ΈΝΑ ΧΕΛΙΔΌΝΙ ΣΤΑ..."ξυπνήματα" (9)

 Με αυτό το αξεπέραστο και διαχρονικό τραγούδι του αξέχαστου Μίκη Θεοδωράκη,  θέλησα να ξεκινήσω την σημερινή μου ανάρτηση.

Και μια που βρισκόμαστε ακόμα στην άνοιξη, είπα να ψάξω (μέχρι να έχω έμπνευση για κάτι δικό μου)για ποιήματα που έχουν γράψει μεγάλοι μας ποιητές.

Σίγουρα τα ξέρετε, αλλά καλά είναι να τα θυμόμαστε πότε πότε.   

«Τα πιο καλά χαρτιά τα ‘χω φυλάγμένα για μιαν Άνοιξη που δεν λέει να ‘ρθει» (από το Άξιον Εστί). Ο νομπελίστας μας βλέπει την άνοιξη ως ένα ιδανικό, μια αγέρωχη ελπίδα και φως που φωλιάζει στο μυαλό και στην ψυχή.    Οδυσσέας Ελύτης

Οδυσσέας Ελύτης: «Άνοιξη, άνοιξη σαλπάροντας. Άνοιξη, άνοιξη σημαιοστόλιστη». Για τον νομπελίστα ποιητή, η άνοιξη είναι άμεσα συνυφασμένη με το ελληνικό φως, το γαλάζιο και την αίσθηση της λύτρωσης και της χαράς.

πηγή   

     

 «Και να, που τώρα η άνοιξη αχνογελάει με χιλιάδες λουλούδια...». Για τον Ρίτσο, η άνοιξη έρχεται πάντα σε έντονη αντίθεση με τη σκοτεινιά του χειμώνα, λειτουργώντας ως μήνυμα αισιοδοξίας και συνέχειας.  πηγή.

Γιάννης Ρίτσος: Ανοιξη.

Απόψε κοιμηθήκαμε στην αγκαλιά της άνοιξης, ακουμπώντας το κεφάλι στην καρδιά της.

Ακούγαμε στον ύπνο μας τις ανάσες των πουλιών και την  καρδιά μας.

Το πρωί που ξυπνήσαμε, είδαμε τον ουρανό να περπατάει στην

κάμαρά μας σα γαλανό πουλί με χρυσά μάτια που τσίμπαγε

τα ψίχουλα των σκιών που ‘χαν μείνει από χθες βράδυ στο πάτωμα.

Μια στιγμή να νιφτούμε και φτάσαμε. […]

Σήμερα μια μικρή κοπέλα, με θαλασσιά κορδέλα στα μαλλιά,

στάθηκε στην κορφή της λεύκας και κελαδάει.

Απ’ το τραγούδι της πετούν μικρά πουλιά που γεμίζουν

τις αυλές και τις στέγες.

Τα πουλιά κάθονται στους ώμους των παιδιών.

Οι άνθρωποι μπλέκονται στα δίχτυα των αχτίνων και τρεκλίζουν

σαν πρωτόβγαλτα πουλιά.

Τα τριαντάφυλλα τρελάθηκαν και κάνουν τούμπες μέσα στο νερό.

Θε μου, το μεθυσμένο φως θα σπάσει τα τζάμια, θα πλημμυρίσει

τις κάμαρες και δε θ’ αφήσει μήτε έναν ίσκιο για να σκεπάσει

η μάνα τα μάτια της.

Τότε θα τινάξει στον αέρα το μαντήλι της και θα χορέψει κείνο το

νησιώτικο χορό που χόρευε στα νιάτα της μαζί με τον πατέρα

– ένα χορό που μυρίζει θάλασσα και βάρκες φορτωμένες πορτοκάλια.

Ο πατέρας θα κάνει πως ξέχασε το χορό και θα χαμογελάει

καθώς θα κρούει τη φτέρνα στον αέρα.

Κ’ εμείς ξοπίσω τους, παιδιά, πουλιά, λουλούδια και λιθάρια,

θα χορεύουμε στ’ αλώνι του ήλιου τραγουδώντας τις μέρες που

δε χάχουνται μες στο τραγούδι, όταν οι μεγάλοι χορεύουν

μαζί με τα παιδιά τους τον ίδιο χορό της κάθε άνοιξης.

Με αυτά τα λόγια των μεγάλων ποιητών μας παίρνω μέρος στο δρώμενο "ξυπνήματα" που κάνει η Αριστέα μας για την άνοιξη! Αριστέα μας. 

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, να είστε όλοι καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και τους αγαπημένους σας. 

Εύχομαι να έχετε μια όμορφη εβδομάδα και να μην ξεχνάμε πως...ένα χαμόγελο εκφράζει το συναίσθημα μας απέναντι στον συνάνθρωπό μας! 

Σας ευχαριστώ πολύ που περνάτε και τα λέμε!