Είναι τα πιο απλά, τα πιο ταπεινά μνημεία του τόπου μας τα εικονοστάσια και τα προσκυνητάρια που κατασκευάζονται στις άκρες των δρόμων. Διεκδικούν λίγους τετραγωνικούς πόντους του δημοσίου χώρου και λίγα χιλιοστά της ψυχής μας.
Συνήθως είναι δημιουργήματα, έντονης ψυχικής φόρτισης και μεταφέρουν την ευρηματικότητα των εμπνευστών τους.
Το καθένα από αυτά μεταφέρει στον χρόνο μνήμες και συναισθήματα. Επινοήσεις ενός λαού που ξέρει ν αγαπά, να σέβεται και να υπηρετεί την ανάγκη για την συντήρηση της μνήμης.
Μας ξαφνιάζει η λιτότητα και ο τρόπος κατασκευής τους.
Το ένα μεταλλικό, τοποθετημένο πάνω σε ένα παλιό βαρέλι, που είναι βαμμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να διακρίνεται από μακριά.
Συλλογίζομαι μόνο ότι πέρα από το ορατό υπάρχει και το μη ορατό. Πέρα από την συλλογική μνήμη, πέρα και πάνω από τους ανθρώπους, υπάρχει αυτή η κινητήρια δύναμη που οδήγησε τα βήματα του κατασκευαστή. Κι αν σκουριάσει το βαρέλι κι αν ξεθωριάσουν τα χρώματα, κάποιος θα μπορεί να ακούσει, κάποιος θα μπορεί να καταλάβει. Ή μάλλον να καταλαβαίνει εσαεί τον ανθρώπινο ψυχισμό.
Το άλλο, βρίσκεται στην νοτική μεριά του Ψηλορείτη. Ένα εικονοστάσι στημένο πάνω στον βράχο, δίπλα στις ελιές και δίπλα στη δημοσιά. Μια γυναίκα με ένα παιδί, μορφές ανάγλυφες, από τα σχήματα του βράχου!
Να είναι η Παναγιά με τον Χριστό; Να είναι άλλα άγνωστα πρόσωπα, γήινα; Δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει μόνο το συναίσθημα. Αυτό που οδήγησε τον άγνωστο κατασκευαστή να εκφραστεί ,να φορτώσει το έργο του με μηνύματα, να μεταδώσει νοήματα.
Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους γύρω σας και μην ξεχνάτε πως...το χαμόγελο είναι η αντίσταση στον φόβο!
Μην τον αφήσετε να μας κυριεύσει αυτό θέλουν. Μην τους κάνουμε το χατίρι!
Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε.
Αγαπώ τα ταπεινά εικονοστάσια. Πόσες φορές έχω σταματήσει μπροστά τους! Καλό βράδυ, Ρούλα μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι εγώ τα αγαπώ Μία μου γι αυτό όταν τα βρήκα στο περιοδικό, με συγκίνησαν εκτός από τις φωτογραφίες και τα λόγια του κείμενου . Και απουσία έμπνευσης, αυτόν το καιρό, είπα να το μοιραστώ μαζί σας.
ΔιαγραφήΕύχομαι να είσαι καλά και να περνάς όμορφα με ότι κάνεις . Καλό βράδυ και σε σένα φίλη μου. φιλιαααα! 🤗
Προσκυνητάρια μοναχικά! Εθιμοτυπικά δεμένα με την πίστη, την προσευχή και την ανάγκη του ανθρώπου να ελπίζει για την ανάπαυση μιας αναίτιας απώλειας. Υπέροχη η κληρονομιά που μας άφησε ο Ν. Ψιλάκης! Να είσαι καλά Ρούλα μου! Με την αγάπη μου Καλή εβδομάδα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι ακριβώς είναι Αννίκα μου. Όταν τα συναντάς στο δρόμο σου, το σίγουρο είναι πως θα αναρωτηθείς, ποια ψυχή να χάθηκε για να στηθεί το μικρό εικονοστάσι από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο!
ΔιαγραφήΤο κείμενο του Ν. Ψιλάκη είναι εκείνο που με έκανε να μοιραστώ το θέμα.
