέ!
Αυτό το μικρό παλιό μου παραμύθι, παίρνει μέρος στο δρώμενο που κάνει η Αριστέα μας, "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα".
"Σημείωση: Όταν έγραψα τον τίτλο για αυτό το παραμύθι- ιστοριούλα, ήταν πολύ πριν το ιντερνέτ και δεν ήξερα ότι με αυτόν τον τίτλο περίπου, είχε γράψει κάτι και ο μεγάλος Μάνος Κοντολέων ένα παραμύθι με παρόμοιο τίτλο. Εδώ μπορείτε να δείτε και αυτήν την εκδοχή. Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει."
Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας.
Σας εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως..." Ας συναντιόμαστε πάντα με ένα χαμόγελο, γιατί το χαμόγελο, είναι η αρχή της αγάπης! "Μητέρα Τερέζα"
Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου