ΠΑΛΙΟΣ, ΠΟΙΗΤΙΚΌΣ ΊΣΤΡΟΣ, στα "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: "2"

"Παραμυθοποίηση"

 

πηγή φωτό

Ήρθε το σύννεφο το συννεφάκι.

Βροχή να ρίξει στο χωραφάκι.

Που χε ένα σκιάχτρο χρόνια και χρόνια,

εκεί ακίνητο με ήλιο και χιόνια.

Φορούσε ρούχα παλιά σκισμένα.

Τα χέρια του είχε πάντα απλωμένα.

Παρέα του έκαναν πουλιά και ζώα 

και η καρδιά του μικρή κι αθώα.

Χαιρόταν τόσο που τα πουλάκια,

στα αχυρένια του καθόταν χεράκια.

Και δεν το ένοιαζε που ως την δύση,

με κουτσουλίτσες τό χαν γεμίσει.

Ο ήλιος  κοίτα λαμπρός πως βγαίνει

κι όλη την φύση γύρω ζεσταίνει.

Κάτω στο δρόμο ένα παιδάκι,

πρόβαλε πάνω σε γαϊδουράκι.

Με φυσαρμόνικα πάνω στα χέρια, 

σαν να κρατούσε όλα τ αστέρια.

Μέσα στις χούφτες του γλυκά την κλείνει, 

μια μελωδία εκείνη αφήνει.

Όταν στα χείλη του την ακουμπάει,

όμορφες νότες εκείνη σκορπάει.

Δρόμο αφήνει  και δρόμο παίρνει, 

σε ένα δάσος σε λίγο μπαίνει.

Δίπλα κυλάει το ποταμάκι,

σκύβει να πιεί κρύο νεράκι.

Καθώς περνούσε το μονοπάτι

κάτι του γυάλισε λοξά στο μάτι.

Σε ένα βάτο λίγο πιο πέρα,

ένα βατόμουρο φωνάζει αέραα...

Με έχουν πνίξει όλα τ αγκάθια,

μονάχο είμαι μην φέρεις καλάθια.

Το χέρι σου άπλωσε για να με κόψεις,

το άρωμά μου στην γεύση να νιώσεις.

Κι όταν ο ήλιος φτάσει στη δύση,

όλη η πλάση έχει αφήσει.

Αρώματα χίλια μέσα στην νύχτα

και ψιθυρίσματα για καληνύχτα!

         *************
Με αυτό το παλιό μου ποιηματάκι, λόγο έλλειψης χρόνου και έμπνευσης, παίρνω μέρος στο δρώμενο της Αριστέας μας 

 

"Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" Μπορεί να μην έχει χειμώνα μέσα αλλά, δείτε το σαν μια χειμωνιάτικη ηλιαχτίδα μέσα στο καταχείμωνο! 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να έχετε μια όμορφη και ήρεμη εβδομάδα και να μην ξεχνάτε πως...ένα χαμόγελο μπορεί να μην ζεσταίνει το κορμί, ζεσταίνει όμως την καρδιά! 😊🧡

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!