Να είσαι και εσύ καλά Αννίκα μου. Καλή εβδομάδα εύχομαι με υγεία. την αγάπη μου στέλνω.🧡🤗
Καλησπέρα, Ρούλα μου, αγαπημένη. Αυτά τα προσκηνυτάρια, κορίτσι μου είναι πραγματικά γεμάτα δέος και συγκίνηση. Πόσα ανθρώπινα συναισθήματα, μνήμες και στιγμές δεν κείτονται εδώ! Πολύ όμορφες οι εικόνες και το θέμα, καλή μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή βδομάδα να σου ευχηθώ. Φιλιά.
Δεν είναι μόνο αυτά τα απλά εικονοστάσια που μας δείχνει με τις φωτογραφίες του ο αείμνηστος δημοσιογραφος, αλλά και τα εκπληκτικά κείμενα που τα συνοδεύουν. Πάντα έγραφε τόσο όμορφα και ότι δημοσίευε στο συγκεκριμένο περιοδικό του Σ.Μ, το οποίο μοίραζε δωρεάν κάθε τρίμηνο, ήταν για την παράδοση της Κρήτης. ήταν πολύ ψαγμένος άνθρωπος. Δυστυχώς έφυγε νωρίς , όμως άφησε πίσω του μια σπουδαία καταγραφή!
ΔιαγραφήΚαταφεύγω σε αναμεταδόσεις μέσα από έτοιμο υλικό, όταν ο χρόνος είναι λίγος για εμπνεύσεις!
Να είσαι καλά εύχομαι και σε σένα να έχεις όσο γίνεται με αυτά που βλέπουμε, μια όμορφη εβδομάδα.
Καλό σου βράδυ. 🌙😔
Ρούλα μου, και οι έτοιμες αναμεταδόσεις σε υλικό έχουν τη μεγάλη αξία τους, καλή μου φίλη,γιατί περιέχουν πολύ όμορφα πράγματα, που τα μαθαίνουμε και εμείς. Την καλησπέρα μου.
ΔιαγραφήΤι όμορφη η ιδέα σου να αναδείξεις τα μοναχικά εικονοστάσια των δρόμων Σμαραγδάκι μου! Όταν είμασταν παιδιά διανύαμε μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια. Όταν συναντούσαμε ένα εικονοστάσι τρέχαμε να ανάψουμε το καντηλάκι του. Δεν ήταν σαν παιχνίδι. Ήταν σαν υποχρέωση, να μην μείνει σβηστό το καντήλι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ' ευχαριστούμε ιδιαίτερα γι' αυτή την ανάρτησή σου!
Καλή εβδομάδα Σμαραγδάκι μου, να είσαι καλά κι εσύ και ο αρρωστούλης καλός σου που τώρα πιστεύω πως είναι πολύ καλύτερα.
Πολλά φιλιά!
Πάντα με συγκινούν Μαρία μου θέματα που έχουν κάτι όμορφο να μας πουν, ακόμα και μέσα από ένα ταπεινό εικονοστάσι, που σίγουρα σε κάποια απώλεια αγαπημένου είχε φτιαχτεί.
ΔιαγραφήΜε συγκίνησε βαθύτατα βέβαια και το κείμενο του αείμνηστου Ν.Ψιλάκη..που συνόδευε αυτές τις δυο φωτογραφίες και αυτό ήταν η αιτία που θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Πίσω από κάθε ένα τέτοιο μικρό προσκυνητάρι, υπάρχει μια νοητή επαφή, με την ψυχή που χάθηκε, για εκείνον που το έφτιαξε.
Να είσαι καλά Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ. Ναι είμαστε καλύτερα. Εύχομαι να είναι καλά και για εσάς όλα!
Στέλνω 🤗 και... 🧡
Κάθε τι γύρω μας έχει την ιστορία του. Έτσι και αυτά τα εικονοστάσια, στην δικιά τους άκρη, κάτι κουβαλούν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι ίσως και να είναι μια υπενθύμιση και για εμάς. Μια υπενθύμιση ζωής.
Σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας αυτό το ιδιαίτερο θέμα Σμαραγδένια μου.
Καλό ξημέρωμα. Πολλά φιλιά.
Έτσι είναι Μαρινάκι μου πίσω από ένα τέτοιο μικρό εκκλησάκι που συναντάμε πολλές φορές στην άκρη του δρόμου, έχει να πεί σίγουρα για μια απώλεια και μάλιστα απρόσμενη. Το κείμενο ήταν εκείνο που με συγκίνησε ιδιαίτερα, αλλά και οι φωτογραφίες του αείμνηστου δημοσιογράφου. Μπορεί να μην ήταν χαρούμενο το θέμα, αλλά και αυτά είναι μέσα στην ζωή Μαρινάκι μου.
ΔιαγραφήΝα είσαι καλά και να περνάς όμορφα έστω και μέσα από εκείνα που μας στεναχωρούν!
Ας ευχηθούμε γρήγορα η λογική και η ειρήνη να επικρατήσει στον κόσμο του πολέμου! φιλιαααα! 🤗🧡
Αυτά τα προσκυνητάρια που μεταδιδουν συγκίνηση σκέψου πόσο πόνο κρύβουν. Άνθρωποι χάθηκαν σε μια στιγμή. Δεν ειναι από ασθένεια, είναι άνθρωποι που ταξίδεψαν ψηλά απρόσμενα. Και πόσο πόνεσαν οι δικοί τους όταν έφυγαν! Πάντα αυτό σκέφτομαι όταν τα βλέπω. Και υπάρχουν πολλά σε σημεια απίθανα. Ωραίο κειμενο και φωτογραφίες Ρούλα μου. Καλό σου βράδυ
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι Αννιώ μου έτσι είναι πίσω απο ένα τέτοιο μικρό εκκλησάκι σίγουρα υπάρχει μια απώλεια και μάλιστα είναι σίγουρο ότι ήταν απρόσμενη, αφού συνήθως είναι φτιαγμένα στις άκρες των δρόμων, συμβολίζοντας κάποιο άδικο χαμό. Υπάρχουν εκεί από την αγάπη και τον πόνο των ανθρώπων που έχουν μείνει πίσω.
ΔιαγραφήΜε συγκίνησε ιδιαίτερα το κείμενο του του αείμνηστου δημοσιογράφου και αυτό ήταν η αιτία που θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας Αννιώ μου. Εύχομαι να είσαι καλά και να κάνεις ότι αγαπάς πάντα. Την αγάπη μου φιλιααα! 🧡🤗
Για φαντάσου, προχθές οδηγώντας, είδα ένα εικονοστάσι, κι έκανα χίλιες σκέψεις, όπως ο αείμνηστος κειμενογράφος.. Γιατί το εν λόγω "εικονοστάσι", ήταν μια πέτρινη καρδιά και μου έκανε την καρδιά πέτρα.. Τα φιλιά μου Σμαράγδι μου, ευαίσθητο κι ευαισθητοποιημένο! 🧡😘🧡
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλήθεια Πετρίνα μου; Κοίτα να δεις κάτι συμπτώσεις καμιά φορά ε; Να πούμε την αλήθεια κάπως έτσι θα σκεφτούμε βλέποντας αυτά τα μικρά εικονοστάσια που συμβολίζουν τραγικές απώλειες, συνήθως ατυχημάτων. Και όπως έγραφε ο Ν.Ψιλάκης βρίσκονται εκεί, για να θυμίζουν στους αγαπημένους τους τις ψυχές που έχουν φύγει στον ουρανό!
ΔιαγραφήΣε ευχαριστώ πολύ Να είσαι καλά Πετρίνα μου. Καλά να περνάς με ότι κάνεις. την αγάπη μου φιλιαααα! 🧡😘
Είναι ένα θέμα που πιστεύω μας συγκινεί όλους. Κάποια στιγμή είχα φωτογραφήσει αρκετά, αλλά δεν ήταν και πολύ εύκολο γιατί έπρεπε να σταματάω σε δρόμους συχνής κυκλοφορίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝομίζω Ρούλα ότι στην Κρήτη ήταν ένας κύριος που πήγαινε και τα άναβε....είναι πολλά χρόνια τώρα που το ξέρω ..
Συνεχίζει κανείς το έργο του κ. Ψιλάκη που είχε τόσο ενδιαφέρον ;;;;;
Τα φιλιά μου φιλενάδα !!!!
Πράγματι Ράνια μου έτσι είναι όπως το λες. Όπου και να τα δούμε, θα περάσει από την σκέψη μας πόσο πόνο θα κρύβει από πίσω του το καθένα από αυτά τα μικρά εκκλησάκια, που συνήθως βρίσκονται στις άκρες των δρόμων.
ΔιαγραφήΑυτό με τον κύριο που άναβε τα καντηλάκια τους, δεν το ξέρω, αλλά είναι πολύ συγκινητικό αν συμβαίνει.
Δεν νομίζω να συνεχίζει κάποιος αυτό το έργο του του Ψιλάκη. Θα το δω στα επόμενα τρίμηνα περιοδικά του Σ.Μ. του κυρίου Χαλκιαδάκη.
Να είσαι καλά Ράνια μου να περνάς όμορφα με ότι κάνεις, Φαντάζομαι πόσο να έχει μεγαλώσει η μικρή Ράνια. Να της δώσεις πολλά φιλάκια και μια μεγάλη αγκαλιά! 🧡🤗😘
Αυτό με το σκουριασμένο βαρέλι, είναι συγκλονιστική φωτογραφία! Και το κείμενο του αείμνηστου Ψιλάκη, πόσο ανθρώπινο και σπαραξικάρδιο... Ξέρεις Ρούλα μου, πρόσφατα σκεφτόμουν πως έχει γεμίσει ο τόπος μας με τέτοια μικρά θυμητάρια-εικονοστάσια. Σε κάθε μεγάλη λεωφόρο θα συναντήσεις ένα τέτοιο και λίγα λουλούδια στερεωμένα με ταινία στις κολόνες φωτισμού. Όλα ανήκουν σε νέους ανθρώπους που έφυγαν κυρίως από τροχαία δυστηχήματα. Λες κι έχουμε πόλεμο!...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣπουδαία η σκέψη σου να μας μεταφέρεις αυτό το θέμα. Μέρες που είναι και κουβαλώντας μέσα μας το εθνικό πένθος για τα δολοφονημένα παιδιά των Τεμπών, η οδύνη βαραίνει πολύ.
Στέλνω την αγάπη μου, Ρουλάκι μου 🧡
Ακριβώς αυτή την σκέψη έκανα με αυτά μικρά εικονοστάσια Κανελλάκι μου, αφού κυρίως βρίσκονται σε άκριες των δρόμων, να συμβολίζουν άδικους χαμούς και σίγουρα νέων παιδιών. Τα βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις, παρ όλο που αποφεύγω να τις ακούω, δεν τα καταφέρνω πάντα.😢. Πονάει κανείς όταν χάνονται τα νιάτα και μάλιστα όταν φταίνε άλλοι και δεν πληρώνουν το τίμημα. Τι να πει κανείς παιδί μου!
ΔιαγραφήΝα είσαι καλά Κανελλάκι μου και καλή δύναμη να τα παλεύουμε όλα! Στέλνω 🤗 κι 🧡 Σ.Λ.
Είπα να φέρω να βάλουμε σε αυτή την εγγραφή και ένα σύντομο βιογραφικό του:
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Νίκος Ψιλάκης (1955–2024) ήταν διακεκριμένος Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και ερευνητής με καταγωγή από την Κασταμονίτσα Ηρακλείου Κρήτης. Αφιέρωσε τη ζωή του στην καταγραφή του κρητικού πολιτισμού, της λαογραφίας και της γαστρονομίας, ενώ εργάστηκε για δεκαετίες σε σημαντικά μέσα ενημέρωσης του νησιού, όπως η εφημερίδα Πατρίς.
Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει περισσότερα από 25 βιβλία, με πιο γνωστά εκείνα για τα μοναστήρια και τα ερημητήρια της Κρήτης, καθώς και τη μνημειώδη έρευνά του για την κρητική παραδοσιακή κουζίνα που βοήθησε στην παγκόσμια αναγνώριση της τοπικής διατροφής. Παράλληλα, δημιούργησε πάνω από 80 ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση, εστιάζοντας στα έθιμα και τις λαϊκές τελετουργίες της μεγαλονήσου.
Για την προσφορά του στα γράμματα και τον πολιτισμό τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, έλαβε το βραβείο Νίκος Καζαντζάκης από τον Δήμο Ηρακλείου και βραβεύτηκε από διάφορες δημοσιογραφικές ενώσεις. Έφυγε από τη ζωή τον Νοέμβριο του 2024 σε ηλικία 69 ετών.
Δεν ήξερα για αυτόν, σε ευχαριστώ που έγινες η αφορμή, περισσότερο η αναφορά του και η φωτογραφία με το εικονοστάσι φτιαγμένο από βαρέλι...
Καλή συνέχεια :)
Με καθήλωσε το εικονοστάσιο Ρουλίτσα μου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜακάρι όσα βλέπουμε στις άκρες των δρόμων να ήταν απλά και μόνο για δύναμη και ευλογία, δυστυχώς όμως τα περισσότερα συνοδεύουν ψυχούλες που έφυγαν...